De eenzaamheid van pijn

je hebt zojuist de zon verlaten
die scheen verdomde fel
de dokter  luistert naar zichzelf
trekt mechanisch pillen uit zijn la
je slikt en slikt en slikt
niemand vraagt of kijkt je aan

haast voel jij is nu  geboden
moeizaam trek je zelf maar aan de bel
de aangesprokenen zitten achterover
zien de pijn niet in jouw ogen

.

Advertenties

19 thoughts on “De eenzaamheid van pijn

  1. Na, heel lang in de psychiatrie gewerkt te hebben herken ik hoe sommige mensen werken. Gelukkig niet allemaal, de pil ( lees de pillenfabrikant ) is aan de macht, bepaalt de behandeling, begrip, een luisterend oor, een arm om een schouder, daadwerkelijke hulp, alles is beter dan de fabrikant te spekken.

    • de huisarts (niet allemaal gelukkig)
      heeft de neiging eerst zijn lijstje af te werken
      zonder daadwerkelijk te kijken wat deze patient
      hier voor zijn neus te vertellen heeft

    • niet iedereen is goed in staat te vertellen
      wat de symptomen zijn
      deze patient kon dat wel aardig
      maar werd toch gesust met een pilletje

  2. Het kusje op de pijn (van vroeger?)..warempel het hielp en helpt!. Nu weet ik dat er ook die uitzichtsloze pijn is, waar kusjes niet meer echt kunnen helpen, maar wonderlijk wel de pijn delen! En dat is dan inderdaad te weinig, maar heel wat!

    • het gaat hier om een pijnklacht die
      in een krappe week snel verergerde
      hij ligt nu in een academisch ziekenhuis
      ik denk dat hij in goede handen is
      al weet men nog niet wat hij niet precies heeft
      maar de tijd lijkt wel te dringen

  3. klere ja, zo kan het zijn.De wereld is te groot geworden en wie iets kan verschuilt zich achter regels, maar zoals in dat gedicht van Pablo Neruda, de mensen hangen hun wasgoed te drogen in het wit tussen de regels. En zo is het. Mensen leven tussen de regels.

  4. Als je het lijden ergens aan of voor iemand op kunt dragen, dan heb je een doel voor je pijn gevonden.
    Anders is pijn lijden zinloos.
    En de pillen?
    Laat mij niet gillen!

    • bij hem is de pijn niet het belangrijkste
      maar wat de oorzaak is
      daar tast men nog in het duister
      het heeft de schijn van een hersenbloeding

    • nee,
      ik weet niet of het gedicht nog blijft staan
      het voelt alsof iemands privacy in het geding is
      altijd lastig voor je zelf te bepalen wat de grens is

  5. @ Ingrid,

    ct scan heeft niets opgeleverd
    vandaag een mri scan

    slechts weinigen in mijn omgeving weten dat ik blog
    en omdat ik geen namen noem of andere bijzonderheden
    is er geen daadwerkelijke privacy schending
    maar voor me zelf voelt het altijd wat moeilijk
    daarom dat ik zo min mogelijk over mijn omgeving blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s