Wakker worden uit de welvaartsdroom

De troela is weer terug van drie maanden weggeweest.
Als ik op het krukje ga staan om uit het keukenraam te kijken, zie ik haar blauw blinken
voor onze deur.
Of ze wat beweging zal mogen inhalen is echter zeer de vraag. Zolang Nederland
het duurste land van Europa blijft is rondjes rijden met een vierwieler een ernstige zaak.
Ik stel voor alle hebbedingetjes in een reusachtige vaartuig te proppen en dat de ruimte in te schieten. Met een beetje geluk blijft het daar lichtjaren lang baantjes trekken in de onmetelijke blauwe zee van de melkweg.

Want wat hebben we nou helemaal nodig? Een beetje water, een berenvel en wat tamme kastanjes. Als we een paar jaar rustig aan doen, keren de beren terug en raken de straten overwoekerd met kastanjebomen.
De rivieren stromen vol met vis en onze magen krimpen. De geneesheren behandelen nog enkel met hun handen en een kommetje kruidennat, terwijl de mensen ondertussen te druk zijn met noten vergaren om hun pijntjes nog te voelen.
Obesitas bestaat niet meer, enge welvaartsziekten verlaten het gebied en wat de gezondheidszorg is, dat weet niemand meer.
De winters worden strenger, dat is waar, maar waar heb je anders buren voor? Met zijn allen kruipen we dicht tegen elkaar bij het vuur en vertellen elkaar verhalen over die slechte ouwe tijd toen zelfs Opels Zafira uit logeren werden gestuurd.
Geduldig leggen we uit wat dat ook weer was, een Opel.

Advertenties

14 thoughts on “Wakker worden uit de welvaartsdroom

  1. Fijn, ik hoop dat meer en meer mensen zo gaan denken!
    Groen in plaats van asfalt,
    zelf creatief zijn i.p.v. kopen, kopen, kopen…

    • ik moet eerlijk toegeven dat we niet bepaald voldoen
      aan het ideaalplaatje uit mijn blog
      zelfs het vuur ontbreekt met onze keramische kookplaat:)

      maar ik weet door jarenlange ondervinding dat je hééél weinig nodig
      hebt, zelfs in de tijd waarin we nu leven

    • ach ja,
      je weet niet wat de toekomst brengt
      maar zelf denk ik dat terugkeer niet mogelijk is
      de techniek is te ver voortgeschreden
      maar wat zou ons leven weer heerlijk simpel worden
      gewoon basaal genieten van wat de dag van vandaag brengt

    • denken is één ding
      ernaar leven is een heel ander verhaal

      ooit heb ik de sprong naar het basale gewaagd
      dat was een hard leven in armoede, maar wel heel bevredigend

  2. Dat wordt een heleboel rotzooi in de kosmos, zoals dat hele grote plastic eiland in de grote oceaan.
    Laten we alles opmaken wat we nu hebben, totdat het tot op de draad versleten is en niets nieuws aanschaffen.Met kastanjes kan je een heleboel voedsel maken. Wel eenzijdig. Groet!!

  3. Ik houd niet zo van kastanjes, maar ik vind het idee op zich wel aantrekkelijk. Misschien mag ik dan bosbessen gaan plukken als ze er weer zijn en cantharellen. Die komen ook vast weer terug. Ik hoop dat het nog kan voordat ‘we’ het hele universum opblazen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s