De vader die zijn hoofd niet boog

Simo gooide zijn rugzak in een hoek van de keuken en liep op zijn tenen naar de woonkamer.
Ja, hoor, het was weer zover.
Hij hoorde het gesnurk nog voor hij de gestalte op de bank zag.
Daar lag hij, de kostwinner.
Achter in zijn kaak begon een spier te trillen.
Zoals elke keer wist hij ook nu niet wat hij moest doen.
Het liefst wilde hij weggaan, de straat op, lol maken met zijn vrienden.
Vergeten wat hij hier had gezien.
Maar ook nu weer was er die aarzeling.
Het was zijn vader en hij hield van hem.
Hij kon hem daar niet laten liggen. Wat zou hij voor een zoon zijn?
Hij liep achterstevoren terug naar de keuken, waste zijn handen en zette water op het vuur.
Een kwartier later liep hij met de middagthee, wankel balancerend op het veel te kleine dienblad, naar de woonkamer.
Hij trok de gordijnen open en gaf zijn vader een kus op zijn ongeschoren wang.
Het belletje speeksel dat met de snurk uit zijn mond plofte spatte op Simo´s gezicht.
Geroutineerd veegde hij de nattigheid van zijn wang en schonk de thee in.
Hij hoefde hem niet wakker te maken. Een beetje rammelen met de theekopjes, lepeltjes en suikerklontjes was meestal
voldoende.
Een diepe kreun weerklonk. Simo keek niet op.
Hij wist dat zijn vader zich zou schamen en tijd nodig had om zich
een houding te geven.
Vandaag had hij erg veel tijd nodig.
Het duurde even voor hij rechtop ging zitten,zich had uitgerekt en zijn zoon de gebruikelijke klap op de schouders gaf.
Maar hij deed het allemaal wel en Simo slaakte een zucht van verlichting.
Zo, ouwe jongen, ben je al weer thuis van school?
Ik…had hoofdpijn en ben maar wat eerder thuis gekomen van mijn werk. De baas vond het goed.
Ben op de bank in slaap gevallen…ja, ja, het zijn zware tijden bij ons in de fabriek.

Terwijl Simo van zijn thee dronk, probeerde hij uit alle macht de geluidsmuur tussen hem en de man op de bank overeind te houden.
Hij begreep niet goed waarom, maar hij werd neerslachtig van de uitgebreide verklaringen die zijn vader meende te moeten geven.
Het liefst gooide hij de hele theetafel om en gaf de man een rotschop. De klootzak.
Gister had hij heimelijk een gesprek tussen zijn vader en moeder afgeluisterd.
Zijn moeder had geeist dat hij naar een psychiater ging.
Zijn trots maakte alles kapot. Tegenwoordig had men pilletjes voor dit soort ziektes. Niemand hoefde het te weten. Niemand zou hem uitlachen.

Zijn vader had, voor zover hij wist geen antwoord gegeven.

30 okt 2010

naar aanleiding van Invasion of the Obesities

Advertenties

18 thoughts on “De vader die zijn hoofd niet boog

  1. Ik wou de knop ‘Like’ aanraken, maar deze post is niet ‘leuk’.
    Erg verdrietig, wat een ellende voor kinderen.
    En het drankgebruik onder ouderen blijkt ook nog eens verder & verder toe te nemen.
    Door de naam Simo, en de drinkende vader, moest ik aan de eerbiedige, omzichtige Sem en zijn dronken vader Noach denken. Samenspannend tegen de oprechte Cham (Genesis 9:18-27).
    Waren er toen maar pilletjes geweest, dan hadden er wie weet geen antisemitisme en geen racisme bestaan.

  2. Jammer genoeg staat er in dat oude verhaal van de dronken naakte Noach ook “Knecht van Sem zal Kanaan zijn” En die “profetie” is ook zo makkelijk actueel te maken met “Knecht van Israel zullen de Palestijnen zijn!”. Hoe bijbelgetrouw is Israel met zijn stamvader Sem toch….

  3. Het gevaar van die medicijnen kan zijn,
    dat zijn vader een amechtige plant wordt?
    Of is dat niet waar?

  4. Liefde en haat strijdend in het kind,dat van zijn vader houdt.
    De liefde wint het nog.
    Deze keer.

  5. ja, fleur,
    het gaat om een depressieve vader,
    maar het had net zo goed om een alcoholist kunnen gaan,
    het verschil is niet zo heel groot,

    ook alchoholisme is een ziekte die erfelijk is en in de geest zetelt

  6. En toch ben ik ook huiverig voor pilletjesgebruik.
    Soms maken die het gevoel dood. En misschien is een depressie dan wel beter dan een doods gevoel.

    • Appelvrouw,
      uit jouw woorden lijkt het of je niet weet hoe een serieuze depressie voelt, gelukkig maar.
      Ik maak en maakte het van zeer nabij mee in de familie, een keer met zelfmoord als afloop, en bij een ander nu met zeer gerichte, fantastische medicatie. Geen antieke verdoving à la valium, maar medicijnen die heel subtiel de werking van bepaalde neurotransmitters beïnvloeden, waardoor die verschrikkelijke zwartheid, zwaarte, leegheid, doodheid van de depressie niet meer optreedt, zónder dat iemand vlak wordt. Integendeel, het is nu een mens die zich erover verbaast dat hij het leven leuk kan vinden, en blij kan zijn, en soms ook gewoon verdrietig.
      Leve de moderne psychiatrische medicatie!

  7. mooi zoals je de treurige toestand benadert…..maar wat een treurnis.
    En dan te bedenken hoewveel gezinnen met dit soort dingen te maken hebben.

  8. Het lijkt me erg om als kind je vader zo te zien.
    Net als een alcoholistische vader of moeder
    Kwaadheid,verdriet uit machteloosheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s