De kikkers kwaken als vanouds

Sta ik net mijn jas dicht te ritsen, Sas op te jutten een beetje op te schieten als alles even stil lijkt te staan. De toch niet al te schemerige kamer licht ineens op. Fel wit licht zoekt zich een weg door de huiskamer in een snelheid die onmogelijk is bij te houden.
De jas en de tijd, die ondanks alles toch verstrijkt,  zijn vergeten. We kijken elkaar aan, Sas bang, ik beduusd. Dan komt het antwoord in de vorm van een harde donderslag. Onweer! roept Sas beverig. Ja! roep ik blij. Oké, het had niet slechter uit kunnen komen. Toch verkies ik Sas zijn onrust boven die van mijzelf, toen ik een moment lang het felle licht niet kon verklaren. Nu hij het onweer en harde windstoten moet trotseren zonder de bescherming van een dekbed of in ieder geval vier muren en een plafond, blijkt Sas dapperder dan hij zelf voor mogelijk had gehouden.
Ik had plannen voor de vroege middag, die ik laat varen sinds ik koud en doornat ben thuis gekomen. Nee, lekker weer is heel anders. Ik ben het ontwend, gure regens, stevig onweer en vervelende rukwinden. Een paar mooie herfstmaanden met felle zon en een onbeduidend regentje heeft me doen vergeten dat nederland officieel nog altijd een kikkerlandje is.
Gelukkig is alles  bij het oude gebleven.

Advertenties

18 thoughts on “De kikkers kwaken als vanouds

  1. Ik heb alleen maar de bliksem gezien en het drong eerst niet tot mij door wat ik zag.Het komt wel vaker voor in December, na een periode van te warm voor de tijd van het jaar.Dapper van Sas!Groet!!

    • ja, ik hoorde een tijdje terug een flinke knal s´nachts
      dacht dat er iets ontploft was, klonk best verontrustend
      zal idd wel vuurwerk zijn geweest
      bah

  2. Kom uit een dorp waar de inwoners door het grote aantal kikkers, in ieder geval in mijn jeugd, niet alleen bij Vastenaovend maar gewoon altijd “kikvorsen” werden genoemd Ik zal je maar niet vertellen hoe we als jongens in die oude wrede tijden met kikkers omgingen. Weet dus wat kikkerland en kikkerdorp is. In mijn oude ouderlijk huis kroop ik dan heel lang geleden als kleine jongen bij onweer schielijk weg in de smalle opening tussen piano en muur, met de handjes voor de ogen. Zie me nog zitten! Besef dus maar al te goed hoe dapper jouw Sas is!

    • nee, doe dat maar niet
      vind ik zielig
      heb ooit eens gezien hoe een egel gepest werd
      door grote meiden, ik was toen zelf al volwassen
      zijn klagerige gepiep is me altijd bijgebleven

      ik logeerde een aantal jaren geleden regelmatig in een piepklein
      gehuchtje in een huis die omringd werd door een sloot
      heerlijk dat wanordelijke gekwaak

  3. Die titel van je blog toch…
    een behoorlijke kikker is nu in de winterslaap, verscholen in de modder, ”al in een boerensloot”, dan ”kwektie niet en kwaaktie niet” en heeft ook geen honger en verdriet, maar slaapt gewoon heel stil, bewegingloos en koud.

    En of Nederland nog aanspraak kan maken op de bijnaam Kikkerlandje?
    Binnenkort misschien niet meer.
    De kikker is een bedreigde diersoort geworden, door de oprukkende bebouwing, autowegen, industrie, en de vervuiling, ontwatering, verzuring van zijn leefgebieden.

    De meeste Nederlandse jongetjes van nu zullen hun hele jeugd nooit een kikker in het wild zien, laat staan dat ze er de spelletjes mee kunnen spelen die de Joostjes Tibosch ooit zo graag deden 😦

    • als je dit jaar zo overziet denk ik ook dat we deze grappige betiteling kwijtraken
      wel jammer

      we hebben van de zomer kikkers in de tuin gehad
      maar in de stad zullen die misschien alleen in parkjes te horen zijn
      zien zal dan nog heel lastig zijn

  4. Selma, volgens mij moet jij het begrip “jeugdzonde” nog kennen!..Waar een oude baas heel nostalgisch op terugkijkt. Wat de kikkers betreft, ik hoorde dat ze zich weer aan hernemen waren? Vergis ik me? Voor mij hoeven ze niet meer bang te zijn!
    Trouwens, dat is lang geleden dat er aangebeld werd met de vraag “komt joostje mee speule?”.

    • Ja hoor Joost, zelf probeer ik mijn jeugdzonden te vergeten. Daar zaten echt heel erge bij, die ik voor mijn kinderen verzwegen heb, en waarvan ik hoop dat mijn kleinkinderen ze niet gaan uithalen.
      Maar ja, nieuwe tijden, geheel nieuw type zonden… waarvan wij geen weet zullen hebben. Digitale waarschijnlijk, of met drugs en seks, die in de oudheid nog zeeer verre van ons waren.

      Wat dat aanbellen om te speule betreft: wij durfden vaak niet aan te bellen, die moeders met de veel te grote gezinnen, die de was met de hand deden en zo, waren (terecht) vaak zo knorrig als de bel ging voor een kind.
      We stonden dan aan de overkant van de straat “hoehoi” te roepen, waarvan elk kind toen de betekenis kende. Maar dat hoor je helemaal nooit meer.

      En de kikkers? Door veel kunst en vliegwerk (ecolinten, tunneltjes, brugjes, afrasteringen langs snelwegen) schijnt het iets beter met ze te gaan. Maar ja, dan het beleid van de afschuwelijke Bleker…

      • ik meng me er even ongevraagd in:)

        er wordt niet meer geroepen en dat komt onder andere omdat de kinderen die buiten mógen spelen
        bijna groot genoeg zijn om bij de bel te kunnen en anders geeft een vriendje wat extra hulpcentimeters
        het is bijna griezelig hoe stil het tegenwoordig op straat is
        alleen in de zomer hoor je kindergeluiden en dan niet eens iedere dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s