De oei ik groei Intertoycake

In de brievenbus valt een brief van de werkgever. Of de werknemers met jonge kinderen de St. Nicolaas verlanglijstjes willen invullen en zo spoedig mogelijk opsturen? Ja, dat willen we wel. Uren ben ik bezig, eerst in het dikke tijdschrift, later op de site van Intertoys.  Het duizelt me. Ik verdwaal. Zoveel soorten speelgoed, het is moeilijk een keuze te maken. Tijdens de research realiseer ik me dat we veel te weinig nieuw spul voor ze kopen. Dat er een tijd is geweest dat we vonden dat ze genoeg hadden. Die tijd ligt al heel lang achter ons. En het meeste zijn ze inmiddels ontgroeid.

Was mijn motto aanvankelijk:  minder is beter, later werd het toch ook vooral ingegeven door een financiele krapte. Speelgoed moest vooral goedkoop en het liefst gescoord worden op marktplaats of bij de kringloop. En dat is niet zo gek. Afgezien van de vluchtige hype rommel is kwaliteitsspeelgoed onbetaalbaar. Een beetje jongen wordt helemaal wild als hij Lego City op tv ziet en hij zou niets liever dan dat willen hebben. Koop je dat nieuw in de winkel dan zit je al gauw boven de vijf tientjes. Maar dan ben je er nog niet. Want in deze tijd van weinig buitenspelen ben je snel uitgekeken op één stuk speelgoed. Variatie is dan het toverwoord. Zoveel variatie dat je als ouder zo nu en dan wat stukken voor een poosje kunt verstoppen zodat het later als zo goed als nieuw kan worden gepresenteerd.

Alles bij elkaar ben je voor één kind op jaarbasis al snel honderden euro´s kwijt.  Met een beetje op zij leggen zouden we dat best wel kunnen betalen, zou speelgoed eerste prioriteit zijn. En dat is het nooit geweest. Vol schaamte lees ik het commentaar van die meneer van de Oei ik groei cultus. Heb ik al die jaren de ontwikkeling van mijn kinderen willens en wetens gesaboteerd, door ze duur speelgoed te ontzeggen die hun prikkelen, stimuleren en onderwijzen? De schaamte dreigt de overhand te krijgen en dat is lastig want op de werkgeverslijstje mag slechts één stuk per kind. Dan maar een mama en papalijstje. En dat lijstje groeit en groeit. Speelgoed is tegenwoordig een serieuze zaak, als ik de Intertoys magazine mag geloven.

Omdat het Sinterklaas is slik ik het voor zoete koek. Want je weet maar nooit.

Advertenties

18 thoughts on “De oei ik groei Intertoycake

    • Als ze wat ouder zijn kunnen ze best buiten spelen
      het is hier een zogenaamd woonerf, niet dat dat zoveel zegt
      want sommige auto´s rijden nog loeihard en er zijn zoveel hoeken en bochten, zodat kinderen pas gezien worden als het bijna te laat is

      ik denk dat het laatste zeker waar is
      dat wij slechts op verjaardagen en bij sinterklaas iets kregen
      hebben we nooit raar gevonden, bovendien waren het dan niet eens
      altijd grote cadeaus

  1. @Antoinette: Buiten spelen? Daar had ik als kind al een gruwelijk hekel aan. Leuk als ze het zelf willen, maar als het regent en donker is gaat dat ook niet.

    @Assyke: Lego lijkt duur, maar het blijft bruikbaar en er wordt eindeloos mee (her)speelt. Ik was bijstandsmoeder toen mijn oudste jongens klein waren. Ze kregen het alleen voor verjaardag/sinterklaas en zwemdiploma’s maar met de hulp van opa/oma/tante werd mijn huis toch in een klein Lego paradijs (ze wilden niks anders) omgetoverd. Goed voor eindeloos speelplezier. Ik geloof niet dat daar voor honderden euro’s in geïnvesteerd werd.

    De kringloop heb ik sinds een jaar of zo (her)ontdekt, had ik kleine kinderen zou ik ze zeker meenenem. In het speelgoedhok staan het leukste speelgoed en voor de prijzen kun je ze zelf laten kiezen.

  2. Lego kocht ik eerst in kleine verpakkingen
    totdat lief ontdekte dat je voor hetzelfde bedrag
    hele bakken kon kopen op marktplaats:)
    Faf speelt er graag mee, maar het liefst voor het slapengaan
    als er geen andere prikkels zijn

    bij ons in de kringloopzaak is er niet veel bijzonders op speelgoedgebied
    zo nu en dan scoren ze daar een klein autootje
    en dat is wel feest voor zolang het duurt

    • De jonge gezinnen die ik ken hebben kasten vol. Dan voel ik me toch wel schuldig en neem me op zo´n moment voor mijn kinderen wat meer te verwennen. Eenmaal thuis ben ik dat al weer vergeten.
      Wat die fantasie betreft, laten we dat hopen.
      Als ze eenmaal in hun spel zitten, alleen of samen is het heerlijk om stiekem mee te luisteren. De raarste verhalen spelen zich dan hardop af:)

  3. speelgoedboekjes zijn ook ideaal speelgoed. We hadden ze van jaren.
    Een kindertent is een leuk cadeau, daar kun je van alles mee tot zelfs slapen aan toe.

  4. middelste geeft het nog steeds een kick papier te verscheuren, dus belangrijke speelgoed boekjes worden door mij zorgvuldig opgeborgen na gebruik:)

    • johan,
      babies moeten reeds in de baarmoeder (het liefst eigenlijk nog eerder)
      worden gestimuleerd
      zo niet met speeltjes dan in elk geval wel met klassiek muziek

      Sara doet wat dat betreft dus allang mee in de ratrace:)

  5. Creativiteit is niet gekoppeld aan duur speelgoed.
    Rico speelde vroeger vaak met Lego maar nog veel leuker vond ie het om een boot te maken van een kartonnen verpakkingsdoos. En die dan decoreren met viltstiften. Kosten nihil. 🙂

  6. ik denk dat ik op de verkeerde site ben, Kitty
    in real life kunnen de ouders het niet meer aan slepen
    ben blij hier ten minste niet uit de toon te vallen:)))

  7. Een van onze kleinkinderen, bijna drie jaar, stikt in het speelgoed als hij bij ons is, maar speelt het liefst met een verzameling houten dieren waar onze kinderen mee speelden toen ze klein waren.
    Het is belangrijk dat ze kunnen fantaseren. Zie de reactie van Kitty.

  8. Vroeger mocht ik met mijn oudere en later jongere broer opdraven bij de baas van mijn vader. Daar kwam dan ook de Sint met 2 pieten en vaak een gochelaar langs. De cadeaus waren super eenvoudig en kan ik me na een kleine halve eeuw nog goed herinneren. Altijd een boek (iets van Pinkeltje), een grote speculaaspop en een chocolade hart. Denk niet dat mijn ouders daarvoor iets hoefden in te vullen. 🙂

    Toch vond ik het leuk door die gochelaar.

    Mijn ouders waren tussen mijn -5de en 16de flink aan de grond. Ik kreeg dus zeer beperkt speelgoed, maar dat werd goed uitgelegd en ik vond het prima. Uiteindelijk veel neplego (montini was destijds veel goedkoper en na jaren veel beter dan de gewone lego die verkleurt en krom trekt) in de vorm van simpele blokjes en plaatjes. Ik kon er mijn fantasie goed in kwijt.

    Rond mijn 10de fietste ik regelmatig bij de houtwerf langs waar mijn vader werkte. Daar was een afvalbak met resthout van een keukenfabriek. Kleine beukenhoutenblokjes van 10 bij 1 bij 1 cm en stroken board. Prachtig om mee te spelen. Ik heb er wat weggesleept en een wat teveel was ging uiteindelijk in de allesbrander.

    Zelf denk ik dat bij het huidige lego teveel is ingevuld. Het is meer een puzzel geworden die je in elkaar moet zetten. En je kan er moeiteloos in zien wat het is. Met die neutrale blokjes moest je er zelf in zien wat je er in wilde zien. En wij zagen er vooral boten, vrachtwagen en vliegtuigen in. Waarbij het bedenken en maken belangrijker was dan het ermee spelen als het in elkaar zat 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s