De wisselstuiver

Een zondagochtendtafereeltje:

Mijn boezemvriendinnetje en ik zitten op de stoep. Zij zal mij rond het middaguur verlaten
voor een bezoekje aan haar oma. Het komt niet in mij op haar te vragen, bij ons te blijven, als dat van haar ouders mag. Onze kleine volksstraat is stil. Vanwege het mooie zomerweer zijn er bijna geen kinderen op straat. Die zijn een dagje uit, of bij oma en opa op bezoek. Ik voel een gemis van iets wat ik niet ken, maar dat toch pijn doet. Ik ben zes jaar.

Drie jaar later gaan we voor het eerst naar Marokko. Ik ben bijna negen en wat mij betreft is dit de vakantie van mijn leven. De oma van mijn vriendin steekt schril af tegen wat ik daar aan grootouderlijkheid beleef. En dan de eindeloze hoeveelheid neefjes en nichtjes, ooms en tantes. Gezelschap is er altijd, ook als het me even te veel word. Het toilet blijkt de enige plek waar je niet omringd bent. Want zelfs tijdens de nacht ligt er niemand alleen. Kinderen hebben geen eigen slaapkamer.  Daar waar je toevallig in slaap valt, is je slaapplek. Is dat op de bank voor de televisie. Prima. Als je s´ochtends wakker wordt zul je jezelf daar terug vinden. Wel heeft iemand heel attent een lakentje over je heen gegooid om je warm te houden. En pyama´s? Daar maakt niemand zich druk om. Sterker nog, tijdens de hele zomer zie ik geen enkel kind in een pyamaatje rondlopen.  Super. Dat willen wij ook wel. Lekker in je kleren slapen. Marokko is wat mijn broertje en mij betreft een  echt luilekkerland. Niets hoeft, alles mag en kan en er was altijd wel iemand in de buurt die jou wil verwennen.
Als ik vijftien ben gaan we voor de tweede keer. En weer geniet ik en kan ik mij geen leukere vakantiebestemming voorstellen. Met een verschil. Ik ben ouder en gesteld geraakt op mijn privacy. Het duurt niet lang of ik kom erachter dat dat niet valt uit te leggen. Een momentje voor jezelf? Zoiets belachelijks hebben ze nog nooit gehoord. Een mens hoorde zich niet af te zonderen. Dat was niet gezond en in ieder geval heel erg onbeleefd. Het bibliotheekboek dat ik mee heb genomen blijft in de koffer. Het maakt me niet uit. Ik dompel me maar wat graag onder in deze ongekende mensenwarmte. Die zo broodnodige momentjes voor mezelf, heb ik immers zat in nederland.

Dat werd later anders. De zogenaamde mensenwarmte begon me te benauwen. En ik begon mijn vader´s onwil vaker te gaan te begrijpen.  Nederland was nu zijn land, zo stelde hij, als het onderwerp ter sprake kwam.
Nu ik kinderen heb en een man uit Marokko zie ik hoe de geschiedenis zich herhaalt.

Advertenties

25 thoughts on “De wisselstuiver

  1. Goed voor jouw kinderen dat je het eerst zelf hebt meegemaakt.Ik kan mij zo voorstellen hoe je genoten hebt en hoe dat later verandert.Maar de herinnering en de ervaring blijven, van wat eens goed was.Groet!!

  2. Ha Athy
    ik hoop niet dat je de ruwe versie hebt gelezen, na plaatsing ben ik druk
    aan het redigeren geweest ahum, er zaten me toch een hoop fouten en lelijk lopende zinnen in

    🙂

  3. Mooi verhaal. Ben twee keer in Marokko geweest met ex vriend (marokaan)
    op familiebezoek. Om nooit te vergeten. Zo gastvrij, als ze je iets geven, of gaven, was het iets, wat hen zelf zo dierbaar was. Als je op blote voeten door de straten liep, kwam er een wildvreemde, om je een paar sloffen te geven. Als je ergens op een muurtje ging zitten voor een huis, kwam er iemand naar buiten met een kussentje. Ik weet niet, nu, dertig jaar later, of dat nog zo is, maar ik dacht toen, daar kunnen wij, nederlanders, nog heel veel van leren. We hebben met muzikanten van de groep Lemchabeb (of zoiets, bestaat geloof ik nog, ik heb één van hen eens op een weblog gezien, in de bergen gezeten waar ze speelden en zongen voor ons . Fles marokaanse wijn hadden we mee. Mocht niet, natuurlijk. Och ik kan wel even doorgaan. Ja lille (de nacht) van die bekende marokaanse zangeres, zong ik met verve mee. Ik heb trouwens nog een mc van lemchabeb. Het is een hele fijne herinnering die ik nooit zal vergeten. prachtig land, Marokko.

    • Marokko is in de grote steden erg veranderd, het is aan het verwestersen, dus ook op dit gebied

      wat jij beschrijft bestaat nog wel in kleinere gemeenten en zeker op het platte land,
      ik heb deze vriendelijkheid vorig jaar ervaren in Erfoud (grenst aan de Sahara) en in Essouira.

      Het tegenstrijdige van die plekken was, dat ondanks de grote sociale controle, men toch zich zelf mocht zijn, iets wat in Fes niet kan.

      • Ja, er was toen al een groot verschil tussen de steden en het platteland. Ik zat in Marakech, maar heb wel een hele tour van een paar dagen door Marokko gemaakt, ben dus overal wel geweest en heb zelfs gelogeerd bij een familie in de woestijn. Daar kon je niet met de auto komen. Brood werd buiten op een rots gebakken. er was 150 meter verderop een waterput. je behoefte deed je ook buiten ergens.
        Casablanca was toen al heel westers.

  4. idd, Assyke

    warme nesten zijn kinderrijken
    eenmaal eruit gevlogen
    is de vrijheid in je lijf gekropen
    en houd je het niet vol als eenling
    in een op je nest gerichtte samenleving

    ongemerkt ben je veranderd door een geestverhuizing
    die je thuisbewustzijn heeft gekrompen tot een eigen plek
    van waaruit je alleen nog mobiel je verbindt met je geboortestek

    • Daarentegen is er weinig ruimte voor mensen
      die andere behoeften hebben
      ik heb neefjes en nichtjes die zich eenzaam en onbegrepen
      voelen in al dat gewriemel

      privegedachten hebben en die uitspreken is bijna
      een vergrijp tegen het gemeenschapppelijk belang

      • daarom noem ik het een kinderrijk
        waar je grootgebracht wordt door je klein te houden
        niet voor niets heeft de jeugd er als puber tabak van
        ook hier in de hollandse poldergemeenschappen

        de harde kant van iedere ‘clan’ is dat het de grenzen
        van het individu vrijwel nooit respecteert
        waardoor je er een keer genoeg van hebt

    • wij zeggen dat het essentieel is
      hoe kan het dan dat ze daar nog nooit van gehoord hebben?
      misschien is het dan toch cultureel bepaald????

  5. O, Assyke, als ik dit lees, wat ben ik blij dat ik in Nederland geboren ben, want die mensen ik zou er nooit aan wennen. Ik heb alleen zijn nodig om me goed te voelen.
    Maar je beschrijft het fantastisch.

    • ik denk dat die warmte alleen kan terugkomen door
      andere regio´s te verkennen
      want de stad Fes kan me niet bekoren en dat zal niet snel veranderen

      maar zo zijn er ook in Nederland plekken waar ik me nooit thuis zou voelen

  6. Prachtig, in een paar woorden zo’n geschiedenis van verandering, opgroeien. Alles verandert tegelijk en door elkaar heen en jij vindt je weg erin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s