De zwijgende man in haar huis en andere verhalen

DagEnDauw

Hieros Gamos in het Kerkwijckpark,

of de fermentatio van de Wuitensbruid..

.

Zij lag daar ingebed in stilte
en wij zagen machteloos toe
hoe ook het vuur in haar verkilde
vervreemd en van het vechten moe.
Als stomme vogels aan haar beddeboorden
ons lied verstenend in de keel
besloten we met klaagakkoorden
maar deden verder niet zoveel

Geen mens weet wat die nacht gebeurde
noch wat de dromende ridder dacht
die langsdravend haar lakenplooien
bezaaide met zijn helende toverkracht
Neen, haar lied was nog niet uitgezongen
Vóór dag en dauw verrees zij naar aloud gebruik
en weerklinken sedert midzomernacht
opnieuw vreugdekreten uit haar buik

.

Opgedragen aan mijn geboortegrond
en aan degene die haar nieuw leven schonk…

:::

Artafterallart

De zwijgende man in het huis van Susan

De tuin waarin Susanna een bad nam gaat tegenwoordig nooit op slot. Op overspel staat allang geen doodstraf meer en voor ongewenste intimiteiten kent iedere volgebouwde kom een uitspanning voor jong en oud. De zwijgende man in haar huis is geen banneling, maar een schrijver die zijn stof haalt uit zijn escapades in het groene woud aan de rand van het stadscentrum.

Susanna bedrijft tegenwoordig liefde zonder vrees, zoals sexuologen zich dat voorstelden in de jaren vijftig bij een goed huwelijk. Ze propageert echter iemand te leren liefhebben, je lustgevoelens de vrije loop te laten voordat je gaat trouwen en organiseert daar cruises voor naar exotische eilanden. Haar Jojakim werkt zijn avonturen om in psychologisch verantwoorde literatuur als zij moe thuis komt van het rondstrooien van haar blijde boodschap.

In zijn boeken prijst hij doorgaans de ongeremde verbeelding aan als prikkel om sexueel genot te verdiepen, waarbij hij de lezer meevoert naar lusthoven zoals oude schilders zich het paradijs voorstelden of de bedorvenheid van de mens die naar de hel gaat. Susanna verkoopt ze op haar educatieve reizen als warme broodjes tot zij zijn laatste manuscript in handen krijgt.

De titel stuit haar onmiddelijk tegen de borst. Zonder angst is er geen liefde. Op de eerste bladzijde struikelt ze over zinnen als “Zonder angst voor de dodelijke blik van de ander is ware liefde onmogelijk.” en “Koester de vrees voor wie je liefhebt.” Jojakim de Zwijger wil aanvankelijk niets uitleggen. Ze moet het eerst maar eens lezen, voordat ze van leer trekt.

Uit ergernis leest ze hardop wat haar tegenstaat. “Als het object van de liefde niet gevreesd wordt, dan is het verlangen snel uitgeblust. De ander mag nooit een gemakkelijke prooi worden, waarvan je al snel genoeg krijgt. Hij of zij moet je de stuipen op het lijf kunnen blijven jagen. Zoals jij dat bij hem of haar moet blijven doen. Angst is de prikkel die je nodig hebt om je te laten beseffen dat er iets van levensbelang op het spel staat.”

De zwanenzang van de antieke Susanna in bad heeft Jojakim als motto gebruikt voor zijn eerste hoofdstuk. Mij is van alle kanten bang. Hij bespreekt er de verliefdheid in en de angst de ander te verliezen. Waar de oude S. wanhopig de hemel om verlossing vraagt uit haar dilemma de doodstraf noch door kuisheid noch door overspel te kunnen ontlopen, leest de moderne naamdraagster dat “angst het pak is dat je aantrekt als je geheel en al verlangen bent. Het verzwijgt je opgewonden staat voor de ander, die gevoelens oproept waarvan de beschaving voorschrijft dat je deze de baas bent. Iedere blik van de ander is voldoende om te krimpen tot een wezel vervuld van twijfel of de ander je wel leuk genoeg vindt, die meer dan jij zelf ziet wat je tekortkomingen zijn.”

“Voorbij goed en kwaad brengt angst oneindige verdiepingen aan voor een wolkenkrabber van liefde”, schrijft haar zwijgzame echtgenoot. “Zelfs als alles goed tussen elkaar lijkt te zijn, is het gezonder te twijfelen of we de liefde wel verdienen dan er ons niet het hoofd over te breken noch de buik erdoor van streek te voelen. In het maatschappelijk leven is kiezen noodzakelijk voor het scheppen van orde en structuur. Maar thuis horen je gedachten en gevoelens in strijd met elkaar te verkeren en je juist voortdurend onzeker te maken. Onkwetsbaarheid is taboe voor een moderne relatie en elkaar kunnen kwetsen een teken dat je echt van elkaar houdt.”

Susanna schrikt als ze leest dat angst een goede leermeester is, “omdat het het belangrijkste gevoel in je naar boven haalt, namelijk dat je nooit zeker van je zaak kunt zijn. We moeten angst niet interpreteren als iets dat slecht is en er zeker niet voor vluchten. Laat je angst jou de baas zijn en je nietig maken tegenover hetgeen je vervult van verlangen”, leest ze een paar keer om het te begrijpen. Het staat immers volledig haaks op haar boodschap elkaar onbevreesd lief te hebben.

“Waarvoor je bang bent, is juist dat wat je wilt, wat je verlangt en wat je niet zonder verwarrende gevoelens van iemand kan vragen alsof je slechts een vuurtje wilt. Als je zeker van je zaak zou zijn, dan is dat vuur eigenlijk al gedoofd.” Susanna gelooft haar ogen niet. Heeft haar Jojakim haar altijd bedrogen met zijn onwankelbaar geloof in haar? Of heeft zij nooit gemerkt hoe hij door twijfels verscheurd wordt. Ze vraagt het hem op de man af.

Jojakim aarzelt. Wat kan hij haar daar nou meer over vertellen dan wat hij geschreven heeft. “Lees het eerst maar eens uit”, houdt hij de boot af. Maar Susanna wil het uit zijn mond horen. “Welke angst verbergt je zwijgen?” “Dezelfde als jouw spreken”, antwoordt hij ontwijkend. “Oh, leg mij dat eens uit”, zet ze hem voor het blok. “Ok”, geeft hij aan haar vasthoudendheid toe, “ik zwijg om de angst voor afwijzing te verbergen zoals jij spreekt om de angst voor afwijzing de kop in te drukken.” “Waarom zou je bang zijn voor mijn afwijzing, we zijn toch getrouwd?”, verbaast Susanne zich oprecht. “Omdat ik mijn angst verzwijg”, mompelt Jojakim bijna onverstaanbaar.

“Hoe bedoel je schat?” fleemt Susanna nu, “Bedoel je dat je bang bent dat waar je specifiek naar verlangt afgewezen wordt?” “Nee”, omzeilt hij haar zachte verhoor, “ik bedoel eerder dat ik bang ben dat die angst een zelfbevestigende voorspelling wordt.” “Oh, dus je hebt liever niet dat ik ernaar vraag, want dan hoef je het niet te vertellen en kan het ook niet uitkomen”, concludeert ze bijna geruststellend. “Dat zou ik maar niet doen, inderdaad”, lacht hij ondeugend en laat haar in grote onzekerheid achter op weg naar zijn uitgever.

::::

.

Svara

Met de trein van 3 over 9

.

een peuter in mijn neus
likt
kauwt
kijkt

harige benen

vaders dollen met hun kroost en mama’s praten

kopt de metro

tegenpolen lijken toch wel op elkaar

even gezellig snuiven in de lift

gezien op de valreep
staand in vertraging
om dol van te worden

vrouwen praten
zich terug in de tijd
mijmer ik en lik
mijn eigen wonden
naar huis

.
©svara /2010

.

Schilderij: Alexy Kouchnarenko
Met dank aan Spuit 11 die dit schilderij voor mij uitzocht bij dit gedicht

.

::::::

Vluchten in je onderbroek

Assyke

Staar me niet zo aan, dacht hij korzelig. Heb je dan nooit een man gezien die zich moet krabben? Ha ha! Ik weet al hoe ik die grijns van jouw smoel kan vegen! Ik doe gewoon een stap in jouw richting…

En ja hoor, de vrouw draaide zich om en liep een stukje bij hem vandaan. Zo, opgeruimd staat netjes. Maar wanneer komt die klotebus nou?

Aaahhh, daar was hij al. Een verlengde trolley? Dat kwam goed uit. Hij overhandigde zijn verfomfaaide strippenkaart en liep snel door naar achteren. De kinderen zaten op school, het werkende deel der mensheid was inmiddels al gearriveerd op kantoor. De bus was dus aardig leeg.

Wacht even tot ie optrekt, anders lig je zo op je gat, grinnikte hij. Iiiieeeee. De deuren sloegen dicht en de bus begon te rijden. En terwijl Merlijn zich met één hand bleef krabben, trok hij met de andere zijn broek uit.

Wanneer was hij voor het laatst in bad geweest? Hij kon het zich niet meer herinneren. Zodra er weer plaats zou zijn in het Vraathuis, moest hij toch eens een keer voor zich zelf opkomen. Tenslotte had hij er even goed recht op als een ander.

Het zweet brak hem uit toen de broek met een plofje op de grond viel en hij in zijn onderbroek stond. Hij moest kijken, want dit kon zo niet langer…

Zijn rechterwijsvinger gleed tussen elastiek en huid, hij gluurde door de opening en zijn hart sloeg over. Het was weer raak…

Hij kneep zijn ogen dicht en trok in één ruk zijn grote gaten Hema onderbroek uit.
Met zijn rechtermouw veegde hij zijn benen schoon. De klus was geklaard.

Kokhalzend kroop Merlijn in het donkerste hoekje en gaf zich over.

2 thoughts on “De zwijgende man in haar huis en andere verhalen

  1. Alles met aandacht gelezen.
    Is het eind van jouw verhaal niet gewijzigd, ja toch?

    “Vrouwen praten zich terug in de tijd”… mooi gevat van Svara.

    En het diepzinnige “de zwijgende man in het huis van Suzan”, vraagt me er even verder over na te denken…

    Dank je Assyke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s