Het witte blinken

Vraag jij je nooit eens af, waar jij zou zijn, als ik je niet had gebeld?.
Uren hingen we aan de telefoon, jij en ik. De ontvangst was slecht, om de haverklap werd de verbinding verbroken. Als je niet meteen had teruggebeld, zou ik hebben gedacht dat jij het was en niet de ontvangst. We dachten dat er niets was. Of ik dacht het van jou. Jij dacht nog niets. Het enige wat ik wist, was jouw lach, de witte tanden die je vaak liet zien. Gretig. De laatste dag voor mijn vertrek zat je bijna op mijn schoot. Hoe kon ik geen verwachtingen hebben met zo´n hete nabijheid. De keren dat we naast elkaar zaten aan lunch of diner, jouw blote knieen die de mijne raakten. Ze schoten nooit weg, bleven waar ze waren. Lichte aanrakingen op het ritme van onze kaken. Heb jij je nooit afgevraagd hoe het kwam dat we naast elkaar zaten. Had iemand daar de hand in gehad, manipuleerden wijzelf de tafelschikking en doorzagen wij dat niet?

Jaren koesterde ik het blinken van je tanden. Verzamelde foto´s van jou en je grijns. Die ene foto waar we samen op stonden, ik verlegen, jij brutaal verdween onder mijn kussen en bleef daar. Een enkele brief kwam aan. Maanden van wachten op de postbesteller. Elke dag die verstreek at ik minder en ging ik de strijd aan met jouw aanwezigheid in mij.
Mijn hoop vervloog en materiele herinneringen aan jou werden niet weggegooid, dat ging te ver, ze verdwenen achter het behang van mijn leven. De nachten werden kaal, lang en onbehaaglijk, jouw geest opgelost.
Een week voor dat ik ja zou zeggen en schrijven in aanwezigheid van vele getuigen, verscheen jouw naam op mijn mobiel. De aanstaande echtgenoot en ik keken verlamd naar het trillende apparaat op het tafeltje voor ons. Neem je niet op, vroeg hij en zijn hand reikte en naderde de oproep uit verboden tijden. Zijn hand stokte, nooit zal ik weten waarom. Je begrijpt, ik heb het hem nooit durven vragen.
De onbeantwoordde oproep bleef. Hij vergezelde me bij het zoeken naar een jurk, en steunde me in de weigering van een traditionele lange witte bruidsgewaad. Liegen op het stadhuis was tot daar aan toe; de afspraak die ik had met het lot was duidelijk: na verzet een  buiging. Om en om.

En toch…een bruidsnacht kwam er niet. Nadat de laatste gasten de deur achter zich hadden dichtgetrokken was het afgelopen met de buiging. De rest van ons samenzijn, een  guerilla die zich afspeelde in de donkerte van het veel te smalle bed.  Er was geen ontkomen aan.
De geest kan het lichaam niet dwingen. Het duurde een half jaar voor ik begreep dat het lichaam een eigen wil had en een niet mis te verstane taal sprak.
En daarom zijn jij en ik nu bij elkaar.

Advertenties

15 thoughts on “Het witte blinken

  1. Dat heb ik ook, ben weggelopen, opnieuw begonnen maar krijg het verhaal niet rond. Bovenaan stokt het al enigszins in:
    Zou ik hebben gedacht dat jij het was en niet de ontvangst?
    De ontvangst was slecht maar ik zie het verband niet?
    De vierde zin komt eerst natuurlijk maar het ontgaat me helemaal!

    en uiteindelijk zijn ze bij elkaar…..wie?

    • Als een mobiele verbinding slecht is wordt hij wel eens afgebroken. De gene aan de andere kant van de lijn weet niet waarom er geen verbinding meer is, de ander kan hebben neergelegd.
      Hij belt telkens terug en dus had hij niet de verbinding verbroken, maar lag het aan de telefoon.

    • you´re welcome
      ben soms wel een beetje cryptisch
      dus je feedback was zeker niet onterecht
      eigenlijk had ik in de tags ook mijmering moeten zetten
      want dat is het toch meer dan een verhaal

      • Oh God, dat had niet veel geholpen denk ik, die las ik dus nooit:-(
        Ga ik nu wat meer op letten, ben een warhoofd met weinig geduld!
        We zijn aan elkaar gekoppeld voor de verhalenronde hé, heb je het gezien?

    • Dank je Appelvrouw,
      toch heeft de reactie van spuit elf me weer op scherp gezet
      ik vergeet te vaak dat anderen meelezen, schrijf heel erg vanuit mijn eigen beleving

  2. Ik houd wel van dat dromerige. En de twijfel die blijft hangen … Kan me zo maar iemand voorstellen die achter dat nummer verscholen zit. Iemand die net zoals mij een keer Lief! toestuurde. Maar jou reactie was op een blogje van mij en die van haar ging over mij. Inspirerend verhaal en mooie blog heb je.

  3. Mooie twist en een bijna warm verhaal. Oprecht ook, prachtig met die twijfels en dat uiteindelijke resultaat….Lekker verhaal…Ik hoop voor je dat het autobiografisch is…

  4. de taal van het lichaam, de taal van het hart, en die o zo bezonnen taal van onze ratio… de guerilla die ons lichaam voert verdient onze compassie, met de passie die bij een guerilla hoort…als de passie je verteert, geniet ervan met volle borst, tot het stof in al je poriën zit, en je je eigen zweet ruikt en ervan geniet… zelfs de eenzaamheid kan bekoren.. en moge jij en ik de kracht hebben om dat te aanvaarden… man en vrouw zullen nooit 1 worden, en das maar goed ook want 1 is maar alleen.. Amen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s