Brand new day…brand new me

Goedemorgen ver-weg-baby, goedemorgen kopje koffie en een krantje!

Wat heb ik dit gemist. Rustig wakker worden zonder de tirannie van flesjes voor zonsopgang. Vandaag heb ik de vogels niet horen fluiten. En dat is een goed teken. Het betekent dat ik heerlijk onbezorgd heb geslapen én uitgeslapen. Vooral dat laatste is iets van heel erg lang geleden. Uitslapen associeer ik tegenwoordig heel sterk met het vrijgezellenbestaan. Want uitslapen impliceert ook dat je de avond tevoren naar bed kan wanneer je maar wil. Dat betekent de mogelijkheid van een mooie film kijken,  met je man uitgebreid van een ouderwets lange avond genieten op de bank…kortom een ontspannen avond en een ontspannen ochtend. Lekker bijtanken zodat je de nieuwe week weer fris kunt beginnen.

En het rare is dat je helemaal niet zo laat opstaat. Omdat je zo relaxt bent en weet dat de ochtend helemaal van jou alleen is, wil je daar dan ook geen moment van verspillen. Dus hup uit de veren, een kopje koffie en de dikke zaterdagkrant met al zijn bijlagen…hemels…

Ik merk echt dat ik weer tot mijn positieven kom. Dat ik weer weet wie ik ben, hoe laat het is, de actualiteit van sport en maatschappelijke thema’s, het komt allemaal weer binnen.

Voorheen kon ik naar het nieuws kijken en dan vroeg mijn man bijvoorbeeld iets over een item en dan kon ik hem alleen maar met open mond aan staren, mij realiserend dat ik wel kijk, maar niets opneem. Beelden zie, maar geen idee welk tekst daar dan bij zou moeten horen.

Want mijn echte concentratie ligt bij mijn kinderen, is het al tijd voor een flesje, hoor ik Fafa roepen…moet ik naar hem toegaan, moet ik hem negeren…Sassa huilt, zal ik hem toch maar niet eerder voeden…

Maar dat was voorheen. Vandaag speelt dit allemaal niet. Vandaag is het echt een nieuwe dag, helemaal voor mij alleen…

 

 

29 juni 2008

################################################

we zijn nu drie jaar en nog een kind verder…als ik terug kijk, denk ik dat ik het zonder mijn moeder nooit zou hebben gered. Zij is degene geweest die regelmatig een logeerpartijtje voor haar rekening nam, zodat ik even kon bijtanken. Mede dank zij haar ben ik nu zo sterk en stabiel geworden dat ik het feitelijk drukkere gezin van inmiddels drie kinderen beter aan kan.

Dank je wel, moedermoeder.

11 thoughts on “Brand new day…brand new me

    • Ja antoinette, ze deed zelfs meer dan dat
      ze sprong altijd bij
      toen kon ik dat niet zo goed waarderen, want ik was opgebrand
      nu terugkijkend zie ik pas hoe veel ze gedaan heeft

  1. Wat moet je zonder ouders. Zelf pas ik elke week op mijn kleindochter van 2. Een feest! MAar aan het eind van de dag is mijn lampje echt wel uit. Dus is snap helemaal dat jij het zwaar hebt (gehad)

    • Paco, dank je voor je mooie reactie
      je bent een van de weinige – maar ze groeien in aantal, geloof ik – opa’s die intensief oppassen
      ik hoop dat het een trend is en dat de kinderdagverblijven krimpen

  2. Wat een heerlijk gevoel moet dat zijn. De rust weer een beetje in je lijf.

    Ik schoot wel even in de lach toen ik het volgende las:
    == Uitslapen associeer ik tegenwoordig heel sterk met het vrijgezellenbestaan….Want uitslapen impliceert ook …met je man uitgebreid van een ouderwets lange avond genieten op de bank…==

    Nog niet helemaal gewend aan het “vrijgezellenbestaan” 😉

  3. Tja, Assyke, het is altijd mooi om fris en fruitig in het leven te staan.
    Zeker wanneer ge zo af en toe met uw eendje in een boomgaard uit kunt waaien… 😉

  4. “Tel je zegeningen, tel ze één voor één”, zongen wij vroeger op de zondagsschool.Toen niet vermoedend, dat ik als moeder en (oppas)-oma, die regel nog regelmatig door mijn hoofd laat gaan. Groet!!

  5. Tsja, dan leef ik in een luxe en weelde ivm jou en dan ook nog zonder vrijgezellenbestaan… hahahaha…maar jouw tijd zal ook komen als jouw kinderen het huis uit zijn, trouwen en kinder krijgen….dan mag jij weer op hen passen…
    Om me heen hoor ik overigens ook vaak geklaag van opa’s en oma’s, die vinden dat hun kinderen/kleinkinderen te veel beslag op hun leven leggen, terwijl ze hadden gedacht dat ze het eindelijk eens wat rustiger zouden krijgen….dat durven ze tegen mij te zeggen, misschien omdat ik geen kinderen heb….???!!!!
    Toch vraag ik me wel eens af hoe onze moeders het vroeger deden…ik heb het mijn eigen moeder vaak gevraagd…ze wappert dan met haar handen en zegt niet goed te kunnen begrijpen waar moeders van deze tijd over klagen met alle weelde en luxe en technische hulpmiddelen en voorzieningen zoals creche etc. die tot hun beschikking staan…
    je deed het gewoon en je was gelukkig…
    Nu moet ik wel zeggen dat wij best luxe werden opgevoed enmijn moeder na de oorlog personeel had, waardoor haar taken verlicht werden….
    Maar dat oma’s of opa’s op kinderen pasten???, nee dat was er toen niet bij…
    Je ging er hooguit eens logeren of een dagje heen.
    Ik herinner me nog heel goed hoe graag ik naar het zomerhuis van mijn grootouders ging, omdat mijn grootvader je essentiële dingen uit het leven leerde, zoals creatief zijn, zoeken naar andere oplossingen dan die voor de hand liggen.
    Hij bracht je liefde voor de natuur bij, leerde je insecten en vogels bekijken, maakte een vlindernet en leerde je ze te vangen zonder ze te beschadigen…hij btracht je dichter bij de natuur en de kunst/cultuur…hij probeerde de sterke kanten in je naar voren te halen en je te stimuleren….achteraf een man van onschatbare waarde.
    Dát was toen misschien meer de taak van grootouders??? ik weet het niet…

    Maar geniet af en toe van die luxe!!
    jeggroet

  6. @Assyke, alweer een jaar geleden, toen mijn jongste kleindochter 14 jaar werd, stopte ik (opa) met oppassen.
    Ik vond mijn kleinkinderen toen “te groot” om nog die rol te vervullen, ik vond ze voldoende zelfstandig en mijn dochter was het daar mee eens. Van kinds af aan pastte ik meestal 1, soms 2 dagen per week op.
    Ik genoot er van, het was gezellig, er werd veel gelachen, ook tijdens de maaltijden, soms gehuild. Vriendinnetjes aten vaak ’s middags met de lunch mee. Soms kregen gesprekken met een serieus karakter. Over de wijze van opvoeden werd altijd (vooraf, achteraf) overlegd met mijn dochter en haar man, grote verschillen van inzicht waren er niet of nauwelijks.
    Ik begrijp heel goed dat “een dagje vrij” helend is en beveel je dit van harte aan.

  7. Als ik binnenkort een week alleen kom te zitten, zal het toch aanpassen zijn, want alleen is maar alleen. En ik ben niet gemaakt om alleen te zijn. In het begin klinkt dat misschien wel leuk en tof en weet ik wel wat, maar ik mis nu al de warmte van een levensgezellin. Iemand waarmee alles kan delen, je lief en leed. Anders ga je alles opkroppen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s