Dermoidcyste…

Sara heeft een dermoidcyste. Dankzij de aardige en kundige kinderchirurg weten we nu wat ze heeft en wat er aan gedaan kan worden.

De cyste moet operatief verwijderd worden. Dat zal over een paar weken gebeuren. Het is een relatief kleine operatie. Als er geen complicaties zijn mag ze dezelfde dag met ons mee terug naar huis.

Om ons thuis nog even op ons gemak te laten lezen over deze aangeboren aandoening, liet de kinderchirurg ons een website zien van een moeder waarvan haar zoontje dezelfde aandoening had en die daar uitgebreid verslag van heeft gedaan.

hieronder een stuk uit haar weblog:

Dermoidcyste Kars :

” Op deze weblog wil ik graag onze ervaringen delen over de dermoïdcyste van onze zoon Kars geboren 28-07-2008.

Omdat ik er zelf op internet heel weinig over kon vinden wilde ik graag mijn ervaringen hier opzetten.

Wat is een dermoïdcyste?
Dit is een cyste die ontstaat door een instulping van de huidlijst tijdens de embryonale ontwikkeling. Het is dus een aangeboren afwijking. De cyste is een holte die bekleed is met huid en gevuld met hoorn, talg en haren. Indien nodig moet de cyste operatief verwijderd worden.

Meestal komt dit voor bij vrouwen op de eierstokken, maar in heel enkele gevallen dus ook bij kinderen. Bij onze zoon Kars zit het bij zijn linkeroog.

Vanaf de geboorte was er al een heel klein bobbeltje te zien. Maar dan moest je er echt op letten, anders zou het niet opvallen. Toen hij steeds iets ouder werd ging het steeds meer opvallen. In het begin alleen als hij omhoog keek, dan leek het net of er een balletje onder zijn huid zat. En toen hij een paar maanden oud was zag je  toch echt duidelijk een soort van vetbultje zitten. Maar vooralsnog hadden wij geen idee wat dit nu kon zijn. Op 15 december 2008 zijn wij voor het eerst naar onze huisarts geweest. Hij had bij de geboorte ook al gezien dat er wat zat. Onze huisarts kon niet met zekerheid zeggen wat het was, dus verwees ons door naar het ziekenhuis in Goes.

6 januari 2009 konden wij in het ziekenhuis terecht. De kinderarts in het ziekenhuis vond dit meer iets voor de oogarts en verwees ons door naar hem, daar konden we gelukkig diezelfde middag nog terecht. Kars was toen ondertussen 5 maanden oud. De oogarts zei: oh dat is een verstopt bloedvat gaat vanzelf wel weg, kom als hij 10 maanden oud is nog maar eens terug. Het kan verder toch geen kwaad.

Maar vervolgens thuis bleef het mij niet lekker zitten, ik had er geen goed gevoel bij dat dit klopte wat de oogarts had gezegd en vond hem er nogal makkelijk over praten. Maar aangezien ze op het bureautje en de huisarts en in het ziekenhuis hadden gezegd dat het niets ernstigs was, dacht ik steeds waarom zou ik toch nog twijfelen. Dus uiteindelijk zijn wij 12 maart 2009 terug naar onze huisarts gegaan om een second opion aan te vragen. Omdat de huisarts ook vond dat het ondertussen toch wel flink was gegroeid heeft hij geprobeerd of wij zo snel mogelijk voor de second opion terecht konden. Gelukkig konden wij toen op 31 maart 2009 terecht in het Erasmus Sophia te Rotterdam. De oogarts die wij daar troffen wist tenmiste gelijk wat het was en legde dit duidelijk aan ons uit, maar gaf wel aan dat de cyste wel degelijk verwijderd moet worden. Aangezien de cyste blijft groeien bestaat er een kans dat deze uit zichzelf kapot gaat en dan zal het vuil wat hier uitkomt het oog van Kars aan kunnen tasten. Ook kan het kapot gaan als hij op de cyste valt. Gelukkig is het allemaal niet heel ernstig, maar toch wel iets waar gewoon actie op ondernomen moet worden.

De afspraak in Goes is vervolgens afgebelt, want we gaan de behandelingen verder in Rotterdam regelen. Ik heb de reden van afbellen erbij vermeld, maar of ze er in Goes iets mee doen is een tweede. De telefoniste praatte al door mij heen en riep prima hoor tot ziens. Dus dan weet je het wel.

26 mei 2009 hebben wij in ’t Sophia een voorlichtingsdvd bekeken over hoe het in zijn werk gaat als je kind onder narcose moet en geopereerd moet worden. Vervolgens is Kars gewogen en moesten wij wat vragen beantwoorden bij de assistente, daarna is Kars nagekeken door de anesthesist en ook daar moesten wij nog wat vragen beantwoorden.

5 juni 2009 heeft Kars onder narcose een MRI scan gehad. Dat is echt de gezondheidszorg in Nederland. We moesten daar ruim 2 maanden op wachten, maar dat kwam omdat hij onder narcose moest en dan moet er een bed vrij zijn. In Rotterdam liep wel alles vervolgens op rolletjes. Een gastvrouw stond ons op te wachten en bracht ons naar de ouderkamer en schonk koffie en thee voor ons in. Vervolgens werden wij stipt op tijd door de verpleegster op gehaald om naar de kamer te gaan waar Kars z’n bed al klaarstond. Hij moest een pyjama van het ziekenhuis aan en vevolgens werd er een verdovingscreme (toverzalf) op zijn handen gesmeerd zodat hij niets van het infuus zou voelen. Een uurtje later werd hij gehaald om onder narcose te gaan, 1 ouder mocht daar bij zijn dus is papa met Kars meegegaan en ik bleef wachten in de kamer. Na een kwartiertje kwam papa al weer terug en toen had ik het wel erg moeilijk. Ons kleine mannetje lag ergens in het ziekenhuis in die scan en wij zaten hier in de kamer en mochten er niet bijwezen. Zo’n scan valt natuurlijk nogal mee, maar het is meer het idee dat je hem zo uit handen moet geven. Na een uur kwam de verpleegster mij halen om naar de uitslaapkamer te gaan. Daar lag ons kleine mannetje met een zuurstofkapje op bijna helemaal onder de dekens en een dingetje aan zijn vinger voor zijn hartslag in de gaten te houden. Volgens de zuster daar zou het een half uur duren voordat hij wakker zou worden, maar met 5 minuten ging hij al heel hard hoesten en rechtop zitten. En keek met grote ogen om zich heen. Ik was blij dat ik er op tijd bij was, want hij keek toch goed om zich heen om te zien waar hij nou toch eigenlijk wel was. Omdat hij gelijk zo actief was mochten we weer terug naar de kamer toe, waar ik gelijk zijn fles mocht geven. Dat was wel nodig aangezien hij nuchter moest zijn voor de narcose hadden wij om 4.15 uur voor het laatst een fles gegeven en daarna helemaal niets meer en het was nu ondertussen 12.30 uur. Dus die fles ging er achter elkaar in en daarna wilde hij toch wel erg graag een boterham. En ook deze was zo in zijn buikje verdwenen. Omdat Kars het zo goed deed na de narcose mochten wij om 14.30 uur al naar huis, terwijl dit eigenlijk pas tussen 16.00 en 17.00 uur zou zijn. Dit kwam wel mooi uit, zo waren wij op vrijdagmiddag voor de drukke spits weer in Zeeland.

Op 7 juli 2009 hebben wij weer een afspraak in ’t Sophia om de uitslag van de scan te bespreken en de operatie in te plannen. Ben benieuwd wat ze zullen zeggen. Maar nu dat we de narcose hebben meegemaakt en hij daar helemaal geen problemen mee had, ben ik wel wat geruster, maar het liefst zou je het toch allemaal achter de rug willen hebben. “

Advertenties

18 thoughts on “Dermoidcyste…

  1. Met een gerust hart heb ik zo-even op de ‘You like this’ knop gedrukt. Dit klinkt allemaal heel geruststellend, Assyke. Wat goed dat je er spoed achter hebt gezet zodat je niet nodeloos lang in zorgen moest zitten.
    Ik ken het verschijnsel van een oom van mij, die dit ook ooit moest laten verwijderen. Ze noemde het toen een fistel.

    Het feit alleen dat de operatie pas over enkele wekken plaatsvindt is een geruststelling: het heeft niet zo’n haast.
    Ben blij voor jou, voor jullie, Assyke.

    • ja je ziet dat je zomaar acht maanden op het verkeerde been gezet kan worden,
      heb dan ook geen goed woord over voor de huisarts die mij de les wou lezen, dat het niets was
      en uit zichzelf wel over zou gaan
      geef dan gewoon toe dat je het niet weet
      juist door haar blufferige en dwarse houding verloor ik mijn vertrouwen in haar oordeel
      en eiste ik dat ze wat meer haar best moest doen

      normaal gesproken ben ik zo mak als een lammetje op witte jassen terrein,
      maar de beoordelingsfout die ze met Sas zijn pols hebben gemaakt heeft me alerter gemaakt

  2. Je zit er allemaal niet op te wachten natuurlijk. Maar het zal toch wel een opluchting voor jullie zijn neem ik aan.
    Gaat gelukkig helemaal goed komen!

    • ik hoera met je mee, fulps! was helemaal in taartjes stemming,
      ben nu een beetje leeg van alle spanningen van de afgelopen week.

  3. Wil je wel geloven dat ik vannacht wakker lag en aan dat kleine ding van jullie moest denken.En inderdaad, je zit er niet op te wachten, maar dit loopt veel beter af dan waar jouw angst naar toe dacht, Assyke.Gelukkig maar. Jullie hebben nog een avontuur te gaan dat is allemaal heftig maar te doen.Een opgeluchte groet van mijn kant. Groet!!

    • athy, we zijn deze zomervakantie vertrouwd geraakt met het interieur van ziekenhuizen, van gebroken
      polsjes, te verwijderen amandeltjes, cystes…we hebben het allemaal gehad
      manlief kijkt er naar uit om weer te gaan werken.
      en ik kijk uit naar deze operatie, zodat we dat ook achter de rug hebben.

      met alle regen en verpleegzorg niet echt een geslaagde zomer

      sara zit nu op mijn schoot, ze weigerde te gaan slapen
      geheel tegen mijn gewoonte in heb ik haar naar beneden gesmokkeld en nu zit ze vrolijk te
      krijsen en is er van het hartverscheurende gebrul geen noot meer te beluisteren:)
      stiekem geniet ik van de extra leentijd:))

  4. Even kijken hoe het afgelopen is, jouw zenuwslopende dag!
    Vreemd misschien, maar ik had er vertrouwen in, goede afloop.
    Tot rust komen na al die spanning en genieten van je kleine meid!!
    Ben blij voor je Assyke.

  5. Oef, gelukkig weten ze dus wat het is, en heb net het hele stuk gelezen van die andere site… bij Sara hebben ze gelukkig gelijk de goede diagnose gesteld… Even goed wel even spannend, omdat het verwijderd moet worden, maar het is niets kwaadaardigs zo te lezen…

  6. Een operatie is niet echt een leuk vooruitzicht, maar de opluchting dat het iets relatief onschuldigs is zal dat ongetwijfeld flink verzachten.

  7. Herkenbaar verhaal dit. Ons zoontje heeft ook een dermoid cyste gehad, bij zijn rechteroog. De plastisch chirurg die dit bij hem verwijderd heeft, zei dat als dit bij kinderen voorkomt, het vaak bij de ogen is. Bij ons zoontje zat dit er ook bij zijn geboorte al en groeide het ook steeds verder. Vorige maand is de cyste verwijderd, ons zoontje is nu 3 jaar. Operatie is super verlopen, je ziet er bijna helemaal niets meer van.

    • @Anoniempje
      Dank je wel voor je reactie.
      Fijn te weten dat de operatie bij jullie zoon ook goed verlopen is.
      Saar is vorige week geopereerd en gaat over een week terug voor controle.
      Het viel me op dat ze weinig last lijkt te hebben van de naweeen van zo´n ingreep
      voor de kinderchirurg was het een routineklus:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s