De nomade van steen

Wil je iets over jezelf vertellen?
De leidster zat schuin tegenover haar, zo schuin dat ze haar alleen goed kon zien
als ze zich naar haar toe draaide. Alia, zo heette het mens, zag er nogal alternatief uit.
Al had ze de intake babbel bij haar gehad, ze was er nog niet uit of ze haar nu aardig  vond of niet. Iets in de wijze waarop ze haar haar droeg stond haar niet aan. Dat korte piekerige had ze net iets teveel gezien in dit kutwereldje.

Sinds de leidster de vraag had gesteld was het stil. Heel stil. Niemand zei iets. Af en toe zag ze vanuit haar ooghoeken een been, dat geruisloos bewoog, hoorde ze iemand zijn neus ophalen….maar dat was het. De stilte duurde voort en werd groter, zo groot dat ze dacht dat ze tegen het plafond uit een zou spatten.
Ze moest iets zeggen. Maar wat, verdomme? Haar naam, leeftijd, adres? En dan…wisten ze dan wie ze was? Terwijl ze probeerde een antwoord te formuleren op de schijnbaar eenvoudige vraag voorvoelde ze al dat dat haar niet ging lukken.
Dit moment, deze voorstelronde had ze net iets te vaak meegemaakt. Deze hip aangeklede verpleegkundige was ze te vaak tegengekomen in even zovele therapiesessies. Vrouwen, die dachten dat ze haar beter konden maken. Vrouwen, mannen soms, die echter wel wisten dat ze dat niet konden en haar en misschien zich zelf, voor de gek hielden.  Paratherapeuten waren het, kwakzalvers die op middeleeuwse wijze haar opensneden en deden of ze de kwaadaardige tumor uit haar  weerbarstige kop verwijderden.  Keer op keer had ze op de operatietafel gelegen. Zwervend van Paaz naar Paaz.

Maar de steen in haar kop hadden ze nooit verwijderd.

In het kader van Assyke´s schrijfopdracht:
Zwerfkei
Advertenties

16 thoughts on “De nomade van steen

    • het is een wereldje waarin de verhalen voor het rapen liggen
      langer kan, maar niet nu ramadan is begonnen, kids vakantie en half in de lappenmand
      ben blij dat ik nog online ben:)

  1. Goed geschreven.Mijn man heeft een paar keer in zijn leven een PAAZ meegemaakt en ik dus ook. Verplicht in groepstherapie.Gehaat heb ik het en het heeft hem niet geholpen.Zijn zwerfkei heeft ook niemand weggehaald.
    Ramadan,vakantie en lappenmand, sterkte daarmee en bedankt, Assyke, voor je inzet, waar het mijn tekst betrof. Bedankt. Groet!!

  2. Die steen moet een mens zelf vergruizelen…vind het goed geschreven!
    Soms wordt er heel wat gewrongen voor je in de stemming bent..een andere keer
    loopt het zo je hoofd binnen….

    Voor mij lang genoeg…de kracht zit in de verkorting, alsjeblieft…..

    😉

    • Annette,
      als het een mooie stten is, kun je er ook voor
      kiezen hem te laten zitten
      niet altijd is het fijn om te vergruizelen,
      denk aan al die duizenden harde kruimeltjes die gaan rondzwerven in je lichaam

  3. “Like a rolling stone” van de ene peut naar de andere, hopend toch nog eens te komen tot “I am a rock” en sterker te zijn dan die steen in het hoofd.

    Ontdekte nu jouw verhaal pas, heb je toegevoegd aan mijn blogroll zodat ik een volgende keer wat vlotter ben met lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s