Operatie napret

Ben nog niet helemaal wakker en barst van de koppijn. Maar het ergste is achter de rug.

Wat? Wat?

Wat voor de ene ouder een vanzelfsprekendheid is, gips, operaties en ander kinderlijk onheil, is voor deze ondergetekende een emotionele ramp. Waar blijf ik met mijn overbescherming op het moment dat de natuur zijn loopt neemt en mij als verstikkende moeder negeert?

Helemaal nergens zou je denken. Toch is dat niet zo. Het was een lange dag gister aan het ziekenhuisbed van Faf. Het begon met een hoop voorpret en dat maakte me al bezorgd. Had hij het wel goed begrepen, hij had de dvd keel en neusamandelen toch tientallen keren gezien, we hadden er een tig keer samen over gesproken. Hij wist dat het geen dagje uit was. Het feit alleen al, dat hij een kamer voor zich zelf kreeg boordevol speelgoed en loopauto´s was voor hem een negatie van alles wat er aan informatie aan vooraf was gegaan.

Ik ging voorzichtig mee in zijn pret, bedenkend dat die straks al veel te snel over zou zijn, dus het was hem meer dan gegund.

Het diploma dat hij naderhand kreeg had hij dubbel en dwars verdiend, al kreeg de lieve zuster geen zetpil naar binnen en wij geen druppeltje vocht. Zijn wil, al bijna wereldberoemd, bleef ook onder deze bijzondere omstandigheden stevig verankerd in zijn magere lichaampje. Maar de positieve instelling waarmee hij begon en de nieuwsgierige houding waarmee hij de operatiekamer binnenreed en nauwelijks leek te reageren op de narcose waren wel tien diploma´s waard.

Eenmaal thuis na het ziekenhuisavontuur die acht uren had geduurd begon een sisyfuskarwei van slokjes water die werden uitgespuugd, ijs dat smolt, maar niet in zijn mond…een nacht van waken of er geen helder rood bloed uit zijn gekwelde mondje kwam en toen was het weer ochtend.

Met hem gaat het nu stukken beter, sterker, hij vraagt op het moment dat ik dit schrijf om een aardbeienijsje.

Maar ik, moederouder, ben geradbraakt.

Advertenties

25 thoughts on “Operatie napret

    • dank, namens hem
      nu moet ik zeggen dat ze in ziekenhuizen wel ontzettend hun best doen om het kinderen naar de zin te maken, het heeft meer weg van een All-inclusive Resort dan met ziek zijn en enge chirurgenmesjes

  1. Wat een ramp he. Ik herken het hoor. Helemaal in de stress als er ook maar iéts is en die etters gewoon in de weigerstand. Is het wel gelukt met de amandelen?

    • Prometheus
      voor zover ik weet is de operatie goed gelukt, hij was volgens mij niet langer dan vijf minuten in de operatiekamer
      dat gaat zó snel…je gaat verbluft in de wachtruimte zitten nadat je je kind hebt zien wegglijden in een droomloze gedwongen slaap en vóórdat je ook maar een woord tegen je lief hebt gezegd komen ze al melden dat het achter de rug is.

      Die weigerstand is hier de vaste modusstand, wel extra frustrerend tijdens dit soort gezondheidszaakjes

  2. dag amandelen
    en het uitje en de pret
    het huis een ziekbed

    ik leef met je mee
    en martel mijzelf met
    de herinnering

    aan een diepe wond
    die de dorpsdokter hechtte
    zonder verdoving

    het was een regel-
    rechte beroving van mijn
    rust op die zondag

    en die nacht toen de
    wond opensprong en ik dacht
    hij zet mijn been af

    het werd een demon
    in vele dromen vol met
    scheurende wonden

    ook overdag als’k
    een ongeluk voor me zag
    met mijn kop door’t glas

    waarmee het begon
    glas van een fles die stukviel
    sneedt dwars door mijn knie

    toen ik hem boog om
    de wond te zien, vergrote ik
    de schade bovendien

    maar goed jij bent moe
    dus weg met mijn oude koe
    wens je sterkte toe

    • Marius, klopt, ben moe

      maar die herinnering snijdt dwars door mijn ziel
      afschuwelijk,
      ik wens jou vergetelheid toe en een mooie nazomer!

  3. pff.. ik voel het weer en met je mee. Alleen mijn jongste had die ‘eer’ als kleuter, keel en neusamandelen, een paar jaar geleden. Het over moeten laten vond ik zo moeilijk en dat ‘eindeloze’ wachten en hem dan als een hoopje ellende terugkrijgen. We zijn nog wat uurtjes ter controle daar moeten blijven vanwege de bloedingen en omdat hij iets moest drinken en dat consequent weigerde, naast andere hoopjes ellende. Begrijpelijk maar je wilt hem mee naar huis en zorgen. Hij wilde niks, ook geen ijsjes, alleen maar boos zijn en huilen en het was een crime om hem wat vocht te laten binnenkrijgen. Twee dagen later begon de opstand, hij wilde alleen maar pizza en niks anders en dat mocht dus niet 🙂
    Dus voelbaar geschreven, Assyke. Sterkte met de radbraak.

    • dianne, jouw beschrijving is die van gister
      de zuster was zelfs pissig op me omdat ik hem eventjes had laten slapen, vanwege de noodzaak van elk kwartier drinken

  4. In de gewone versnelling is het al een hele klus. Zo gaat ie nog eens in de bergstand ook. Wat doen we onszelf aan?!

    • ach martin, dit zijn niet de momenten dat ik me dat afvraag,
      wel als hij wekenlang onhandelbaar is en ik het niet meer weet,
      nu is het gewoon even afzien en mijn verantwoordelijkheid nemen als moeder, al breekt het me later op

      ik weet al jaren dat ik niet echt voor het moederschap in de wieg ben gelegd:))

  5. Een moederhart en -ziel, je zit er aan vast Assyke, voor de rest van je leven. Maar dat geeft niet, zo komt het allemaal goed met je kids, geen twijfel mogelijk.
    En die kleine dwarsligger? Zo was mijn jongste ook. “Vanaf het moment dat een vriend met een lach zei “de wereld kan eigenwijze kinderen goed gebruiken” heb ik mij geen zorgen meer gemaakt. Dus, lekker met z’n allen van aardbeienijsjes genieten. Sterkte en groet!!

    • hij heeft ons vanavond getrakteerd op zijn ijsjes (de vriezer puilde uit, dus dat kwam goed uit:)) )

      (eigen)wijze vriend!

  6. vond het wat vreemd om op dit blog de “like” knop in te drukken en heb dat dus maar achterwege gelaten.
    Ach, een moederziel is te betreuren als je kindje dit moet meemaken. Dan zijn onze hartjes op hun weekst.
    Maar het ventje heeft het goed doorstaan en gaat de goede kant op. Mét of zonder suikerwater (dat ik kreeg toen mij als kind hetzelfde lot beschoren was).

    • als het goed is, is hij hierna van een hoop ellende af
      beschouwen het dan ook als een investering in zijn gezondheid

    • ja…dat zijn we wel geneigd te denken
      maar soms wens ik wel iets meer vlees op zijn botjes
      en iets minder slecht in zijn velletje zitten
      nu zijn neusamandelen verwijderd zijn, komt die wens hopelijk uit

  7. Veel beterschap voor die lieverd en ik hoop dat je vannacht lekker kunt slapen. Je hebt zo zo mooi opgeschreven, het lijkt bijna niet erg,

    • hahaha
      ik krijg daar juist ook wel commentaar op
      maar het is voor mij een manier om mijn kleinigheidjes
      te verwerken, het blog gebruiken als emotionele draagzak
      dat scheelt mij weer onnodig gewicht

      dank je voor jouw compliment,
      ben ik blij om

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s