Collega´s deel 2

Ze hadden verwacht te moeten blijven staan, de staart tussen de benen, het hoofd gebogen en te moeten spreken met twee woorden.
Maas die bekend stond om zijn ziekelijke voorliefde voor cappucino kreeg een heus porceleinen kopje aangereikt. Slagroomachtig schuim piepte over het randje van het kopje. Martin balanceerde met de hete theekop op zijn knieen. Ze spraken over de jaarwisseling die nakende was. De commandanten haalden herinneringen op aan de jaren zeventig. Hoe anders het toen was. Toen ze zelf nog broekies waren. De streken die zíj toen uithaalden.
Martin en Maas  keken elkaar aan, hadden die twee een slokje op? Helemaal vertrouwen deden ze het niet, maar sociale beesten als ze waren lieten ze zich al snel meeslepen. Deze veranderingen in het kantoor van de commandant beviel hen goed. Dit mocht van hen zo blijven. Ook al sprongen ze bijna van hun stoel toen de commandant plotseling hard op zijn bureau sloeg. Hij deed dat om zijn woorden kracht bij te zetten, Martin en Maas hadden ondanks alles toch nog een beetje last van hun geweten. Door een waas van lachtranen probeerden ze de situatie meester te blijven door scherp op de gezichtsuitdrukkingen van de beide chefs te letten.  Er was niets te zien. Het was een feestje zonder duidelijke aanleiding. En uiteindelijk legden ze zich daarbij neer.
Alsof de commandant hierop had gewacht schonk hij hun kopjes opnieuw tot de rand vol.
Dit keer kwam er echt slagroom aan te pas. Martin keek jaloers naar Maas zijn kopje. Waarom had hij ook geen koffie gevraagd, stommerd die hij was. Hij moest het doen met heet water met een smaakje. Zou het kunnen zijn dat Maas een streepje voor had bij de baas? Was er iets wat hij moest weten. Niet doen, riep hij zichzelf tot de orde, laten we het gezellig houden. Al gauw was het gesprek weer op gang, gedomineerd door de beide oudere heren. De politiechef knipoogde naar zijn vriend en smaalde dat de jonge broekies niet veel te vertellen hadden. Dat was in hun tijd wel anders. Schuine moppen vlogen je om de oren tijdens schafttijd. Een timide politieagent werd al gauw uitgebonjourd. De lange uren op hun werk moest worden gesmeerd met sterke verhalen. De ideale collega was hij die nooit uitgeluld was…en hier draaide hij zich naar de brandweermannen. Jullie zijn toch geen mietjes of wel dan?
Ha! Je heette geen Maas of Martin om dit ongestraft te mogen zeggen.

4 thoughts on “Collega´s deel 2

  1. jaja, de politie was in de jaren zeventig intern een stijf leger, waar men salueerde voor de adjudant; die twee gezichten (een sociaal en een repressief gezicht) zijn van alle tijden; je moet het nu nog altijd hebben van de acteurs, die (als het erop aankomt) hun hart laten spreken; de stijven praten wat soepeler, maar het blijven autoritair geleide bedrijven, vol valkuilen qua collegialiteit, sociale omgang en dekking van boven en van onderen. Dus Martin en Maas geef ze maar eens een koekje van eifen deeg! De democratisering is volledig langs ze heen gegaan. Ook het kantelen van de organisatie heeft hun deur gepasseerd. Wat jammer is, want het staat preventief je werk doen vaak in de weg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s