Startsein 2…de macht van woorden

Heb ik bijzondere gaven?
Niet dat ik weet. Toch zijn er een aantal mensen in mijn omgeving daar van overtuigd. Dat zorgen die mijn lippen verlaten bewaarheid worden. Niets over de zorgen die binnen mijn mond hun feesten vieren.
Zo had ik gister nog een gesprek met mijn lief, waarin hij probeerde aan te tonen dat ik een overbezorgde moeder was en dat mijn kinderen daar niet goed onder gedijden. Dat het belangrijk was dat kinderen zelf van hun fouten leerden.
Dat het belachelijk was dat mijn middelste nog altijd onder begeleiding de trap op en af ging. Ik hield hem dan weliswaar niet vast, maar mijn clowneske spruitje kennende, was ook de trap nog een ideaal plekje voor grapjes en verhaaltjes. Grapjes die alleen goed verteld konden worden als hij zich op het cruciale moment zich omdraaide, of als hij het grapje met handjes en voetjes kon uitbeelden. Ook begrijpt hij nog niet dat de rechterkant van de trap, daar waar de trapleuning zich bevindt, een veel slimmere manier is om van beneden naar boven te geraken en andersom. De linkerkant van de trap heeft merkwaardig genoeg zijn voorkeur. Dat is niet zo fijn voor mij.
Nou dan valt hij maar van de trap, weerlegde lief mijn argumenten. Dan weet hij dat voor de volgende keer…
Hier hapte ik naar adem. Ergens heb ik bij dit soort uitspraken altijd het gevoel dat je dan dient te zwijgen en tot de orde van de dag moet overgaan.
Vanmiddag, raar weer, nam lief de kids onder de arm voor een uurtje klim en speelplezier in een groot park niet ver bij ons vandaan. Was het mijn zwijgen, was het lot daar boos over en wilde het mij dat betaald zetten. Was het mijn lief, die aan zich zelf wilde demonstreren dat hij kampioen loslater was, of was het mijn kind die ons duidelijk wilde maken, dat het nog niet zo ver was.
Feit was dat Sas ontzettend veel plezier had op zijn uitbundige Saswijze. Hij zal grotere kinderen voor hem gezien, die met gemak de brandweerstang afzoefden en zal hebben gedacht, Ha dat kan ik ook. En hij zal dat vast wel hebben gekund, dat dappere kereltje, ware het niet dat zijn armpjes net te kort waren, hij greep mis en viel.
En dat deed pijn.

Advertenties

9 thoughts on “Startsein 2…de macht van woorden

  1. Leren door vallen en opstaan. Zo hoort het leven te zijn. Het rottige van moeder zijn is dat je alle pijn van je kinderen voelt, terwijl je zelf al lang wist dat je moet uitkijken 🙂

    • Knutselsmurf,
      als het niet om mijn kinderen gaat, weet ik dat ook, je hebt ruimte nodig om te groeien en je te ontwikkelen
      maar…ai…moeders zien nou eenmaal overal gevaar
      misschien heb ik ook wel een te scherpe blik:)

      hij is trouwens wel flink gekneusd en heeft overal pijn
      gelukkig is het zomer en is het ijsjestijd…helpt nog altijd beter tegen pijn dan een pleistertje

  2. heel herkenbaar, helaas…..niets moeilijker dan toekijken en hopen dat het goed gaat voor mij.

    • Stefania,
      toekijken terwijl hij van een toestel dondert, of ik dat ooit over mijn hart kan verkrijgen
      vrees van niet, de opvoedkundige boekjes en de hollandse nuchtere mama´s zweren er wel bij

      heb teveel zuidelijk sentiment in mijn aderen:)

      hoe doen ze dat daar bij de middelandse zee?

      • heel herkenbaar, helaas…..niets moeilijker dan toekijken en hopen dat het goed gaat voor mij. In mijn omgeving zijn ze duidelijk een stuk voorzichtiger dan de gemiddelde Nederlandse moeder. Geen idee of dat representatief is voor de Spaanse moeder in het algemeen.

  3. Assyke, laat je niets wijs maken.Kinderen leren van hun builen, dat is waar maar jij bent diegene die ziet waar er gevaarloos gevallen kan worden en waar niet.Misschien is het handig om dat aspect in jezelf te ontwikkelen.Wat Johan zegt is waar, moet je altijd van het ergste uitgaan? Denk ik niet, dat is fantasie en daar help je jezelf niet mee.Succes en groet!!

    • Athy,
      nou het manneke blijkt toch op een plek in zijn pols een breuk te hebben en op een andere plek is er een scheur in het bot.
      hij heeft nu een gips armpje en is er apetrots op
      dat is niet zonder slag of stoot gegaan, ze weigerden in de huisartsenpost hem door te verwijzen voor een foto, want de arts was 100% zeker dat het alleen maar een klein kneuzinkje was dat binnen een paar dagen over zou zijn.
      lief heeft daar stampij gemaakt en toen mochten foto’s ineens wel. En ja hoor, het was wel degelijk gebroken.

  4. Een stuk uit het leven gegrepen… en erg dat je tegenwoordig zelf moet zorgen dat je foto’s mag gaan laten maken… dat het niet meer zo vanzelfsprekend is… Beterschap voor de kleine…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s