Op zoek naar waardigheid

In de meeste gevallen van  discriminatie is het slachtoffer dader en de dader  slachtoffer.

Degene die discrimineert is  iemand die medelijden opwekt, al is dat medelijden besmet met verachting.

Iemands zelfbeeld kan immers niet al te helder en vrolijk makend zijn als de behoefte zo groot is, de onbekende Ander zijn menselijke recht op respect te ontnemen. Meelijwekkend dus en je kan alleen maar hopen dat dat zelfbeeld mooier wordt. Dat is prettig voor hem en voor de onbekende Ander die zichzelf weer mag zijn.

Degene die wordt gediscrimineerd is ook niet altijd vrij van “schuld”. In het onschuldigste geval lijdt ook hij aan een minderwaardigheidsgevoel en komt die minderwaardigheid tot uiting in zijn houding en ongepaste nederigheid. Onze menselijke natuur is een dierlijke, degene die zich nederig opstelt zal een statusverlagende positie in de groep krijgen. En met een lage status loop je grote kans vernederd  en of over het hoofd gezien te worden.

Latente gevoelens van minderwaardigheid kunnen echter een offensieve houding oproepen. Een houding die eerder arrogant en provocerend is dan verlegen en onzeker. Als die provocaties worden overdreven kan de hele groep, waar hij toebehoort, worden afgestraft door discriminatoire maatregelen.

Wat ik probeer duidelijk te maken en waarschijnlijk is dat niet gelukt, is dat discriminatie of xenofobie een maatschappelijk probleem is, een probleem die opgelost moet worden aan beide kanten van het kwaad.

Vroeger zeiden onze ouders tegen ons, waar twee ruzie hebben, hebben er ook twee schuld.

Een wijsheid die meegenomen kan worden als we volwassen worden en het nog altijd niet begrepen hebben.

24 thoughts on “Op zoek naar waardigheid

    • dat wat er gebeurd is op het consultatieburo heeft me aan het denken gezet
      mijn onzekere uitstraling als moeder heeft zeker een rol gespeeld in het geheel

      de wijkverpleegkundige om wie het hier ging had mij op consult gehad toen ik bovendien een hoofddoekje droeg,
      een hoofddoekje die ik draag als sieraad en waar ik dol op ben, maar die blijkbaar verkeerde signalen af kan geven aan hen die niet zelfstandig kunnen nadenken

  1. De timide types zijn NIET de SCHULD dat anderen misbruik van ze maken om hun eigen zelfbeeld op te krikken. Er is niets mis met assertiviteit, maar iets meer invloed van de timi’s op de asserti’s zou mij welkom zijn. Niet eens dus zeg ik lekker timide.

    • martin, ze hebben geen SCHULD in de negatieve zin
      maar met hun zichtbare onzekerheid, die alle vormen aan kan nemen, maken ze zichzelf
      ongewild en onbewust kandidaat voor het prooischap

      je kan wachten tot je een ons weegt dat de Slechterik zich verbetert, maar dat zal misschien nooit gebeuren,
      als je leven en je welzijn je lief is, probeer je jezelf weerbaarder te maken, hetzij door onderwijs, persoonlijke ontwikkeling, therapie,
      het leren van de taal van de gastheer…etc…

  2. ‘Waar twee ruzie hebben, hebben twee schuld.’ Dat hoeft lang niet altijd zo te zijn. Er zijn ook mensen die gewoon grote ruziemakers zijn en die met zowat iedereen ruzie hebben. In zulke gevallen treft de andere partij vaak maar heel weinig of helemaal geen schuld.

    • ridzerd martinus,
      dat is waar, die mensen kennen ik ook:)

      ben zelf soms zo iemand, als ik met het verkeerde been uit bed ben gestapt
      wee degene die dan mijn pad kruist;)

      maar in het algemeen is het toch iets waar beide partijen deel in hebben

    • als haatzaaien wettelijk wordt aangemoedigd
      blijft je niets anders over dan je rug te rechten

      het laatste wat een minderheid moet doen is buigen voor het kwaad

  3. Of misschien is het af en toe aardig dat iemand die assertiever is het voor een meer timide type opneemt. Ook dat is niet gemakkelijk, maar wel ook een deel van een oplossing.

    • martin, gelukkig zie ik dat wel om me heen gebeuren,
      het is niet allemaal kommer en kwel gelukkig
      het is alleen jammer dat “opkomen” voor de ander (en uiteindelijk ook voor jezelf)
      niet meer ondersteund en aangemoedigd wordt van bovenaf

  4. Assyke,
    Na zoveel jaren van leven en ervaringen heb ik de begrippen schuld en nietschuld overboord gegooid. Wat een mens alleen maar kan doen is, kijken naar zijn/haar eigen aandeel, daar leer je van. Zonder schuld, zonder het begrip fout of goed. Blijf die je bent en leer. Groet, Athy.

    • athy, vandaar dat het begrip bij mij ook tussen aanhalingstekens staat
      wat je zegt over het kijken naar je eigen aandeel, dat is ook precies de strekking van mijn tekst

    • beukmans, waardig worden we geboren
      onwaardig worden we gemaakt
      het leven en je intelligentie biedt je elke seconde opnieuw de kans
      je waardigheid te heroveren

      niets is voor altijd verloren, ook niet als rechters verkeerde uitspraken doen

  5. Heel interessant blogje om over na te denken en het is leuk om je visie te lezen. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het met je eens ben 🙂

  6. Bij een blog van een Wilders-fan heb ik het volgende geplaatst:

    Wilders mag zijn mening over de natie uitstorten…….voorwaar een groot goed!
    Ik mag mijn afschuw voor hem en zijn volgelingen uitspreken……voorwaar een groot goed!
    Toch geef ik de voorkeur aan een land waar naast vrijheid van meningsuiting hoffelijkheid heerst.

    Over de uitspraak van de rechter, die acht ik juist, alleen erg jammer dat dit proces plaatsgevonden heeft, dit is weer allemaal reklame voor de geblondeerde.

  7. Je bent reuze aardig Assyke, heb ik het weer eens verkeerd geschreven, sorry zo was het niet bedoeld 😳
    Als aardig mens zoek je aardigheid in andere mensen in de hoop dat ze je waardig behandelen was mijn intentie.

  8. zolang de lucht tussen twee mensen niet helder en vrij en open is, zou dit als een uitnodiging gezien kunnen worden om bij beiden iets te veranderen, ergens bewust van te worden

  9. “waar er twee mensen ruzie hebben, hebben 2 mensen schuld …”

    tja, niet altijd, maar dat werd in de reacties ook al gezegd. Ik denk dan hierbij dan vooral over het geval van de homojongen die in Brussel bijna doodgeslagen werd door een groepje Marokkaanse jongeren. De hoofddader vond ook dat die homo schuld had, je moet die nu eenmaal vermoorden, want dat staat zo in de koran (een boek dat hij waarschijnlijk verder nooit gelezen zal hebben, want die types gebruiken enkel wat losse zinnen daaruit die ze ingefluisterd krijgen …) Schuld kan je altijd wel ergens verzinnen of uithalen.

    Maar ik denk dat het in deze bijdrage eerder gaat over ‘jezelf de schuld geven’. Omdat je een hoofddoekje op had, terwijl je weet dat dit bij velen al genoeg is om je af te wijzen ? Kans is groot natuurlijk, maar ligt de schuld dan bij jou ? Je toonde jezelf zoals je was of bent (al schrijf je er zelf al quasi verontschuldigend bij dat je dat doekje anders niet draagt …).

    Schuld is iets dat de anderen je graag aanpraten, om je te manipuleren, te veranderen …
    In dit geval niet op een gewelddadige manier, zoals in Brussel, maar de achtergrondgedachte is dezelfde : iemand past niet in een beeld dat men zou willen zien en krijgt daarom minder kansen (of klappen …).

    Anderzijds (…) Het is natuurlijk zo dat assertief zijn, sterker overkomen, andere resultaten kan geven. Vroeger was ik een schriel manneke en werd ik regelmatig lastig gevallen op straat, ook een keer in de prak gestampt. Na jaren kickboks te hebben gedaan heb ik een andere uitstraling, ik ben niet meer bang, ik heb een blik in mijn ogen die veelzeggend is als men mij lastig valt. Sindsdien kreeg ik wel nog regelmatig beledigende woorden naar mijn hoofd geslingerd, maar als ik in de discussie ging (en die ga ik zelden uit de weg), kwam het nooit meer tot geweld. Ik toonde me te assertief, ze voelden dat ik wel eens terug zou kunnen slaan …

    In een mooie wereld zou dat echter niet zo moeten zijn. Ik zou nog het frêle mannetje moeten kunnen zijn, jij zou moeten mogen solliciteren met een hoofddoekje op, dikke mensen, mensen met rood haar, fysiek anders uitziende of gehandicapte mensen, ze zouden op straat niet uitgescholden mogen … Iedereen zou moeten mogen zijn wie ze zijn, zolang ze de anderen maar in hun waardigheid laten daarbij.

    Maar, spijtig genoeg … we leven helemaal niet in een mooie wereld …

    In elk geval goed dat je hier even je frustraties los laat op de wereld – het kan alleen maar aanzetten tot nadenken bij wie het leest, ook over hoe wij zelf zijn. De vraag zou dus eigenlijk moeten aanvoelen als : Hoe zit het eigenlijk met onze eigen vooroordelen ?

    Als we daar al over na zouden denken zou dat tot een bewustzijn kunnen leiden dat de wereld misschien toch al ietsjes mooier maakt …

    groetjes,
    Bert
    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s