als koffie uit je leven verdwijnt

De dag begint weer om zes uur. Sinds koffie me al weken niet meer smaakt is het moeilijk wakker worden. Met een half oog open en de andere half dicht geef ik Saar haar fles. Ik hoop dat er melk in zit, want anders heeft ze pech. Mama is nog niet van deze wereld.

Sas heeft ook ineens ontdekt dat hij op het punt stond de peuterpuberteit over te slaan. Hij is nog net op tijd.

Routineus wijs ik hem op het koekjesbrood en dat de korstjes daarvan heel goed eetbaar zijn. Zijn nieuwe gejengel om hulp bij het legen van zijn beker melk kost me meer. Ik moet ter plekke een afweging maken. Ga ik hem helpen of negeer ik urenlang zijn gezeur totdat mijn hoofd de vorm zal aannemen van een enorm ei.

Ik besluit hem te helpen en tel de slokken. Het zijn grote slokken, dat scheelt.

Vervolgens maakt hij op zeer peuterachtige wijze duidelijk dat hij het koud heeft en graag een dekentje wil. Ik haal eens diep adem en doe hem voor hoe hij dat ook kan vragen zonder dat ik eiige risisco´s loop. Mama, ik heb het koud, mag ik alsjeblieft een deken. Sas is de kwaadste niet en hij zegt mij braaf na.

Oudste ligt nog in bed. Die is duidelijk op weg naar de grote kinderenpuberteit. Dat blijkt nog mee te vallen, want om zeven uur sloft hij ook naar beneden. Het feest kan beginnen.

Advertenties

27 thoughts on “als koffie uit je leven verdwijnt

  1. Vervelend voor je dat het allemaal niet niet lekker gaat in huize Assyke.
    Maar achter de wolken blijft het zonnetje doorschijnen hoor!!!
    Misschien helpt het als ik af en toe wat positieve gedachten naar je stuur, goed?
    Sterkte!

    • beuk, ik weet niet beter dan dat koffie het startschot is,
      moet ik dan echt overgaan op versgeperste jus?
      of zal ik een Nespresso vragen voor mijn verjaardag?
      hmmm…

      • Aan startschoten heb ik een gruwelijke hekel want dat betekent rennen, ik ben meer van sloffen.
        Vroeger werkte ik bij een bedrijf en daar droeg ik laarzen die elk wel een kilo of wat wogen (maat 48), ik begon de dag altijd fit en quick maar na een paar uur lopen kreeg ik mijn ene been amper voor mijn ander en begon dan te sloffen. Sloffie is een hele tijd mijn bijnaam geweest tot ik ander schoeisel had aangeschaft 😉

      • beuk, sommige dingen wil je beslist niet van een ander weten
        ben allergisch voor sloffers
        ben zelf meer een doorstapper, bij mijn lief maak ik me daar ook niet bepaald
        populair mee, want die is ook een sloffer zoals wel meer zuidelijke types

        woon je onder de rivieren?

  2. Ik heb net de strijkkraaltjes verprutst. Kreeg ik op mijn kop. “Leer het dan zelf,” en ik doe het voor. Soms ben je blij dat je op de fiets zit.

    • eigen schuld dikke bult,
      vanochtend mocht ik gelukkig toeschouwer zijn
      ze gaven een voorstelling op lady gaga
      af en toe ontsnapte me een kreet van pijn als ik ze hard zag landen op de laminaten vloer

      mijn leermoment: dank zij deze vroege vogels weet ik nu ook wie lady gaga is
      en ik moet zeggen het klinkt best lekker

  3. @Assyke, Nee hoor ik wil niet alles weten, hou op zeg 😉
    Een echte sloffer ben ik pas geworden na mijn rugoperatie ik moet wel anders moet ik een prijs betalen.
    Die laarzen wogen echt en ton hoor, waren van die Spaanse legerlaarzen met een hoop ijzer beslag op de zolen, kocht ik als werkschoenen indertijd op het Waterlooplein omdat ze goedkoop waren.
    Ben geboren en getogen Amsterdammer maar nu import kaaskop 🙂

    • oh ja, ik droeg vroeger ook graag zware schoenen, echt last kreeg ik alleen van hoge hakjes
      en met dit hakjes heb ik dan ook snel korte metten gemaakt, dan maar iets minder vrouwelijk

  4. Hoe vroeg ik ook in de morgen op moest staan, ik zette de wekker altijd vijf minuten te vroeg, eerst even zelf wakker worden. En zo lang het donker was zette ik een waxinelichtje op tafel.Het is niet zo zeer het vroeg opstaan, maar het feit dat je meteen besprongen wordt door het kleingrut.Houd de moed erin!!!! Groet van Athy.

    • het is dat lief zelf ook op een onchristelijk tijdstip de deur uit moet, voor half zeven moet hij al in de auto zitten,
      anders bracht hij me altijd een kopje koffie op bed, dan kon ik eerst in mijn eigen tempo bij mijn positieven komen

      daar had ik before kids totaal geen behoefte aan, ben altijd ochtendmens geweest, maar het is precies wat je zegt
      het maakt een groot verschil of je wakker geschreeuwd wordt of wakker gesoezd:)

    • johan, de schade halen de meesten later wel in
      volgens mij heb ik ook niet gepuberd
      het wordt tijd dat ik daar eens werk van maak

    • stephanie, je leert nergens jezelf zo goed kennen als juist in het ouderschap
      je krijgt dus veel meer terug, namelijk ook een hoop zelfkennis

  5. ik ben gek op pubers en puberende peuters….echt waar ;…die eigen wil of het ontdekken ervan is één van de meest waardevolle ontdekkingen in een mensenleven 😉

    desalniettemin: sterkte

    • lasja, de neehouding kan me nog wel amuseren
      het is dat gejengel wat ze best mogen overslaan tijdens deze noodzakelijke fase:)

  6. Zoete herinnering uit de tijd dat de oudste zonen nog klein waren en mamma een avondmens… aanvankelijk was ik een mama die veel en veel vaker dan haar lief was vroeg opstond om dan slaperig in een donkere huiskamer te zitten balen dat ze zo vroeg wakker waren geworden……

    Op een dag toen ik nog lag te slapen sloop oudste zoon (5 of 6) mijn kamer binnen,
    en vroeg heel lief;
    “Mogen wij (hij en zijn jongere broer van 3) vast opstaan?”
    “Natuurljik!” mompelde ik en draaide me nog eens om
    en ik viel weer in slaap………
    Beneden waren mijn zonen zoet aan het spelen.

    “Gaan ze dan geen ruzie maken? Stoute dingen doen? De kasten leegroven?” vroeg een vriendin jaloers toen
    ik van deze nieuwe ontwikkeling vertelde.
    “Ruzie?” ik realiseerde het me nu pas, deze optie.
    Maar als echte ochtendkinderen begonnen ze de dag stralend, ruzie was voor de middag.

    • cath, er ging vast veel suiker in je koffie anders
      kan ik de zoetheid van je herinneringen niet verklaren

      maar misschien snap ik dat pas als mijn kinderen eindelijk op kamers wonen 🙂

  7. Ik vroeg mijn zoon eens op straffe des doods me te laten uitslapen, toen kwam hij om 6 uur s’ochtends heel lief tegen me fluisteren ‘zodat ik niet wakker werd’.
    Die tip van eerder opstaan werkte bij mij erg goed, al is het maar een kwartier met een kop ko… o sorry. Anijsmelk.

    • hahaha, die van mij zijn zo alert, die worden wakker van een fantoom
      en nou ben ik niet bepaald een muisje op kousenvoeten;)

  8. herkenbaar zeg. ik ben zelf een ontzettende koffiejunk. Ik móet koffie hebben ’s ochtends, anders krijg ik mezelf niet goed in de goede modus. Mijn kinderen weten het intussen ook en houden er natuurlijk geen rekening mee. Ik ben gek genoeg wel goed in vroeg opstaan, dus ik mag het meeste ochtendgejengel opvangen, met liefde natuurlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s