Liefde op de snijtafel

Ze was er fel op tegen.
Ergens heeft ze vast gedacht dat er wel over te praten zou zijn.
Dat het zo´n vaart niet zou lopen.
Zelfs haar ouders hadden haar gerustgesteld. Het was toch een liberale jood?
Nou dan.
Liberale joden waren  net als zij. Ze hadden de klok wel horen luiden, maar waar de
klepel hing interesseerde ze al generaties niet meer.
En zo was het ook. Leek het ook. Al die jaren dat ze samengeleefd hadden. De zeiltochten waarin ze elkaar zo nader waren gekomen. Waarin ze overal over hadden gepraat.

Totdat ze plotseling zwanger was geworden en  ontdekte dat er één onderwerp altijd in een stil hoekje had gelegen.
Hadden ze het  geweten? Hadden ze het angstvallig vermeden of was het er gewoon niet van gekomen?
Het kindje was niet gepland. Maar na alle jaren van verkenning en intens genot leken ze er klaar voor te zijn.

Al hadden zij  beiden er nooit bewust over nagedacht .

Ze voelden zich ook nog zo jong. Te jong om nu al bezig te zijn met grote mensen zaken.

De dag dat ze aarzelend haar nummertje trok bij de apotheek maakte ze zich zorgen. Ze kwam tot de ontluisterende ontdekking dat ze geen flauw idee had hoe hij zou reageren.?
Toen haar beurt was gekomen kocht ze een pakje condooms. Ze moest wel. De assistente bleef haar maar aanstaren.

Zwangerschapstest, ze kreeg het woord niet over haar lippen. Wat wel op het puntje van haar tong lag was voorbehoedsmiddelen. Of er de afgelopen maand een defecte tussen had gezeten…?

Vlak voor sluitingstijd haastte ze zich alsnog naar een drogist. Weglopen had geen zin. Ze moest het weten. En hij ook…al wist hij niet dat ze over tijd was, had recht op de waarheid.

De waarheid was verschrikkelijk positief. Hij had haar opgetild en door de kamer met haar rondgehopst. Toen hij eindelijk

bedaard was belde hij zijn ouders. Hij had haar niet gevraagd of ze dat wel wilde. Luid had zijn stem geklonken.
Dit nieuwe enthousiasme had haar angst aangejaagd. Het was niet langer de vraag of hij blij zou zijn.
Dezelfde avond stonden zijn ouders op hun stoep. Ook zij leken ineens andere mensen. Tot diep in de nacht zaten ze op de

bank vrolijk plannen te maken. Telkens als ze opstond om drinken of iets anders te halen raakten ze haar in het voorbijgaan

aan. Het waren lieve mensen, haar schoonouders. Maar dit nieuwe gedrag benauwde haar.
Negen maanden later begreep ze waarom.

Ze beviel van  een zoon.
En op de achtste dag van zijn prille bestaan haalden ze hem uit haar armen.

Hij werd ritueel besneden.

En haar, de kraamvrouw  was niets gevraagd.

8 thoughts on “Liefde op de snijtafel

  1. Zelf heb ik er vaak naast gezeten, naast dat waarvan ik dacht dat het zo zijn zou. Maar daarnaast staat het inzicht, in dat wat ik in mij heb – waar ik nog geen weet van had – de flexibiliteit van het doen waar het brein je stuurt. Ik denk nu meer na over waar het toe leed, al de afwegingen …

    We zijn ons brein. Ik blijf mij verwonderen …

    Hartelijke groet van Ragfijn

  2. Ik ben geraakt en weet ook even niets te zeggen.
    Het is een vreemde wereld waarin we leven…..

  3. Prachtig verhaal en geeft meteen weer wat voor idioterie dat besnijden eigenlijk is. Laat mensen op hun 18e zelf kiezen of ze dit willen. Wellicht vanuit de gedachte dat veel mannen kleinzerig zijn en op hun 18e niet zullen kiezen voor, wordt dat net na de geboorte dan maar even gedaan, of als het volgens het geloof nodig wordt geacht. Het blijft ene vorm van verminking. Sorry, ik ben dus tegen…….

  4. .
    Fijn uitgebeeld!

    Als je haar spreekt zal het wel duidelijk worden dat ook een liberaal over zoiets praat met haar vriendinnen, of zo. Vaag zal ze het wel geweten hebben. Maar ook in de roes van gelukzaligheid “haalden ze hem uit haar armen” hadden ze haar wel beter wat kunnen vertellen in plaats van deze vanzelfsprekendheid. Laten we hopen dat ze er overheen stapt dat het nu niet gebeurde.

    En, namens mij, wens haar alle plezier met haar spruit. Vrede – warm gegroet – Niek
    .

  5. Ja, de besnijdenis. De gedachte erachter begrijp ik wel. Ik vraag me af of mensen nog weten waarom het op de achtste dag gebeurd, maar dat zullen er niet veel meer zijn. Jongetjes besnijden kan niet heel veel kwaad, meisjes is afschuwelijk…
    Mooi omschreven, Assyke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s