De val

De man die van het dak viel heette Jan.
Als secretaresse was ze als laatste nog in het gebouw.

Ze wist wel dat er nog iemand op het dak was. Het gestommel sprak boekdelen.

Wat hij daar deed, ging haar niet aan.

Haar taken waren al te veel omvattend, om zich ook nog eens bezig te houden met bouwkundige toestanden.
Ze kende Jan wel, het manusje van alles, maar toch meer van gezicht en goedemorgens, dan dat ze ooit samen een echt gesprek hadden gevoerd.
Terwijl ze de ramen in het gebouw controleerde hoorde ze een sponzige plof, gevolgd door een rauwe schreeuw.
Ze nam de trap en liet de lift dit keer voor wat het was.
Buiten bij de hoofdingang was niets te zien. Ze rende om het gebouw heen en daar lag hij. In de vijver.

Doorweekt, bemodderd en omhangen met groen. Zijn gezicht stond erg pijnlijk.

Toch begonnen zijn ogen te glinsteren toen zij verschrikt naderbij kwam.

Ze had nooit geweten dat zijn ogen zo felblauw waren.
“Bel een ambulance, alsjeblieft, volgens mij zijn mijn beide benen gebroken.”
Ze haalde haar mobiel uit haar tas en begon het nummer in te tikken. Eén nul twee…
Verrek…ze had iets verkeerds gedaan. Eén twee twee…ze vloekte zachtjes.
Kom eens hier, zei Jan en met zijn vrije arm trok hij haar dichterbij.

Hij raakte met zijn vuile hand haar gezicht aan en begon te lachen.

Weet je dat ik nooit met je durfde te praten? Je zat daar in je ivoren torentje, je haar altijd netjes gekapt, je stem zo beschaafd…

Dit is voor het eerst dat ik je zo dichtbij zie. Daar had ik een lelijke val wel voor over. Zeg eens, welk nummer draaide je nou?

 

 

 

 

 

14 thoughts on “De val

  1. @Ron
    echte liefde zoals yvonne van boer zoekt vrouw zou zeggen
    of die andere liefde zoals vooral berlusconi die schijnt te kennen?

  2. @de reageerster met de mooie naam
    een stoere manus schreeuwt niet als hij valt
    maar het contact van bot met een ondiepe bodem…
    ai…

  3. Assyke, jaren geleden woonde ik in een enorm flatgebouw van 12 lagen in Zeist. We woonden op de 2e laag.
    Op een dag viel er iets langs ons keukenraam naar beneden, een kartonnen doos zei ik. Mijn echtgenote keek toch maar even en keek mij vervolgens ijkbleek aan.
    Een man was van de 12e verdieping naar beneden gesprongen. Dat beeld raak je nooit meer kwijt. Wekenlang zagen we nieuwsgierigen kijken naar de ingedeukte plek in het trottoir. Die zat er altijd al maar men dacht dat de deuk door die val kwam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s