Regenboog

Hij had weer huisgehouden.

Beneden was alles grijs en groezelig van versplinterd hout en venijn.

Wel was het rustig, ik hoorde niets.

Ik zat op mijn kamer en was nog niet blauw, maar dat zou snel komen.

De komende dagen zou ik de vele kleuren van het spectrum kunnen aanschouwen op mijn tere huid. Ondanks alles een wonderlijk verschijnsel.

Ik maakte me zorgen over mijn kleine broer. Hij was buiten en was zich van niets bewust. Die ochtend had hij het huis verlaten en was alles oké in zijn kinderbrein. Hij was laat. Hij was niet thuisgekomen voor de lunch. Alleen al dat gegeven zou voldoende reden zijn om ook hem kennis te laten maken met alle kleuren van het spectrum.

Kennis maken. Wat een ironie.

 

Boe! Boe! Boehoe! Domme koe!

 

Daar was hij weer.

Onder aan de trap. Mijn hart stopte met slaan.

Nee…hij kwam niet naar boven. Wat een opluchting. Ik zakte door mijn knieen en zocht steun tegen de koele muur achter mij.

Ik sloot mijn ogen en liet de afgelopen uren de revue passeren. Bij elk woord en bij elke stoot of slag ging er een rilling door mijn lijf. Maar huilen zou ik niet. Dat had ik mezelf al jaren geleden beloofd. Mijn tranen waren niet voor hem. Hij had al genoeg voldoening van zijn doen en laten. Maar mij kreeg hij niet.

Zijn eerste grief betrof mijn haar. Dat knipje dat hem niet beviel. De pony die naar achter was vastgezet met die knip.

Ik stond op om uit het raam te kijken. Mijn broertje kon elk moment thuiskomen.

Daar was hij, vrolijk een deuntje fluitend. Ik gaf hem een seintje, onze broer-zus code voor gevaar. Even bleef hij staan. Toen draaide hij zich om en liep terug.

Dag broer. Het is beter zo.

 

11 thoughts on “Regenboog

  1. Ik krijg er rillingen van, zo herkenbaar.
    Laat het je alstjeblieft nooit meer overkomen want niemand heeft dat recht!

  2. @beukmans
    als je de statistieken bekijkt
    dan krijg je pas echt goed de rillingen
    het komt veel voor
    vaak zonder dat iemand het weet

    • @assyke
      Wanneer ik zulke stukjes lees komt mijn eigen jeugd naar boven, vandaar mijn rillingen.
      Op mijn 16e had ik genoeg lef verzameld om er tegen in opstand te komen, vanaf dat moment was het afgelopen op een enkele keer na maar dan stond ik mijn mannetje.

      Ik hoop dat je niet teveel last meer hebt van de herinneringen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s