Onmisbaarheid is een mythe

Een gemene griepvirus houdt ons kleine gezin sinds geruime tijd in haar rottige maar  vooral snotterige greep.

Fafa en Sassa hoesten hun arme longetjes uit hun lijf, snotbelletjes brengt ze midden in de nacht in paniek en haalt mama uit haar slaap.

 

Uit angst voor zware middelen voor kleine zieltjes bestaat mijn huisapotheek, voornamelijk uit doormidden gesneden uien (nee, je moet ze pellen, wassen, doormidden snijden en dan pas…grrrrrr…) en daar tussendoor een enkel druppeltje vsm.

Manlief vraagt dan ook elk half etmaal of het niet wat minder kan met die uien…vooral omdat er het weekend nogal aanloop was en hij zich geneerde voor de onmiskenbare stank…

Nee, het kan niet minder…dan ben ik maar een stinkmoeder, maar een baby die midden in de nacht naar adem hapt omdat zijn neusje of keeltje verstopt zit met slijm, vind ik veel erger dan een paar mensen die hun verwende neus ophalen bij binnenkomst.

 

Zondagochtend werd  ik echter ook plotseling gegrepen door die gemenerik en had ik zoiets van oké, bekijk het maar, zoek het maar uit, met zijn allen, ik kruip onder de wol...

voor manlief zat er niets anders op, dan maar hulptroepen in te schakelen. Het huis moest vóór de avond spic en span zijn, omdat we bezoek kregen die we niet meer konden afbellen…

 

 

Ik moet zeggen, het is ze gelukt!

Een geweldige prestatie. Het huis zag eruit alsof je het door een ringetje kon halen. De kids waren bevoederd en bemest en hadden zich behoorlijk vermaakt met deze geweldige nieuwe papa.

 

Nog wel aardig stijf van de griep, maar goed uitgeslapen en uitgerust kon ik s´avonds de enigszins perfecte gastvrouw spelen…

hoewel perfect…bij elke benauwd hoestje en huiltje moest ik me even excuseren…en uiteindelijk, geheel tegen mijn principes in, heb ik de baby uit bed gehaald en gezellig mee laten doen, nu maar hopen, dat hij dit niet in zijn selectieve geheugen opslaat…

 

De stank van de uien?

ik heb niemand horen klagen…maar er is waarschijnlijk ijverig met de allesreiniger gesopt en geboend toen ik in dromenland was…dus alles rook heerlijk citroentjesfris…

 

 

 

Rest mij nog een enkele vraag:

Wie heeft ooit beweerd dat moeders onmisbaar zouden zijn?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

uit mijn archief

 

Advertenties

3 thoughts on “Onmisbaarheid is een mythe

  1. hallo francois,
    ik ben mijn archief aan het redden:)

    wat de vraag betreft, raar genoeg kunnen ze vooral
    s´avonds niet zonder hun mama.

  2. Redde wie zich redden kan 😉 Ik heb ’t meeste allemaal al op mijn HD

    Dat verandert nog wel Assyke. Houd ze maar zo lang mogelijk bij je want als ze straks op eigen benen staan zal je merken dat jij niet zo makkelijk zonder hen kan (zeg ik dan als ouwe heer 😉 )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s