misplaatste plankenkoorts

 

Als zeventienjarige kwam ik bij hem thuis.

Teneinde  een artistieke indruk te maken had ik een levi’s spijkerbroek van mijn vader aangetrokken en een geruite houthakkersblouse. Ook uit papa’s kast.

Gewapend met recorder, een fles beaujolais en een heftig kloppend hart belde ik bij hem aan.

 

Ik hoefde niet lang te wachten. De deur zwaaide vriendelijk wijd open. Joviaal zou ik  deze lange hippieachtige man niet willen noemen. Wel spontaan en openhartig. Hij stelde me al snel op mijn gemak en ging voor ons beidjes een kopje thee maken.

Ik moest iets met de overgebleven zenuwen en daarom stond ik op uit mijn stoel en boog me op de grond over een van de katten. Echt contact had ik niet met het wollige lijfje…maar de kat trok zich daar niets van aan. Als míjn lijf al iets uitscheidt is het wel een kattenparfum…dus de kat ontspande zich en ik probeerde daar uit alle macht van te profiteren.

 

Maar nee…Verbogt kwam al weer binnen met de thee. Groot en groots. Hij maakte nog een opmerking over de beaujolais die ik had meegenomen.

Hoe ik wist dat hij die zo lekker vond. Dat wist ik niet. En ik kleurde rood. Voor de wijnkeus had ik me gewend tot onze tekenlerares die een vage kennis was van Thomas Verbogt.

Uiteindelijk zetten we ons aan het werk en ging de recorder aan. Ik werkte mijn lijstje geforceerde vragen af en Verbogt ging beleefd overal op in. Geen enkele vraag werd door hem onbeantwoord gelaten.

 

En toen was het voorbij en stond ik buiten. Met een verhaal.

Een krampachtig verhaal.

Thuis herbeleefde ik het interview eindeloos.

 

Nee, een interviewer was ik niet.

Was mijn bittere conclusie.

 

Maar het was ook nooit mijn bedoeling geweest het in mijn dooie eentje te doen.

Vlak voor de afspraak had een schoolvriendin afgebeld. Wij zouden samengaan.  Om en om zouden we een vraag stellen, hadden we bedacht.  Maar vooral ging het er om dat we samen zouden zijn. Twee meisjes van zeventien zouden misschien een aardige optelsom zijn van een 34 jarige boom van een schrijver.

 

Plankenkoorts. Een gemiste kans. Het interview heeft nooit de schoolkrant gehaald.

 

Sinds dit tienertreffen heb ik de goede man niet meer gezien.

Tot nu. Terwijl ik schrijf zie ik zijn kop op tv. Nps nederland 2. Een of andere boekenquiz. En hij zit daar. Oud geworden…maar nog altijd dezelfde man.

 

Ik ga hem weer lezen.

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s