Op eigen benen

-Hoe oud ben je nu, vraag ik haar.

Ze antwoordt niet meteen. Voor haar staat een grote mok thee, daar gooit ze bedachtzaam een schepje suiker in, roert, proeft en reikt opnieuw naar de pot met suiker.

Ik begin te lachen.

-Nou, dring ik aan.

-Dat weet je best, snauwt ze. 

-Ik wil het jou horen zeggen.

Ze neemt een grote slok en begint te hoesten. Ik sta op, nog steeds lachend en klop op haar middenrif.

Als we allebei weer zijn gekalmeerd probeer ik het opnieuw.

-Je bent mooi.

-Ik ben niet mooi, onderbreekt ze me ruw.

-Dat ben je wel Fati, maar daar gaat het niet eens om.

Je bent een fantastische vrouw, je bent gek van kinderen, een kei in het managen van het  huishouden, je hebt oog voor de noden van je omgeving. Zoveel kwaliteiten, die verspild worden binnen deze vier muren. Als ik je zo zie, jaar na jaar, dan word ik boos. Boos op zoveel lafheid.

-Lafheid? Je beschuldigt mij van lafheid?

Ik weet niet eens of ik dat werkelijk vind, maar ik heb wel haar aandacht.

-Wanneer kwam hier voor de laatste maal een vrijer aan de deur? Als ik goed op de hoogte ben is dat nu vijf jaar geleden. Sam heette hij toch? Hij kwam hier met zijn ouders, zijn zus en een neef en naar ik me heb laten vertellen was het een heel goede familie.

-Mijn moeder was ziek, dat weet je dondersgoed, ik kon onmogelijk zijn aanzoek accepteren.

-Weet je wat. Ik zeg het je gewoon. De mensen praten. Pleinvrees wordt je vergeven. Je ongehuwde staat echter niet. De praatjes drukken zwaar op je ouders, Fati.
Je wordt morgen veertig.

Ik ben je vriendin, dus ík zal zeker er zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s