Kam en het meisje – Laatste deel

 

-Waar ben jij mee bezig? Weet je dan niet dat hij getrouwd is?

-Die brutale vragen van jou brengen hem lelijk in diskrediet!

 

 

Kinza wordt rood en is behoorlijk van haar stuk gebracht.

De aanval van Bouch is iets waar ze geen rekening mee heeft gehouden. Het duurt dan ook even voor de informatie volledig tot haar doordringt.

Het ontgaat haar hierbij, dat er veelzeggende blikken worden gewisseld en dat menigeen zijn eigen conclusies uit dit alles trekt.

 

Getrouwd? Onmogelijk!

 

Heeft ze hiervoor alle schepen achter haar verbrand? Het duizelt Kinza en ze voelt hoe ze hete thee op haar dijbeen morst. Ze zet haar glas op tafel en kijkt rond.

Iedereen staart haar aan. De gastvrije sfeer is veranderd en is geladen met iets anders. Ze voelt hoe een sfeer van minachting om haar heen geweven wordt en ze elke legitimiteit voor haar aanwezigheid in dit huis verspeeld heeft.

 

Ze zou achteraf niet meer kunnen vertellen hoe ze daar weg is gekomen.

Haar dromen gesneuveld, haar ouders ver weg…ze moet een manier zien te vinden om deze crisis te overleven.

Eenmaal terug in het lege huis, maakt ze haar koffer open. Bovenop ligt een olijfgroen gewaad. Haar hand beeft als ze de stof aanraakt. Iemand heeft dat in haar koffer gestopt, vlak voor haar vertrek.

Ze haalt de neglige uit de koffer en trekt hem over haar hoofd. Haar handen glijden langs haar lichaam en langs het gladde satijn.

Ze weet niet wat ze moet doen in deze koude en verlaten vertrekken. In één van de hoeken ligt een matras en ze gaat liggen, dodelijk vermoeid. Ze wil haar geest tot stilte manen en zachtjes in de vergetelheid raken…

 

Geen vergetelheid voor Kinza. Een rivier van bloed  dat is wat ze is. Of is het water…ze overstroomt…ze suist…haar hoofd slaat tegen de muur…

Iemand staat in de hal…en wie het ook is, hij of zij klopt op háár deur.

Ze zou haar hoofd onder het kussen kunnen stoppen en wachten tot het overgaat.

 

Maar iets in haar staat op en loopt naar de deur. En datzelfde iets doet de deur open en staart in het gezicht van een gesluierde vrouw. Het is de gastvrouw. De gastvrouw aan wie ze ontsnapt is. Kinza heft instinctief haar armen op en bedekt haar gezicht.

-Wees niet bang, meisje. Ik kom een leugen weghalen.

 

Ze overhandigt haar een stukje papier en loopt haastig weg.

 

Kinza kijkt haar na, zich nauwelijks bewust van het papiertje in haar hand. Dan herinnert ze zich dat de vrouw haar iets had gegeven.

 

 

 

 

(00212)6-93862248

á

neuf     heur  

 

 

 

 

 

 

 

 

Is alles wat er staat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s