Eerder blauw dan mooi

Zes jaar geleden was ik vrijwel nooit ziek.

 

Al was ik dan zelf vrijgezel,  ik had natuurlijk ook vrienden of kennissen die dat allang niet meer waren. Erger nog, ze hadden ook reeds kinderen.

Die kennissen belandden om de haverklap in de lapperige poezenmand. En als je ze tegenkwam op een verjaardag of op straat, dan zag je altijd ergens een zakdoekje, in de linker dan wel rechterhand. En anders zat er wel een pakje verstopt in de overvolle parkazak.

Maar ook los van zakdoekjes en poezenmanden, laten we zeggen in de zonnige fasen van het jaar, zagen ze er nooit uit alsof het zomer was. Ik onderscheidde grofweg twee groepen onder deze mensen. De een had duidelijk aanleg voor vochtige wallen onder de ogen, terwijl de ander eerder blauw zag. Mooi waren ze in elk geval nooit.

 

Als ik geconfronteerd werd met die kant van het exitvrijgezellen bestaan, wist ik wel zeker dat ik een luizenleven had met mijn katten en mijzelf.

Niet dat mijn kattenkinderen niet ook heel goed in staat waren mij uit mijn slaap te halen en te houden. Echte kinderen deden het toch duidelijk heel wat professioneler.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s