Bloggen, geen verslaving, maar een vastgeroest gedragspatroon

Is het een verslaving, zoals het wel genoemd wordt?
Nee…ik denk het niet. Want eigenlijk heb ik het met het fenomeen internet niet veel.
Afgezien van activiteiten op mijn blog en in de blogcommunity, google ik nauwelijks.
Ook de krant lees ik liever krakend en vers, dan digitaal.
Verder heb ik dan een paar emailboxen, ooit aangemaakt vanwege de eerste opzet van een weblog.
Voor de rest leer ik onder dwang andere foefjes, zoals internetbankieren, omdat mijn partner vindt dat ik ook wel mijn deeltje administratie mag uitvoeren. En aangezien acceptgirokaarten onder mijn hoede, vergelen en verkreukelen, ik nooit weet waar mijn overschrijfkaarten liggen, omdat ik die dingen slechts 1 keer per twee jaar gebruik, werd het  volgens lief tijd onder mijn steen vandaan te komen en gebruik te leren maken van dat rekenmachienachtige apparaat die blijkbaar bij de moderne pinpas hoort.

Heb ik al een dagelijkse hekel aan het inloggen op mijn blog, al dat inloggen bij andere internethandigheidjes kan me gestolen worden.
Dus geen verslaving.
Maar ik omschrijf het liever als drang, als moeten, als passie, zo je wilt.
Schrijven…daar kan ik net zo min zonder, als zonder boeken, ademhaling en mijn dagelijkse portie chips.

Toch is nu de inspiratie weg, mag je dat eigenlijk nog wel zo noemen? Er zijn schrijvers die zeggen dat het niet bestaat.
Vast.
Maar momenteel ben ik dus inspiratieloos.
Nou en? Er zijn wel ergere dingen, toch? Geen hond die zich er druk om maakt of je vandaag al of niet letters aan elkaar hebt geregen op papier of op het scherm.

Honden misschien niet.
Maar jijzelf wel. Ondanks dat de tank met woorden en beelden leeg is, voel je de onrust van woorden ergens in de verte. Ze gedragen zich vervelend, ze spoken in je hoofd en soms denk je ze zelfs even te zien. In een flits.
Maar ze laten zich niet vangen, deze pesters van de geest.

En zo zou je bijna de inspiratie ontkenners gelijk kunnen geven. Want is het niet de onderbroken routine die zo jeukt? Gedragspatronen zijn moeilijk te doorbreken of te veranderen.
En bloggen is misschien wel zo´n vastgeroest gedragspatroon.

50 thoughts on “Bloggen, geen verslaving, maar een vastgeroest gedragspatroon

  1. Inspiratie komt net zo snel weer terug als ie vertrok hoor. Blog er maar vrolijk op los!

  2. De zwangere Aaf B.C. is met zwangerschapsverlof en voelde zich niet meer in staat om haar dagelijkse column te produceren wegens de hormonale verweking van één of andere hersenkwab.
    Ook jij mag dus even een pauze nemen.

  3. Hahaha, nou en of bloggen een verslaving is, net als roken. Echt wel hoor. Probeer jij maar eens twee dagen niet op het blog rond te neuzen.
    Je hoeft niet persé elke dag iets te schrijven, bloggers houden ook van lezers, toch?
    Ik blog nu net iets meer dan vijf jaar. Ik heb hier een tijd al mijn wel en wee neergekwakt. Op een gegeven moment ga je de lat hoger leggen voor jezelf, steeds hoger en daarnaast werd ik pijnlijk bewust van het openbare karakter, de buren lezen mee, de school van mijn zoon, mijn halve dorp en ver erbuiten, ja, was een foutje van me om onder eigen naam te bloggen. Uiteindelijk plaats ik dus nog maar weinig. Maar ik kom dagelijks even buurten. Daar kom ik niet zo gemakkelijk vanaf.

  4. @beus
    mag dat echt?
    dank je dat het van jou mag,
    nu moet ik mijn baas nog overtuigen
    @op zoek naar morgen
    dat weet ik
    maar het is dat pestige gespook,
    vergelijkbaar met mensen die lijden aan een compulsieve dwangstoornis,
    als zij een ritueel overslaan, dan geeft dat veel onrust,
    al begrijpen zij cognitief dondersgoed dat het betreffende ritueel onzin is

  5. Tja, die baas. Misschien kan je zijn ontslag aanvragen via je Ondernemingsraad ;-), als zij gaat weigeren.

  6. @View: Dan heb je nog heel wat blogjes te gaan.
    Pff, na 66 jaar ken je jezelf nog steeds niet. Zoek jezelf zuster … .

  7. Een verslaving lijkt mij iets dat je doet, en er niet mee kan ophouden, terwijl je weet dat het slecht voor je is, en terwijl je het eigenlijk helemaal niet leuk vind. Bloggen kan niet slecht voor je zijn, dingen van je afschrijven, mooie dingen voor anderen maken, maar ook lezen van andere verhalen, met de daaraan verbonden emoties (zowel bewondering als opwinding) is volgens mij allemaal prima. En terwijl je het doet vind je het ook leuk, zelfs als je een rotstuk leest. En al helemaal als je een heel erg slecht stuk leest. Dus geen verslaving dat bloggen lijkt me, tenzij … tenzij . je er zoveel tijd aan besteedt dat je andere dingen, die je zelf of je omgeving wezenlijk – of wezenlijker – vindt, er door laat liggen.

  8. @Thera
    we zijn niet met elkaar te vergelijken
    vijf jaar tegenover twee jaar en een paar maanden
    misschien zakt het bij mij na een poos ook
    maar nu heb ik nog teveel last van borreltjes
    en omdat ik daar zoveel last van heb/had is er een soort van magisch patroon ontstaan
    een patroon die je niet ongestraft onderbreekt
    maar goed, je zou een ritueel/gedragspatroon/routine ook kunnen gelijkstellen met verslaving
    nou vooruit, ik ben een blogaholic
    en heb momenteel last van milde afkickverschijnselen;-))
    bij mij lezen er niet zoveel mensen mee, heb dat bewust zo gedaan
    maar groeit ongemerkt toch het kringetje

  9. @op zoek naar morgen
    afgezien van een creatieve drang
    is het ook een levensreddende uitlaatklep;-))
    @beus
    het is een eenmanszaak,
    werknemer en bazin zijn een en dezelfde rechtspersoon,
    lastige constructie

  10. @view
    voor mij heeft het de afgelopen twee jaar de functie gehad
    van een grondige opruiming van de (emotionele) archiefkast op zolder,

  11. elke afhankelijkheid om je prettig te voelen kun je een vorm van verslaving te noemen.
    de laatste regel van Apiedapie sluit wat mij betreft hier mooi bij aan
    het lijkt of jij nooit bent ‘uitgeteld’….
    groetjes

  12. Geen inspiratie?
    Dan moet je ff bijtanken….
    Je energie gaat nu ergens anders heen….

  13. @apiedapie
    bloggen is een heel wonderlijk fenomeen,
    ik ben leesverslaafd, maar dingen lezen op het scherm, daar heb ik een hekel aan,
    leest niet fijn
    hoe het komt dat het niet voor blogjes geldt, is mij een raadsel
    wat niet goed voor mij was, was msnen, ik kon moeilijk
    afscheid nemen van vriendinnen op het scherm al was het de hoogste tijd om te gaan slapen,
    dan had ik honderd keer welterusten gezegd, maar als vriendin dan toch nog ergens mee kwam,
    vond ik het onbeleefd om er niet op in te gaan om vervolgens meer dood dan levend voor dat
    msnscherm te hangen
    ben er mee opgehouden vanwege slaaptekort
    en omdat je vriendinnen ook gewoon kunt zien of bellen

  14. @svara
    in die zin zijn de helft van onze bezigheden verslavingen:-)
    de uitrekendatum is rond zeven/negen december
    voor mijn gevoel ben ik reeds overtijd, omdat mijn andere kinderen
    allemaal weken te vroeg kwamen
    dus ja, ik ben wel degelijk uitgeteld…
    mijn energie komt pas na negen uur weer een beetje terug
    @Catharina
    ik heb nergens zin in,
    behalve in haring en chips
    een beetje het wachtkamergevoel zonder leuke tijdschriften op het plankje

  15. Het bloggen kan leiden tot de meest individuele expressie. Niet alleen in teksten, maar ook in foto’s. Waar in de sociale omgeving nog rekening wordt gehouden met allerlei factoren, die zeer verhullend kunnen zijn, vallen die barrières op het blog weg. Metabloggen is scherper dan b.v. cabaret waar de directe confrontatie meer sociale conventies/strategie vereist.
    Populair gezegd: je krijgt hem recht voor z’n raap. Dat gebeurt irl vanwege directe effecten en konsekwenties veel minder. Je leert jezelf kennen door de reacties van anderen. Wie dat niet erkent of meemaakt is in z’n ontwikkeling blijven stilstaan of heeft een afgeschermd zelfbeeld.
    Het blog is ook een vrijplaats voor de uitersten in emoties en gedachten en meningen. Remmingen, zelfcontrôle vallen soms geheel weg.
    Het bloggen heeft (voor velen) een therapeutische functie, vanwege hun persoonlijke omstandigheden* , die ze zonder enige gêne meedelen. Ze hunkeren naar empathie.* gescheiden, eenzaamheid, alcoholverslaving, ziekte(s), geldingsdrang, (artistieke) miskenning, werkeloosheid, relatieproblemen, frustraties en noem maar op.

  16. Eens met catharina, er is nog nooit een wereld of een dag vergaan als je even niks toevoegt aan de grote hoop onsterfelijke kunstigheden. En wat je nu niet neerpent, kun je later neerpennen, want er is maar één jij. Denk je dat iemand míj een paar maanden geleden heeft gemist hier? Of dat alle pre-bloggers er wakker van liggen? Liefie, ik heb 15 jaar kurkdroog gestaan op maakgebied, wat maakt het uit, niks raakt verloren, en alles wat je binnen houdt kan nog rijpen ook. Je moet je nest in, je moet anijsmelk en een verhaaltje voor het slapen gaan, je moet maken dat je wegkomt. Of niet.
    Toen ik 16 was, en doodongelukkig en knettereenzaam, vroeg ik mijn moeder, wat vind je belangrijker, kunst of mensen.
    Ze zei, ‘mijn beelden, want die blijven, mensen gaan altijd weer weg of dood of ze blijken niet te deugen. Mijn beelden zijn over honderd jaar nog wél goed.’
    Daarom heb ik, zodra ik een kind kreeg, al die kunst weggesmeten. Want ik weet nog hoeveel pijn het deed, te dwalen om dat atelier heen, en die verwoedde liefde die mijn moeder in die kunst stopte in plaats van in ons. Mijn zusjes en ik hadden ruzie, om wie haar koffie mocht brengen, zodat je even gezien werd, al was het met een vloek.
    Nu ben ik, met jullie en mijn zoons hulp, weer begonnen. Met ouwe spullen, en nieuwe. Van die nieuwe ben ik helemaal niet zeker, ik denk niet dat het erg goed is. Mijn zoon heeft onlangs zijn proefwerken verprutst, en ik heb hem betrapt met blowspulletjes in zijn tas.
    Het leven trekt aan alle kanten, zoek een gaatje om je ding te doen als je anders gek wordt, maar neem ook de tijd voor je lijf, en de jouwen.
    En donderdag lekker lezen, ga ik ook doen.
    Je redt het wel.

  17. Voor jou, Assyke, maak ik er bij deze een traditie van. En als je over 3 maanden in eens iets wil bij een prent, dan pik je er maar één, mijn zegen heb je. Dus.

  18. @barbara
    ik heb ook bijna 15 jaar niets geschreven
    en ik merk nu pas wat een leegte dat was
    ik functioneer in het algemeen beter, als ik wel schrijf
    alleen moet dat moeten er een beetje af, tenminste alleen het pesterige randje
    een beetje moeten stimuleert en prikkelt
    kunst of hobbies mogen zeker niet belangrijker worden dan geliefden
    maar soms heb je die uitlaatkleppen nodig om zelf een leuke geliefde te zijn

  19. @barbara
    griezelig beeld wat je schetst als de ene passie de andere overschaduwt of zelfs
    vermorzelt
    ik ga eens opletten of ze hier in huis ruzie maken over het koffie schenken:))

  20. @View
    voor mij heeft het ook een zekere therapeutische waarde,
    maar toch denk ik niet zozeer vanwege de empathie
    maar meer vanwege de ordening en de helderheid in je kop,
    nadat je zorgvuldig beelden hebt samengeprest in een paar honderd woorden
    de compactheid van de teksten dwingt je een grote schoonmaak te houden in je hoofd
    overtollige beelden en zonder tehuis rondzwervende woorden worden in de kliko gegooid
    en op al die zinloze beelden en woorden parasiteerden emoties
    die ben je dan in een klap ook kwijt

  21. Ach, en na je pensioen kun je het nog ‘beroepsmatig’ gaan doen ook…. 😉Soort van achterstaliig onderhoud, wat nooit meer in te halen valt. Het leven te laat geleefd….

  22. Als je schrijversblock hebt, schrijf je over dat schrijversblock en heb je toch weer wat te schrijven, hoewel schrijven en bloggen niet helemaal hetzelfde zijn. Schrijven is vooral meters maken, zitvlees hebben en doorgaan. Inspiratie is prettig, maar niet noodzakelijk, nou ja, niet continu. Bloggen is voor mij voor het grootste deel ontspanning, veelal schrijven uit de losse pols om het resultaat daarna in een vormpje te persen.

  23. Met Vieuw en 100_woorden eens. Een vastgeroest gedrag (verslaving dat tot NIETSDOEN leidt) noem ik ook wel eens *stuck in the frame*…

  24. Assyke, ups en downs in inspiratie, dat is zo herkenbaar. Voor ieder die creatief bezig is moet daar rekening mee houden.

  25. Assyke een normaal verschijnsel wat ik lees op je blog dit soort momenten heb ik ook regelmatig, maar de drang is altijd aanwezig om even te buurten op het blog.

  26. verslaving (zn): begeerte, gewenning, hang, verslaafdheid, zucht
    Het is een prachtig medium, waar je mooie eieren kan leggen. Of veel eieren. Of gewoon je scheten kan laten.
    Een blog maken is overzichtelijk. Het gaat om +/- een pagina. Geen meesterwerk. Een activiteit met snel beloning, hier op het VKB met veel meevoelende en waarderende commentaren en je hebt jezelf ook nog eens op de kaart gezet. Je kan je gedachten ook ordenen in een schriftje, zoals ik tot mijn 25e deed, maar dan heb je dat allemaal niet.
    Het maken of schrijven van een blog is te overzien, maar een hang naar lezers (die je binnen moet halen), maakt het misschien wel eens meer dan je zou willen dat het is. Meer dan je omgeving van je wenst. Ik kan een mooi blog begeren, er aan wennen er regelmatig een te maken, en er naar zuchten ze tem lezen, te reageren, te schrijven.
    Ik denk dat ik er wel aan verslaafd ben, maar toen ik pas iets had dat me gemakkelijk meenam naar een andere tijdsbesteding blogde ik gelijk veel minder. Ernstig is het niet. Bovendien zitten er ook zoveel mooie kanten aan dat ik een beetje verslaafd helemaal niet erg vind. Als er daarnaast maar voldoende tijd overblijft voor andere activiteiten en projecten.

  27. Een beetje afstand nemen, acheroverhangen, jezelf als blogger weer heruitvinden etc. maakt ook allemaal deel uit van het leven van een doorgewinterde blogger 😉

  28. Raak beschreven assyke. Met diepgang en tòch een zekere inspiratie…:-))
    Bloggen is misschien wel gewoon een gewoonte.
    Inspiratie zit overal in maar er iets mee kunnen doen op elk gewenst moment is onmogelijk. Pas op de plaats en dan weer verder. Jezelf toestaan dat het soms helemaal niet hoeft.
    Dit is slechts vanuit mijn beleving.

  29. Jouw hele houding t.o.v. internet: ik heb PRECIES hetzelfde, nou ongeveer dan. Mijn passie ligt b.v. meer bij de beelden dan de woorden. Maar het is allemaal heel herkenbaar. Ook dips in beelden-maken, alleen die heb ik momenteel niet, bijna in tegendeel. Maar heb het ook gehad, dus troost je jouw woorden komen weer terug!!

  30. @grutte pier
    ik kan niet wachten
    als de kabinetsplannen doorgaan komen er dus nog twee jaar bij
    twee jaar waarin ik niet full time kan bloggen
    BWOEHOEHOE…!!!dat laatste was een boe geroep en geen tranen met tuiten!

  31. @!100 woorden
    voor schrijven heb ik wel zitvlees, al lijkt een roman me iets
    waar je honderd procent concentratie nodig hebt, iets wat er momenteel niet in zit
    teveel afleiding de hele dag door
    en het werkt inderdaad altijd, zodra je er over schrijft, is het of in een klap weg en anders heeft
    het in elk geval de raderen gesmeerd:))

  32. Bloggen is leuk. En wanneer het verslavend zou zijn, wat me sterk lijkt, dan krijg je er in ieder geval geen puisten of een opgezette lever van.
    Veel bloggers bloggen omdat ze graag schrijven. Tot die categorie behoor ik. En jij ook, als je het mij vraagt.
    Maar wanneer ik gedwongen zou worden om te stoppen, dan is dat geen punt. Dan ga ik gewoon stiekum bloggen. Wanneer niemand kijkt.

  33. Bloggen heeft zoveel kanten. De interactie boeit me het meest. Wat gebeurt er tussen mensen? Ik kan wel dingen voor mezelf gaan zitten opschrijven, maar een reactie, weerwoord, kritiek en wat nog meer verrijkt de geest, vermeerdert de kennis en ….scherpt de pen.

  34. @rob kruzdlo
    ik beschouw bloggen niet als nietsdoen
    dat zou pas erg zijn, met dat soort verslavingen maak ik snel korte metten
    @antoinette
    heb er gelukkig weinig last van
    het zou betekenen dat je leeg bent
    iets anders dan geen tijd hebben voor een stukje
    dat mag:-))
    @draver
    bij mij niet
    als ik leeg ben, dan beschouw ik ook het fenomeen internet
    als een zeer oppervlakkig medium
    en zie dan enkel knopjes en electronica voor me
    en niet dat mooie wat het ook is
    @Zelfstandig_journalist
    smaken verschillen, dat is duidelijk;-)))

  35. @Martin
    als tiener hield ik een dagboek bij
    en later schreef ik graag korte verhalen als we daarvoor een opdracht
    hadden op school,
    ook vond ik sonnetten maken leuk, dat deed ik dan wel gewoon thuis
    daarna is het 15/20 jaar stil geweest
    alleen met bloggen lukt het me om dagelijks iets te schrijven
    een blanco schriftje onder mijn neus, nee dat werkt niet
    en de feedback, daar geniet ik ook van
    soms gewoon leuk, soms ook leerzaam

  36. @Aad Verbaast
    beschouw me zelf nog niet echt als doorgewinterd
    of je moet de buitentemperatuur bedoelen
    ja, die is nogal winters
    in maart blog ik drie jaar…misschien verdien ik dan dat label:))

  37. @paco painter
    leuk…
    zoveel dingen zijn leuk
    maar bloggen is een passie
    en hoeft niet altijd alleen maar leuk te zijn
    @ghijsa
    ik weet niet hoeveel je weegt
    maar qua calorieverbruik is bloggen ook een beetje nietsdoen
    vrees ik
    @smokey
    natuurlijk zit in alles inspiratie
    want er zijn maar weinig dingen waar we echt onverschillig op reageren
    maar je hebt van die dagen…
    dan heeft alles dezelfde kleur

  38. @rene
    ik weet niet of de nieuwe wereldburger net zoveel
    energie heeft als zijn huisgenootjes
    want dan vrees ik dat het met bloggen grotendeels gedaan zal zijn
    vandaar dat ik graag toch nog in actie blijf, want de pauze zal mij lang genoeg duren
    hoe dat met fotograferen precies werkt, weet ik niet
    maar ook daar moet je het kunnen zien…dat ene…wat je niet kan laten schieten
    en dan kan niet als alles even grijs is

  39. @View
    dingen voor jezelf opschrijven is een beetje als tegen jezelf praten
    misschien vind je het verschrikkelijk wat je opgeschreven hebt, omdat er geen afstand is
    (die afstand ontstaat vanzelf door het vreemde oog)
    of je vindt het fantastisch omdat het kritische oog van de buitenstaander ontbreekt

  40. @Cor Verhoef
    nou…ik herinner me nu de vakantie in marokko
    vijf weken niet bloggen voelde echt als een afscheid
    eenmaal in de auto, koffers in de achterbak, kinderen halfslapend
    op weg naar het grote avontuur
    was de behoefte weg,
    gewoon omdat ik de knop had omgedraaid
    ik had me voorgenomen deze vakantie niet half te beleven
    en wilde even helemaal los zijn van mijn gewone dagelijkse routine
    marokko stikt van de cybercafés, op elke hoek zit er wel
    en toch…nee…
    dus bloggen hoort ook gewoon bij mijn dagelijkse leventje
    routine dus:)))

  41. Het eerste inspiratieloze log is nu dus een feit. En dat het geslaagd is, zie je an de reacties. En zo heb je weer heet wat te (ver-)antwoorden, dus het houdt je in ieder geval lekker van d koude straat.
    Ga vooral zo door.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s