De schijf van vijf op een bedje van culturele armoede

In ons gezin draaide het vroeger om gezond eten.
De koelkast puilde altijd uit.
Mijn vader stond elk vrije weekend in de keuken. Puddingen, vla, kroketten, zalmslaatjes, drie in de pan, altijd werd er gemengd, geroerd en vooral heel veel gesneden.
Het meeste van zijn creaties konden we best waarderen. De kwaliteit was erg hoog.
Maar datzelfde gold ook voor de kwantiteit.
De overvloed was iets waar we het benauwd van begonnen te krijgen.
Het waren juist de yokidrinks en de chocomels in de koelingen van de super, die ons het water uit de mond deden lopen. Producten die onze koelkast nog nooit van binnen hadden gezien.
Later snapte ik zijn obsessie met voedsel wel.

In zijn jeugd had hij immers enkel honger gekend.
 
Het bleef echter niet alleen bij voedsel. 
Ook het onderwijs was iets, waar mijn vader erg mee bezig was.
Zijn grootste angst, zijn enige angst misschien wel, was dat zijn kinderen net zo ongeletterd zouden eindigen als hij.

Nu viel het met zijn ongeletterdheid best mee, al was hij overwegend autodidact.
De gesprekken tijdens de maaltijden gingen dan ook meestal over wat we op school hadden geleerd.

We probeerden slinks daar tussendoor een anekdote op tafel te gooien. Dat soort vertelsels werden echter verbannen naar het rijk der
onbenulligheden.
Als wij uiteindelijk verstomden, omdat we helemaal geen zin hadden om onze lessen te reproduceren, kwam hij met voorbeelden aanzetten van hoogbegaafden en wonderkinderen.
En zo waren wij de eersten die hoorden van een dertienjarige burgemeester, een achtjarige concertpianist en wat er verder aan wonderbaarlijks onder gods toeziend oog geschiedde.
Ons kon het worst wezen.

Wij wilden snel van tafel en dan onder het mom van huiswerk maken, lekker ons eigen gangetje gaan.
 
Uiteraard waren dit allemaal goede bedoelingen. Het lichaam moet gevoed en het ego moet worden uitgedaagd.
Maar ondanks alles sloeg hij iets heel belangrijks over. Hij vergat onze geest en ziel.

Zo wilde hij niets weten van spiritualiteit.
Mijn eigen zoektocht in dat vluchtige wereldje werd al snel door hem in de kiem gesmoord.
Wars was hij van uiterlijke kenmerken van godsdienstigheid. Het liefst haalde hij ook van binnen de bezem er door heen.
Dat kon hij niet, tenminste niet volledig. Maar de macht van een ouder is niet te onderschatten.
En die arme geest van ons, ook die heeft een jeugd lang ontberingen geleden. Huiswerk, huiswerk en nog eens huiswerk. Vanuit die litanie ging voor hem iets betoverends uit.

En zie:  zijn jarenlange pedagogische hypnose leek vruchten af te werpen.
Werd dochter immers niet aangenomen op het lyceum?
Eindelijk kon hij met opgeheven hoofd door de straten van zijn dorp lopen.

Kon hij zijn grote neus in de lucht werpen, als hij de centrale keuken binnenliep van zijn werk. De grappen en grollen van zijn grove collega’s gleden in deze euforie van hem af en hij kon er zelfs hartelijk om lachen.
 
Zo niet dochterlief.
Geestelijk zeer arm, kwam ik in een wereldje terecht van klassieke muziek en schilderkunsten.

Mijn klasgenootjes brachten hun weekends in musea en stadsschouwburgen door, als ze tenminste niet aan het tennissen of hockeyen waren.
Wat ik in mijn vrije tijd had gedaan?
Oh…naar The Bill Cosby show gekeken, antwoordde ik dan en o ja, een paar spelletjes Levensweg gespeeld
met het buurmeisje.
Verder niet zo veel bijzonders hoor…
Ik begreep niets van de gesprekken die zij onderling voerden.
Wij hadden thuis geen schilderijen aan de muur en een museum jaarkaart, kostte dat niet een hoop geld, zou het eerste zijn wat mijn vader zou hebben gevraagd. En wat moest je daar mee? Dat was allemaal een hoop onzin. Kom ga je huiswerk maken en haal morgen hoge cijfers. Dat is waar het in het leven om draait.

Gelukkig was ik niet het enige arbeiderskindje op school en vond ik aansluiting bij meisjes van mijn niveau. Met hen kon ik
praten over alledaagse dingen zonder dat er ook maar een pretentieus woord in het gesprek viel.
Toch…sloop er in de zeven jaar dat ik daar op school zat een zekere nieuwsgierigheid naar dat onbekende
wereldje in mijn gepantserde binnenste. Stiekem haalde ik in de bibliotheek elpee’s van Rachmaninoff, Beethoven of Strauss.
Op mijn kamer luisterde ik er dan naar, maar begreep er niets van.
Wat was nou de magie van deze muziek, waar moest ik nou op letten? Vergeleken met popmuziek vond ik het oersaai.
Als ik beneden huiswerk maakte zocht ik nu standaard nederland 4 op. Als ik het maar vaak genoeg hoorde,
zou misschien het begrip vanzelf volgen, hoopte ik.
Dat begrip volgde echter niet.

Wel ontdekte ik na verloop van tijd dat het niet allemaal een grote pot onherkenbare nat was. Zo had ik al snel door dat ik Bach verschrikkelijk vond.
Mijn vader bazuinde echter al snel rond dat zijn dochter naar klassieke muziek luisterde.

Zijn dochter die naar een lyceum ging was een gecultiveerde dame…

En opnieuw ging zijn majestueuze neus trots de lucht in.
 
 
 
 
 
 
 
Doe Barbara Jansma een plezier
en luister en kijk naar dit nummer
Bach voor Cultuurbarbaren
 
 
Andres Segovia   
 

51 thoughts on “De schijf van vijf op een bedje van culturele armoede

  1. Je bent erg open over je jeugd.
    Maar kunst en cultuur was niet vanzelf sprekend, ik heb het mezelf ook moeten aanleren. Beeldende kunst sprak me het meeste aan en daar begon ik mee. Klassieke muziek begon pas in mijn dertiger jaren, nu luister ik er veel naar.
    Wat bij wel belangrijk was en nog is is kennis, niet alleen natuur, maar alles wat ik de pakken krijg.

  2. Uiteraard waren dit allemaal goede bedoelingen. Het lichaam moet gevoed en het ego moet worden uitgedaagd.
    Maar ondanks alles sloeg hij iets heel belangrijks over. Hij vergat dat onze geest en ziel.
    Wat is het verschil tussen ego (opvoeding) geest en ziel.
    Ik ben iemand die zeer zeer open is over zichzelf dus durf het aan. Geef mij het antwoord en niet de burgerlijke omstandigheden waarin je opgroeide.
    ab groet Rob

  3. @antoinette
    er is niets veranderd in dat opzicht
    de meeste kinderen groeien zonder op
    zelf zie ik dat als een van de oorzaken van verveling
    onder jongeren

  4. @Robert Kruzdlo
    schoonheid is voor mij voeding van de geest en ziel
    daar bij hoort ook spiritualiteit
    voor jou hebben die woorden misschien een heel andere betekenis,
    dat kan
    en als je het niet erg vindt schrijf ik wel over "de burgerlijke omstandigheden" waarin
    ik opgroeide
    ik geloof niet dat het aan jou is om te bepalen wat ik mag schrijven, toch?

  5. @Francois labarbe
    een jaar of acht terug had mijn partner
    een verzamelbox op de kop getikt bij de kruidvat
    het was kerst en hij dacht dat deze verzamelcollectie van Bach
    daar wel bij zou passen
    ik vond het…
    jawel verschrikkelijk;-)))

  6. Er is ook niet religieuze muziek van Bach en zijn tijdgenoten en dat klinkt natuurlijk wel anders. Van het kruidvat nemen we ook vaak doosjes mee van het een of ander. Hoe ze het voor die prijs kunnen doen is onbegrijpelijk maar meestal hebben we het dan al dat dan weer wel, niet erg want het klinkt toch altijd weer anders 😉
    Jacques Loussier heeft Bach "verjazzed" en dat klinkt nog weer anders (ik heb de oude jazz-opnames tegenwoordig zelfs op CD). Misschien is dat wat om eens te proberen?

  7. Mijn man is een echte cultuurbarbaar, vind ik vreselijk. Heb altijd geprobeerd om mijn kids aardig wat culturele bagage mee te geven… Ook al werd een museumbezoekje niet altijd gewaardeerd.
    Denk dat jij je kids zeker extra bagage mee wilt geven?

  8. Ach in elke opvoeding komen manco’s voor, dat was vroeger en dat is nu ook. Zolang er als je jong bent maar voor je gezorgd wordt door de aanwezigheid van een veilige plek en goed eten.
    De rest vindt je later wel uit. Al duurt het jaren. Maar dan heb je het tenminste min of meer alleen gedaan, zonder al teveel beinvloeding, al hebben de genen die je hebt, een ongelofelijke invloed.

  9. @Francois Labarbe
    misschien vraag ik wel een mp3 speler met sinterklaas
    lijkt me geschikter dan oordopjes
    ik verdenk me zelf er wel van, dat mijn voorkeuren tegenwoordig
    eerder uitgaan naar tijdloze muziek dan bijvoorbeeld naar pop
    in het begin zal ik eerder teruggrijpen op geluiden die mij ietwat
    vertrrouwd zijn
    zoals Satie, Beethoven of pergolesi
    een verjazzte Bach klinkt me overigens wel aantrekkelijk in de oren
    plaats eens iets dergelijks op je blog
    dan kan ik risicoloos mijn horizon verbreden;-))

  10. @op zoek naar morgen
    hier ook cultuurbarbarisme in overvloed
    daarom vind ik het zo leuk als mijn oudste telkens iets anders ziet
    in zijn eigen schilderkliederwerkjes
    een paar dagen terug, toen we bezig waren met creatieve kale muurbedekking
    ontdekte ik dat jongste (hij is twee) geen genoeg kon krijgen van zijn tekening
    ik wou de tafel opruimen, maar hij had nog zoveel ideeen;-)))

  11. @Hans van Driel
    ben het helemaal met je eens
    en toch kun je kinderen zoveel meer meegeven als sommige ouders doen
    maar goed, dat geldt ook voor mij

  12. Nobody is perfect, je staat nu voor een probleem dat aandacht vraagt, achteraf is het tijd een koe in haar dinges kijken.
    Ik heb persoonlijk als ik het blunt stel, weinig bagage mee gekregen van mijn ouders, ja je moet je aan de wet houden en dat soort dingen, hebben ze prima gedaan, voor de rest wist ik weinig toen ik de deur uitging. En koken konden ze thuis ook niet, mijn moeder kon water laten aanbranden.
    Maar ik heb daarna mijn eigen weg gevonden waar ik niet vanaf te brengen ben. Ik denk dat met alle respect, de opvoeding van nu, later ook uitgelachen wordt, dat is van alle tijden.
    En ik schrijf dat niet omdat ik mijn straatje wil schoonvegen, ik heb bewust nooit kinderen gewild en dus ook niet gekregen. Uit respect voor mijn vrouw. In mijn ogen dan.

  13. Erg moeilijk om alles goed te doen, onmogelijk zelfs. Wel fijn dat je pa zo trots was terwijl jij vol onbegrip aan de radio gekluisterd zat.
    Anekdote: Als jonge moeder, vol goede moed, sleurde ik mijn zoontje mee naar het stedelijk, als daar iets leuks was. Meestal sleurde ik hem na een wilde achtervolging (hij rende altijd) weer naar buiten, op last van de suppoosten.
    Eén keer stonden er wat dames op leeftijd dubbelgebogen bij een schilderij, om het naamkaartje eronder te bestuderen. Zoontje gaf ze in het voorbijspurten alledrie een pets tegen hun pronte achterwerken. Dus, hup, weer naar buiten. In die tijd heb ik weinig kunst gezien, alleen in het voorbijgaan. Als snelheidsstrepen.
    Ik heb het maar opgegeven.
    Ik hou van Bach. Maar hij is lastig soms.

  14. Nog een verhaaltje:
    Toen ik, op de lagere school, vertelde dat mijn moeder beeldhouwer was, werd ik verbeterd vanwege mijn slordig taalgebruik. Ik moest beeldhouder zeggen, en ze dachten dat mijn moeder beelden bij elkaar hield.
    Toen ik vertelde dat ze een kop van iemand had gemaakt (portret) vroegen ze of er wel een schotel bij zat.
    Kan je ook wel eenzaam van raken hoor.

  15. Leuk stuk, eindelijk eens van de andere kant hoe dat voelt.
    Vandaag een interessant interview in de VK van David Pinto : migrant kan helemaal niet intergreren. Hij haalt een Canadese psycholoog aan die zegt dat het het beste is voor iedereen : maximaal contact met de nieuwe omringende samenleving én ook maximaal eigen cultuurbehoud.
    Stel dat ik naar een Hindoe-land zou emigreren. Het is voor mij echt ondenkbaar dat ik dan meteen die Hindoemuziek zou gaan waarderen. Na een aantal jaren ontstaat er waarschijnlijk een zekere gewenning, en als het land me bevalt kan ik het misschien later wel waarderen. Maar Annie Lennox zal ik altijd beter blijven vinden, alsook Mahler en Brahms, en Kathleen Ferrier zal altijd mijn favoriete klassieke zangeres blijven.
    Dus ik snap je wel.
    Het erbij moeten willen horen is vreselijk. Dat had je in je jeugd, maar als allochtoon heb je dat misschien altijd. Ik hoor er helemaal niet bij als autochtoon voor mijn gevoel, maar dat is dan misschien een luxe die alleen autochtonen zich kunnen permitteren omdat je misschien beter weet hoe die sociale dingetjes in elkaar zitten en je net zover kunt gaan dat je niet als een outcast wordt gezien terwijl je dat wel bent.
    O je, er is zoveel over te zeggen dat WAT je er ook over zegt het te weinig is om de waarheid te treffen. Ik stop er maar mee.
    barbara jansma: wij hadden een kakmeisje in de klas die het had over het afhouden van hoofden. Het was de beste van klas, maar ik vond haar toen behoorlijk eng.

  16. Uiteindelijk komt het er altijd op aan je eigen weg te zoeken en te vinden in het leven. Als je ouders daarbij een stimulans kunnen zijn, is dat prima. Helaas is dat niet altijd het geval. Zoals bij mij ook. Popmuziek zal altijd mijn eerste voorkeur blijven, maar ik vind de wereld van de klassieke muziek toch ook heel boeiend. Wellicht helpt het als je bij het luisteren naar die muziek je ook een beeld vormt van de tijd waardin die werd geschreven en uitgevoerd … ?

  17. @Hans van Driel
    "Ik denk dat met alle respect, de opvoeding van nu, later ook uitgelachen wordt…"
    dat denk ik ook
    maar we kunnen niet meer doen, dan wat we nu aan kennis hebben
    en dat deden onze ouders ook en hun ouders en ga zo maar door
    nu denk ik wel dat er een verschil is met een generatie terug
    de tijd is in een digitale stroomversnelling terecht gekomen
    en daarmee ook de verwachtingen/eisen die er nu aan opvoeding
    worden gesteld

  18. Zeer fraai vanuit persoonlijke belevingswereld geschreven. Je mening mag, moet zelfs vrijelijk geuit kunnen worden en is het waard ondanks kritiek van andersdenkenden fier overeind te worden gehouden.
    Wat muziek betreft idem. Persoonlijke smaak is het belangrijkst. ongeacht wat een ander mooi vindt. Soms klikt het en soms niet. Cèst la vie.
    Ik geloof niet dat men verstand van muziek hoeft te hebben om die al dan niet moi te vinden. Net als met eten; je vindt het lekker of niet. En och, niet alle klassiekleifhebbers kan men over ”en kam scheren:-).
    Met bewondering en respect gelezen.

  19. @Barbara Jansma 1
    toen ik vanochtend je reactie las, heb ik zo vreselijk moeten lachen
    ik was toen bezig met het ontbijt voorbereiden en had geen tijd om te antwoorden
    en dat was maar goed ook, want meer dan een gehik was er niet uit gekomen
    ga filmscenario’s schrijven, barbara!
    die scene in het museum is rijp voor een bioscoopfilm

  20. @nog even Barbara 1
    om je dood te lachen natuurlijk dat soort valse trots
    (van sommige vaders)
    en Bach…ik moet toegeven dat ik niet echt mijn best heb gedaan
    maar ik zie zoveel bachadepten om me heen, dat ik me bijna afvraag
    of ik toch niet iets mis;-))

  21. @Barbara 2
    arm arm meisje
    ik schat dat je veertig of zo bent
    dus dat speelde dertig jaar terug
    ja, meid, toen stonden de meeste vrouwen nog
    gewoon achter het aanrecht
    en de enige creabea activiteit betrof toen nog altijd
    vooral het breien;-))
    mijn moeder liep tiptop verzorgd op mijn lagere school rond
    in een bloemetjes klokrok op hoge sandaaltjes
    dus mijn moeder moest wel een profane fotomodel zijn
    en aten wij onrein varkensvlees;-))
    een onwrikbare logica

  22. @rene louman
    nou die david pinto pretendeert nogal wat te weten
    omdat hij toevallig ook uit marokko komt
    ik ben het niet met zijn stelling eens
    integratie verloopt bij elke individu anders
    afhankelijk van je persoonlijkheid, afhankelijk van je opleiding,
    je opvoeding, de motieven waarom je je in een land hebt gevestigd,
    afhankelijk van je successen op de arbeidsmarkt
    en vooral ook de persoonlijke bereidheid te integreren
    en zoals het verloop per persoon verschillend is,
    zo is ook de invulling voor iedereen anders
    zo heb ik me op de lagere of middelbare school nooit allochtoon gevoeld
    dat woord bestond toen nog niet eens
    op de lagere school voelde ik me eerder nederlandse tussen de vele marokkaanse
    onaangepaste kindjes en ik voelde geen enkele verwantschap met hen
    Het is vreemd genoeg Bolkestein geweest die me is gaan inspireren om op zoek te gaan naar mijn andere roots
    de verharding in het zogenaamde integratiedebat heeft me meer en meer doen
    beseffen, dat ik me wel nederlandse mag voelen in hart en nieren, maar dat de buitenwereld
    niet zo naar me kijkt en me niet erkent als nederlandse
    dank je wel voor je uitgebreide reactie
    en voor mij had je niet hoeven stoppen
    positieve bijdragen kunnen nooit lang genoeg zijn

  23. @Catharina
    dank je
    @Zelfstandig_journalist
    op mijn zeventiende begon ik me te storten op de
    naturalistische literatuur
    en als je dan in dat sfeertje van couperus zit
    dan krijgt de muziek uit die tijd inderdaad veel meer kleur en betekenis

  24. Ik ben 47, begin van de lagere school was dat, dus toch wel 40 jaar terug dan.
    Als mijn moeder op zondag temidden van een enorme stofwolk stond te werken, moesten de buurvrouwen de was weer binnenhalen, en spraken er schande van. En later, tussen de zwaar-gereformeerde boeren, waar ze de ruimte had, mocht er op zondag helemaal niks, en was ons hele gezin dus wel van de duivel bezeten. Onze buurmeisjes geloofden dat stellig, en vluchtten weg al kruizen slaand, als ze ons tegenkwamen. Ik wil maar zeggen, erbij horen valt niet mee.
    Ik pest je nog heel even met Bach:
    Ik speelde dingen van hem op de gitaar ooit. De link hieronder was het lievelingslied van mijn zoontje.
    Dan kwam hij aanrennen en doopte zijn pollekes tot aan zijn ellebogen tussen de snaren. Ik speelde dus niet vaak.
    Toch jammer, als kinderen groter zijn dat ze je niet de hele tijd vol ontroering bedelven onder de bloemetjes voor alles wat je gedaan en gelaten hebt…http://www.youtube.com/watch?v=CyPvr8AKVJQ
    Ik heb me trouwens altijd een vreemdeling gevoeld, maar met een zekere trots. Je moet wat.

  25. mooi verteld assyke,,, je vader gaf je mee wat hij had…en daarmee was hij gul…dat is denk al heel veel en van Bach moet je leren houden, net zoals van olijven en gember en goede wijn ;)))

  26. een kind zou overal kennis mee moeten kunnen maken
    en dan zelf kiezen hoe het zich wil ontwikkelen, welke kant het op wil gaan.
    maar dat geluk heeft bijna niemand.

  27. @Edu
    ;-))
    @Smokey
    niet helemaal mee eens
    natuurlijk heeft iedereen zijn eigen smaak
    maar toch zijn er moeilijk te verteren dingen, die je wel degelijk moet leren waarderen
    zoals rode wijn, wie vindt dat nou bij het allereerste slok hemels?
    of een sigaret, zwarte olijven, witlof, mosterd en hollandse nieuwe?
    soms zijn die smaken zo extreem verwijderd van wat je als kind/baby (moedermelk is zoet)
    of volwassene vanuit je culinaire achtergrond, dat je in bepaalde smaken moet groeien
    zo ook met klassieke muziek
    er is natuurlijk een grensBach bijvoorbeeld is een duidelijke grens
    dit was even om Barbara te pesten
    ;-)))

  28. Dit kan ik echt niet uitstaanhttp://www.youtube.com/watch?v=wbHVIwSMJrw
    met koptelefoontje
    Bach schijnt wel wat wiskundig te zijn (gratis argument voor je)

  29. Het is te veelomvattend inderdaad, zeker voor mij.Ik was me er wel van bewust dat wat ik schreef inderdaad slechts een deelaspect is. Ik denk dat alles na verloop van jaren goed komt: mensen van Surinaamse of Indische afkomst ervaart iedereen ook gewoon als nederlanders met een aparte achtergrond, en zo moet het volgens mij ook zijn en zal het ook worden als er geen ongelukken gebeuren.

  30. @Barbara reactie zoveel en zoveel;-))
    ik had op de middelbare school een vriendin die een beetje
    apart was, tenminste in de ogen van haar klasgenoten
    zelf barstte ze van de zelfvertrouwen en lachte om al die meelopers
    ook zij droeg haar anderszijn met fierheid
    ik snap die frustratie best van die huisvrouwen
    op de reclames zien al die Omowasjes er zo stralend uit
    maar als buurvrouw zijnde van jouw moeder konden ze dat
    wel op hun buik schrijven
    ik zeg je: je hebt gouden filmmateriaal in handen
    als je wilt, speel ik zo’n gefrustreerde wasophangster;-)))

  31. Gaat niet assyke, sommige familieleden bewegen zich op de publieke vlakte, kun je niet aan gaan zitten.
    Durf ik alleen als zoveelste in een reactiedraad te zeggen. Maar oooo wat zou dat leuk zijn! :-)))

  32. @barbara zucht 18.59 uur
    ik probeer Andres Segovia onderaan mijn bericht te plaatsen
    Catherina had me wat tips geleerd, ik hoop dat het lukt
    hij is namelijk prachtig, zelfs ik vind het mooi
    maar je speelt wel weer vals, want dit is gewoon gitaarspel
    en geen enge orkesten met strijkstokken en blaaskaakjes
    we plakken ook geen naambordjes op hun hoofd, jemig
    als iemand iets van zichzelf herkent, dan ontken je gewoon keihard

  33. @Maria-Dolores
    dat vind ik nou dus ook
    @Barbara 15.00 uur (gelukkig bestaan er tijdsaanduidingen)
    op zich wel aardig, maar ik vind de muziek te druk
    ik zal, omdat ik dit geval maar zal beschouwen als het beruchte eerste glaasje rooie wijn
    deze week nog een aantal keren beluisteren
    maar ik vrees het ergste
    Het gitaarspel uit je andere link is van een heel andere orde
    warmer en minder rommelig
    wiskunde is op mijn blog een verboden woord

  34. @renelouman
    ja…op dit moment vrees ik ongelukken…
    en met mij velen
    laten we hopen dat we het mis hebben

  35. Met de neus in de AIR van Bach, ik ben zelf ook niet heel erg klassiek opgevoed, maar af en toe een moppie klassiek kan ik inmiddels waarderen, bijvoorbeeld Air van Bach.
    Mooi geschreven samenvatting van je opvoeding, maar ik viel als een blok voor de titel, heel mooi.
    o ja, en in iedere blogger zit vaak, heel miniem soms, een kleine domineehttp://www.youtube.com/watch?v=S25tlrvqP_8

  36. Ik herken bijna alles in je verhaal
    Alleen andere omstandigheden en andere beweegredenen
    Maar ik ben ook cultuurbarbaar als het op klassieke muziek aankomt
    Alleen…….
    De Vier Jaargetijden van Vivaldi, uitgevoerd door Jaap van Zweden, kan ik achter elkaar uitluisteren
    ( Eén keer per jaar)
    Probeer het maar eens

  37. wiskunde….? Oeps sorry.
    Super, dat je die link erbij hebt gezet. Ik heb er op mijn 16de een heel jaar over gedaan, voor ik dit kon spelen. Vooral al die noten achter mekaar, die een spanningsboog moesten hebben. Ik deed het wel heel anders dan Segovia. Romantischer denk ik.
    Hij is zo goed, Segovia, met zijn dikke worstenvingers en zijn kleine bewegingen, je snapt gewoon niet hoe hij daar mee spelen kan.

  38. @Barbararondomtien
    wat ik ook altijd zo geweldig vind van dit soort clipjes
    is niet alleen de muziek, maar ook de focus op het spel van de muzikant
    gewoon naar die kop kijken terwijl hij helemaal verdiept is in wat hij moet doen

  39. @Rob Kruzdlo
    oké
    @Ely de Waal
    andere omstandigheden en andere beweegredenen…
    daar wordt een mens een beetje nieuwsgierig van;-))

  40. @Sprakeloos
    maar als rechtgeaarde dominee mag u geen afwijkend nummer laten horen
    dit is niet typisch Bach
    ik kende het al wel, was vergeten dat ik hem heel mooi vond
    dit nummer was volgens mij onderdeel van Classic Romantica
    nou dat zegt al genoeg, de muziek is ook ietwat melancholisch
    dank je dat je me herinnert aan iets wat ik had verdrongen;-))

  41. Op een bepaald moment in mijn jeugd vond ik geen enkele soort muziek mooi. Ik ben toen via de klassieke muziek er weer ingekomen, maar hard rock, punk, hip hop of rap zegt me allemaal niks.
    Bach is goede muziek om bij te werken en ik luister steevast elk jaar rond pasen één keer naar de Matthäeus Passion.

  42. @Paul
    in mijn jeugd was ik verslaafd aan muziek
    ik had zo’n transportabel radiootje
    en later kreeg ik een heuse walkman
    dat ding zat aan mijn oren vast
    veel scorpions en barbra streisand
    het rijtje wat jij opnoemt zegt mij ook niets

  43. Bach is nogal ‘zwaar’ van toon(ik houd er wel van). Hoe vind je Vivaldi dan? Dat is lichter.
    Rico houdt daar zelfs van, als hardcore-fan (!)http://www.youtube.com/watch?v=QOSg7LFgt6Y&feature=related

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s