De woestijn

Het zoemen was reeds lang geleden opgehouden.
De inhoud van vele dure flesen bronwater belandde tussen haar borsten. Een duurzamere vorm van verkoeling dan inname via de slokdarm.
Deze ondraagelijke hitte was niet voorzien. Niet door hem in elk geval. Onfeilbaar was in zijn ogen
de moderne techniek. Om het zoemen niet te hoeven missen, ging de volume knop van de radio voluit open.
Laat je ook nog iets voor ons over, om te drinken, vroeg hij haar?
Je zou het eens moeten proberen…zal ik?
en ze hield de halfvolle fles in de buurt van zijn kruis.
Ze zou het hebben gedaan, al zat zijn schoonmoeder achterin. Bruusk sloeg hij haar handen weg.
Hoe gaat het daar achterin, vroeg ze? Normaal gesproken hoefde ze dat niet te vragen, maar nu was het verdacht stil, terwijl ze in het zijspiegeltje kon zien dat niemand sliep.
We hebben het zo warm…klaagde de oudste van de twee jongetjes achterin.
Mama…kwam er zwakjes uit de droge mond van de jongste.
Ze vulde de kleine fles die ze speciaal voor hen achter had gehouden met ijswater en overhandigde dat aan haar moeder.
De kinderen dronken gulzig en vroegen om meer.
Lief, we moeten zo echt even stoppen, al is het maar bij een boerengehucht. Het water is bijna op.
Lief gromde, zei dat hij eigenlijk door wilde rijden en dat het met de hitte toch best wel meeviel.
Jongens, riep hij naar achter, hou het nog even vol. Dit is de woestijn en dorst hoort daar nou eenmaal bij.
Jullie zouden eens moeten weten hoeveel ontberingen ik als kind heb meegemaakt.
Verwende snotapen.

Advertenties

One thought on “De woestijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s