Bruiloft aan het sterfbed

Ze zaten allemaal in de mooie salon, haar ouders en het bijzondere bezoek.
Selma stond zenuwachtig bij het fornuis.

Koekjes en chocolaatjes vielen met regelmaat uit haar beverige handen.
Ze mocht, sinds haar ziekte, niet aan de waterkoker komen en zelfs het koffiezetapparaat was taboe voor haar.
Ze was er nu blij om. Als ze muntthee had moeten maken, dan had ze zich zeker verbrand aan het kokende water.
Een geluid achter haar deed haar opnieuw schrikken en het schaaltje met zoetigheid viel op de grond.
Ga maar naar boven, Selma, we roepen je wel.
Ze deed wat haar gevraagd werd. Halverwege de trap voelde ze ineens een onbegrijpelijke woede opkomen.
Kutwijven, schreeuwde ze naar beneden.
Kutmannen! Kutbezoek!
Iemand draaide de muziek wat luider.

Dat doen ze expres, gromde Selma zachtjes voor zich uit.
De laatste treden nam ze stampend.

Op haar kamer liep ze naar het raam. Haar slaapkamer lag aan de straatkant.
Dat vond ze fijn. Nu kon ze hun auto zien.
Ze wist dat hij ook een rijbewijs had en vroeg zich af of hij dat hele stuk gereden had.
Als een gekooid dier liep ze door de kleine kamer.

Wat duurde het toch lang, zeg. Straks was de koffie op en kon ze daar met lege handen een beetje voor zich uitstaren.
Stel dat ze haar niet zouden roepen.

Stel dat haar vader het aanzoek af zou wijzen, nog voor zij hem vanavond had kunnen zien en misschien zelfs even spreken.
Ze nam een borstel van haar toilettafel en ging zitten. Ze had een pokkehekel aan dat gewacht.

Uit het rieten make-up mandje haalde ze blauwe mascara en haalde het door haar wimpers.
Ze knipperde met haar ogen, de mascara beet.
Zoals gewoonlijk had ze weer eens geknoeid.
Terwijl ze haar gezicht waste en water op haar ogen gooide, vroeg ze zich af waarom ze toch al die moeite deed.
Ze moesten haar maar accepteren zoals ze was.

En waarom zou ze hier moeten blijven tot ze geroepen werd?
Ze was verdorie geen hond.
 
Vrolijk stampte ze de trap af en gooide de glazen salondeur open.
Het zachte geroezemoes verstomde en iedereen staarde haar aan.

Hallo, riep ze. Ik ben Selma en ik wil met Rachid trouwen.  Jullie toestemming hebben wij godverdomme niet nodig. Wij lopen gewoon weg, als jullie gaan zitten zeiken.
Selma…Selma…haar moeder kwam langzaam op haar af, haar hand voor haar mond, tranen in de ogen. Kom Selma, we gaan even naar de keuken en wassen je gezicht, je ziet er niet uit.
Hoe opstandig ze zich ook had gevoeld, haar moeders zachtheid kon ze niet weerstaan. Ze liet zich gedwee afvoeren naar achteren.

In de keuken sloeg haar moeder haar armen stevig om haar heen en feliciteerde haar.
Nu gaan we je snel mooi maken, want een aanstaand bruidje moet er stralend uit zien.
Selma vloekte, lachte en huilde tegelijk.

Een grote last was van haar afgevallen.
 
 
 
 
 
 

 

Advertenties

18 thoughts on “Bruiloft aan het sterfbed

  1. Een mooi verhaal, met vermoedelijk een dubbele bodem, is dit een droom van een vrouw de stervende is.?

  2. @Sanne Burger
    je hebt gelijk, het was een beetje cryptisch
    Selma had een kwaadaardige hersentumor
    door jouw opmerking begin ik nu zelf ook kritisch naar de titel te kijken,
    niet dat hij niet klopt, maar hij is niet mooi en weergeeft niet de tederheid
    die het meisje bij velen opriep
    @antoinette
    het was nog geen vrouw, een meisje nog
    een sprookjeshuwelijk was inderdaad een droom van haar
    een paar maanden na de bruiloft is ze overleden

  3. @Vogel-vrij
    haar ouders hadden mij ook om mijn hand gevraagd
    net in deze periode, ze hadden het toen bij hun bezoekje over
    een dubbele bruiloft die ik dan samen met hun dochter zou kunnen houden
    de huwelijkskandidaat stond mij niet aan
    dus geen dubbele bruiloft
    ik kende haar van feestjes bij gemeenschappelijke kennissen
    toen ik hoorde dat ze in het Radboud was opgenomen
    ben ik nog langsgeweest, maar ze was al weer thuis

  4. Het verhaal leeft nog steeds, al is het lang geleden, zoals ik er uit op maak.
    Maar wat ontzettend en ontzettend goed geschreven.

  5. Met je uitleg in de reactieruimte valt het verhaal op zijn plaats. Beklemmend.

  6. Het verhaal grijpt naar de strot en liet me met vragen achter, dat prikkelt, ik vind het erg mooi.

  7. @pilgrimheart
    😉
    @smokey
    begin jaren negentig…
    ik moest weer aan haar denken
    vanwege een sterfgeval in de familie een week of twee geleden

  8. @Zelfstandig_journalist
    fijn…
    @Zilver
    we blijven altijd met vragen zitten
    omdat we buitenstaanders zijn, soms zelfs van onszelf

  9. @Cor3306
    de ouders gingen tot het uiterste om hun dochter
    af te leiden van haar ziekte
    dat heeft indertijd indruk op mij gemaakt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s