Waar is het behang?

Ik zou ze soms wel achter het behang kunnen plakken, hoor je ouders zo nu en dan verzuchten.
Het is dan ook een geliefde uitdrukking van jonge ouders om aan te geven, dat hun snoepjes van kindjes echt niet altijd zo snoeperig zijn, als anderen graag geloven.
 
Vorige week donderdag is hier de herstvakantie begonnen.
Het was me de laatste weken zwaar geworden, beide kinderen op tijd klaar te krijgen, zorgen dat ze hun natje en hun droogje hadden gehad, gewassen en aangekleed en verder zelf ook niet als Pipi Langkous de deur uit te gaan.
Mijn moeder kwam me daar geregeld bij helpen.
Een paar weken terug was er plotseling een sterfgeval in de familie. Mijn moeder besloot haar zus bij te staan in haar vroege rouw.
De vakantie stond toch voor de deur. Die tien daagjes zou ik het toch  moeten kunnen redden.
We zijn nu zeven dagen verder en de wanhoop is reeds begonnen aan een zegevierende tocht. De creativiteit slibt dicht in de agressieve aanval van chaos, wanhoop en uitputting.
 
Ook mijn kinderen, gevoelig als kinderen nu eenmaal zijn, hebben fijne meetinstrumenten waarmee ze mijn daadkrachtigheid tot ver achter de komma kunnen berekenen.
Eergister begon het al voorzichtig.
De eerste voorbereidingen van huiselijke muiterij.
Ik was boven om me aan te kleden en toen ik beneden kwam trof ik een verontwaardigde oudste aan, een paar lappen behang op de salontafel en een grijnzende jongste.
Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik de dader aangesproken op zijn gedrag.
Ik voelde wel dat ik niet overtuigend overkwam en hij lachte mijn bestraffende woorden dan ook luchtig weg.
Hoe de rest van de dag is verlopen, weet ik niet meer tot in detail. 
Maar het was vast geen klaterend succes in mijn carriere als moeder.
Dat het allemaal nog erger zou worden.
Dat ik in mijn ouderlijke loopbaan zo spoedig het ultieme dieptepunt zou bereiken kon ik toen niet voorzien.
Al waren de tekenen helder genoeg.
 
Laat ik me beperken tot de conclusie dat de populaire verzuchting van jonge ouders voor mij niet meer opgaat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Advertenties

26 thoughts on “Waar is het behang?

  1. Laat ik dat nu allemaal gemist hebben en als ik dit blog lees, vind ik het helemaal niet erg:-))))

  2. Het mooie van al die toestanden is dat het een prachtig verhaaltje oplevert, schrale troost misschien…
    Nu je ze niet meer achter het behang kunt plakken, misschien eens onder de vloerbedekking proberen .:)
    Bon courage ma belle!

  3. Met al die gestucte wanden tegenwoordig zul je het allemaal zelf weer moeten opknappen als ze op een een lastige manier uit hun dak gaan :-0

  4. Ik heb geen behang meer, wel een paar kleinkinderen die in hun hersftvakantie bij mij komen logeren en het geduld van opa gaan testen

  5. @Z_J
    die stuur ik meteen na de geboorte op puppietrainingskamp
    @Catharina
    blij te horen dat ik een medestander heb in
    het moederklungelschap

  6. @Antoinette
    ik sprak laastst een verpleegkundige van de prikpost
    ze gruwde ervan dat ik twee kleintjes had en dat er een derde kleintje
    op komst was
    ze had lang geleden besloten het bij katten te houden
    en is een zwerfkattenopvang begonnen
    heel even was ik jaloers
    maar deze lieflijke piranha’s zou ik voor geen goud meer willen
    omruilen voor een ander manier van leven
    hoewel ik gister voor minder dan goud zou zijn gegaan;-))

  7. @op zoek naar morgen
    we hebben laminaat
    @Aad Verbaast
    we hebben vanochtend aan de ellenlange eetkamertafel
    geknutseld en geverfd
    er hangen nu drie kunstwerkjes op de puinige muur
    het wordt hard werken deze week voor de bengels;-)))

  8. Heel lang geleden heb ik mijn zoontje, een jaar of acht, achternagezeten achter een grote eettafel (en hij was me nog te vlug af ook!). Ik weet al lang niet meer waarom, ik kan me wel het gevoel herinneren dat hij me het "bloed onder de nagels uithaalde’. Ik heb er nu ruim veeertig jaar daarna nog spijt van. Dus..hou je in, Assyke!

  9. Assyke, in die laatste zin heb je dat heel mooi tot uitdrukking gebracht.
    Ach, mijn arme eerstegeborene. Na de eerste liep ik de hele dag als een politieagent achter hem aan. Ook als er vriendjes hier speelden. Ik kon er toen nog niet zo goed tegen, dat alles niet meer altijd netjes op zijn plaats stond. Hij zette dan ook heel netjes zijn plastic ghostbusters tussen mijn beeldjes. Maar hij leerde wel opruimen, (na de anderen deed ik het zelf liever even, ging toch wat sneller.) Alles wat hij niet opgeruimd had ging naar de zolder. Tot hij al snel zelf begon te selecteren. Dit mag naar zolder, dit kan ik wel even missen. Die blokjes laat ik ook maar over de vloer liggen, kan ik ook wel missen. Maar goed, ook daar heeft hij weer van geleerd, denk ik. De tweede zijn voedingstijden kon ik absoluut niet combineren met de eerste zijn ophaal en brengtijden. Er viel altijd wel één net op dat tijdstip, dat ik de andere moest voeden. En met een kleine aan het borst gekluisterd die tergend langzaam drinkt, voelde de andere mijn gebondenheid en begon dan net van alles uit te halen. Pas na de geboorte van de derde begon alles op rolletjes te lopen. D.w.z. toen vond ik het niet meer zo erg, dat alles niet op rolletjes liep.
    Het komt dus wel goed, Assyke.

  10. Mooi beschreven!, ben ik blij dat ik geen behang meer heb en een dochter van 18 waarvoor k nog altijd een rol behang voor hebt bewaard.
    Mijn dochter, de laatste in huis… is veel op pad, naar haar vriend in de studentenstad, hij woont op kamers… maar vraag ik me dan af zouden zijn elkaar ook wel eens achter het behang willen plakken?
    Ik geniet, zoals ik ook wel eens uitriep….. hou nou eens op anders plak ik je achter het behang!… schatje!
    De reacties van mijn dochter, veel jonger toen, kunt u wel raden!
    Met groet,

  11. Van mijn zoontje ben ik maar eens werk gaan maken toen hij met een autootje over een albasten beeld van mijn moeder reed. Ze heeft dagen werk gehad aan het wegwerken van al die krassen.
    Paar jaar later groef hij de leidingen uit de muur, bij vrienden, met een electrische tandenborstel, want samen met hun dochter dacht hij dat er een muizennest in de muur zat.
    Het is nog steeds een fijne vent met een hart van goud, hoewel hij gister de bordenkast prongeluk omgooide, en vervolgens pertinent vond dat hij niet erg veel meer zou hoeven leren. Vooral niet voor de komende proefwerkweek.
    Sinds een paar maanden heb ik mezelf de vrijheid gegeven wat meer vrijheid te nemen, maar ik vrees dat ik teruggefloten ben.

  12. @Cor3306
    ik vraag je maar niet wie je bevrijd heeft van dat behang;-)
    verder wens ik je mooi weer toe in de herfstvakantie
    scheelt een hoop opa-intensieve uren

  13. @Barbara 1
    grrrrrr….je kunt beter die piranha’s sterkte toewensen
    ik lust ze rauw
    @antoinette
    nee, dat weet ik
    en toch voelde ik me soms volmaakt gelukkig
    zo in mijn eentje
    nu kan ik me daar niets bij voorstellen
    al zou ik soms echt even een half jaar naar een onbewoond eiland toe willen
    voor een beetje decibellenrust

  14. @Joost tibosch sr.
    oei, dat klinkt niet best
    als je daar na al die tijd nog spijt van hebt
    biechten mag altijd, dat weet je;-)

  15. @babbelegoegje
    bij mij is het net andersom
    ik kan steeds minder tegen rommel en vieze hoekjes
    bij mijn jongste liet ik op een gegeven moment gewoon de boel de boel
    omdat hij mijn aandacht heel erg nodig had
    voor de rest herken ik veel in je verhaal

  16. @nummer 22
    zolang uw dochter nog niet met deze mijnheer samenleeft
    is er van behang nog geen sprake
    dat komt later wel;-)
    fijn dat u even langskwam

  17. GZD herken ik niks in het verhaal van Barbara!
    wel vind en vond ik pubers oneindig veel moeilijker dan kleuters.
    Een dwarse kleuter pak ik bij kop en kont,
    en we gaan daarheen waarheen Mama heen wil,
    net zo makkelijk.
    Niet zo achterlijk autoritair als mijn vader dat deed vroeger,
    Ik kondigde alles van te voren aan,
    maar dan gebeurde het wel.
    Nooit heb ik me laten chanteren
    met de angst dat ze me dan niet "aardig" zouden vinden.
    Indien nodig stelde ik me voor als de Gemene Rotmama 🙂

  18. @Catharina
    Daadkrachtigheid daar zijn kinderen inderdaad van onder de indruk
    meestal probeer ik het met zachtheid en humor
    als ik moe ben ontbreekt het me daaraan
    hinderlijk is dan dat kinderen zo intelligent zijn;-))
    jouw kop en kont herken ik in het aftellen: 1…2…3…
    blijkbaar gaat daar een bepaalde magie van uit
    want bij oudste werkt het meestal
    de jongste vindt dat getel alleen maar grappig
    en gaat jolig meetellen tot zes;-))

  19. Ach ja ze hebben allemaal hun eigen gebruiksaanwijzing.
    Ik heb nooit zo streng hoeven zijn met mijn kinderen.
    De oudste twee waren helemaal niet moeilijk,
    en de jongste,
    komt er 10 jaar achteraan,
    Soms was het drie tegen één,
    en was hij vaak kansloos…..
    Ik heb wel eens verbaasd te kijken naar de ongevraagde opvoeding der oudere broers
    je dacht toch niet dat Ez met het knopje van de tv mocht spelen?
    Het kostbare apparaat zou kapot kunnen gaan.

  20. @Catharina
    handig toch, scheelt jouw een hoop Afblijven Ezra’s;-)))
    die van mij steken elkaar enkel aan in ondeugendheid…
    gelukkig is het weekend begonnen, even kijken of ik man kan opzadelen
    met wat zorgtaken;-))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s