Obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis

Naar aanleiding van de film As good as it gets, die gister weer eens op de televisie werd vertoond, moest ik denken aan mensen die ik intiem heb gekend met deze stoornis.
De stoornis waar ik het over heb, is obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis.
 
In de amerikaanse film wordt Jack Nicholson afgeschilderd als een nare menshatende man. Al moet ik altijd erg lachen om zijn gedragingen, ergens ben ik ook geirriteerd.
Want de mensen die ik ken met deze stoornis, hebben een zachte inborst en zijn erg gevoelig voor andermans leed.
Het is waar dat zij dat niet altijd laten zien. Hun dwangmatigheid, die al hun tijd en energie opslokt laat dat vaak niet toe. Ze zijn, afgezien van de uren dat ze in dromenland verkeren, voortdurend in de weer om hun gevoel van veiligheid te waarborgen.
Mensen die hier niet aan lijden, weten en accepteren dat je niet altijd alles in de hand hebt. Maar voor deze mensen is elke minimale afwijking van het gewone patroon een ware geestelijke en emotionele marteling.
Ze verkeren dan ook in een voortdurende staat van overspanning. Ze hebben namelijk nooit vrij…blijven zich elke wakkere seconde pijnlijk bewust van hun directe omgeving.
 
Omdat deze omgeving buiten de deur en bijvoorbeeld op de werkvloer onmogelijk onder controle te houden is, vanwege weerspannigheid van collega’s, kennissen en vrienden, trekken de meesten zich uiteindelijk meer en meer terug in de betrekkelijke veiligheid van hun woning.
Maar ook in de eigen woning kan de stress hoog oplopen als men samenleeft met een partner. De partner is namelijk een Ander. En die Ander doet maar wat hij wil, heeft zijn eigen ritme, zijn eigen behoeftes.
Wil het samenleven met die Ander uiterlijk soepel verlopen, dan zal de Ander gestuurd moeten worden, tot dat hij zo geconditioneerd is, dat hij geen gevaar meer oplevert voor zijn ingebeelde veiligheid.
 
Dit zijn uiterste benauwde relaties. Degene met de dwangmatigheidsstoornis wordt bevestigd in zijn irreeele behoeftes, terwijl de partner als het ware oplost in zijn schaduw.
 
Ik vind het jammer dat Cuba Gooding jr. niet als hoofdpersoon wordt vermeld.
Want juist hij, dwingt Jack Nicholson uit zijn beperkte fysieke en emotionele wereldje te stappen en zijn horizon te verbreden. Hij doet dat door hem de verantwoordelijkheid te geven voor het hondje van de buurman.
De obsessieve-compulsieve stoornis leidt er namelijk toe dat men extreem egoistisch en egocentrisch wordt. En de verantwoordelijkheid voor een huisdier, die niet zoals een partner ingezet kan worden voor zijn stoornis, kan die egocentrische ban enigszins opheffen.
 
In de film is het dan ook goed te zien, dat hij, door het hondje, gedwongen wordt zijn dagelijkse routine te doorbreken. Wat niet duidelijk wordt in de film, is dat een hond of kat ook nog eens buitengewoon onvoorspelbaar in hun gedragingen zijn, zodat je soms moet handelen tegen de eisen van je dwangmatigheid in.
 
In onze vorige flat woonde een duitse jongeman met een vergelijkbaar gedrag. Er heerste veel onbegrip en men meed de jongen, omdat men hem vreemd vond. Omdat hij bij mij in de gang woonde, wist ik dat hij erg vriendelijk was, maar het moeilijk vond om spontaan naar buiten te treden.
En zo wordt er tegen de meeste mensen met deze stoornis aangekeken en dat is jammer. Want zij vereenzamen en hun dwangmatigheid wordt daardoor enkel erger.
 
Een gemiste kans is daarom in mijn ogen ook As soon as it gets, waarin iemand met deze stoornis op een onsympathieke wijze wordt weergegeven.
 
En dat is op zijn minst jammer. 
 
 
 
 
 
 
 
 

10 thoughts on “Obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis

  1. Zonder kennis van de stoornis zal men gemiddeld reageren volgens de eigen norm wat ‘normaal’ is.
    Als open wordt gecommuniceerd wat de stoornis is, dan volgt meestal begrip. En pogingen er optimaal mee om te gaan.
    Pleidooi (van mijn kant) om er altijd open over te zijn dus.

  2. De buurman was als de film…je had hem al gezien voor dat je HET begreep. Er is veel voor nodig dat je begrijpt hoe het leven in elkaar staakt… Groet Rob

  3. Ik sluit me aan bij edu. Veel mensen worden als ‘vreemd’ ervaren, doordat ze net iets afwijken van wat ‘normaal’ is. Mooi dat jij wel een goed contact had met de Duitse buur.

  4. De grens tussen OCD en Asperger is soms wat moeilijk vast te stellen. Onze zoon heeft duidelijk Asperger en geen OCD, maar ik zit meer in richting OCD. Vindt mijn psycholoog en hij verdiept zich extra in de grensvlakken tussen die dingen. Ik gaf hem ook wat extra wetenschappelijke literatuur over die dingen. Alleen kan ik er redelijk mee omgaan. Eigenlijk kun je bij mij de diagnose niet meer stellen door aanpassing en er zit dus een soort halfslachtige Asperger onder bij mij. Ik verzet me er tegen en maar weinig mensen in mijn omgeving worden er door belemmerd. Ik ga wel weg als mijn man alles van zijn plek wil halen in huis, daar krijg ik absoluut de zenuwen van. Maar hij mag het wel, ik ben er dan gewoon niet. Vier generaties terug was er ook al een vrouw in onze familie die het had.

  5. In one flew over the cuccu’s nest ben ik ook al erg geschrokken van de psychische gesteldheid van Jack Nicholson

  6. -De partner is namelijk een Ander. En die Ander doet maar wat hij wil, heeft zijn eigen ritme, zijn eigen behoeftes-
    Heeft niet iedereen dat?
    Je continu bewust zijn van de ander in een vertrek,Grunny gaf ook aan hoezeer hij behoefte had aan ruimte in een relatie..
    Okay in die movie gaat Jack daar ziekelijk te ver in,en slaat volledig door in zijn aversies tov anderen,maar toch blijf ik erbij dat alles herkenbaar is.

  7. @Assyke,
    1) " Een gemiste kans is daarom in mijn ogen ook As soon as it gets, waarin iemand met deze stoornis op een onsympathieke wijze wordt weergegeven. ….. En dat is op zijn minst jammer."
    Je bent een nobel mens, hulde.
    (Niemand verdient zichzelf, niemand heeft zichzelf gekozen of zelf gemaakt. Iedereen verdient onze compassie zonder daarbij laks voor de gevolgen voor anderen te zijn, jij toont die compassie)
    2) " Een gemiste kans is daarom in mijn ogen ook As soon as it gets, waarin iemand met deze stoornis op een onsympathieke wijze wordt weergegeven. "
    Anderzijds, die naarheid is naarheid ervaren vanuit het perspectief van de ander. Dat is een realiteit. Tegelijkertijd krijgt de kijker steeds meer begrip voor Nicolson waardoor er een soort band en liefde ontstaat.
    Moraal van die film is voor mij dan ook om te proberen door de oppevlakte van de eerste (narre) indruk te kijken. Wie weet ontdek je wel liefde onder die oppervlakte. Ook obsessieve mensen zijn mensen waarvan je kunt houden als je maar de moeite neemt.
    En dat is een fantastische boodschap en haalbare realiteit voor de meesten van ons wat m.i. die film tot een topper maakt.
    (Hier gaat het om een omgekeerde " keizer loop in zijn blootje" . Het is de kijker die niet door de oppervlakte van afkeer weet te kjken die feitelijk in zijjn blootje loopt. Niets is wat het aan de oppervlakte lijkt te zijn. Wat recht lijkt kan krom zijn en omgekeerd)

  8. Ik had deze film moeten zien. Wat je vertelt spreekt me erg aan.
    Mijn X heeft ook wel veel vaste patronen en dingen waarbij zij vertelt hoe het moet gaan of had moeten gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s