Dna

Ze zeggen dat je je dna niet met  blote ogen kunt zien.
Dat is beslist niet waar. Ik kijk er dagelijks naar.
Veelal met vreugde, soms met een bezorgde blik.
Als het nageslacht enkel een pretpakket heeft samengesteld uit de keuzemogelijkheden van je moederdna, dan betreur je dat en hoop je dat ze er in elk geval verstandig mee om weten te gaan en er toch lering uit trekken.
Zo heeft Fafa, afgezien van mijn temperament, ook mijn overgevoeligheid geerfd. Dat is een enigszins vreemde combinatie.
Want zijn sterke wil geraakt maar al te vaak in conflict met zijn voorzichtigheid. Voorzichtigheid omdat hij een ander niet wil kwetsen. Soms zijn die voorzichtigheid en  terughoudendheid  zo groot dat een ander kindje over hem heen loopt.
 
Vandaag was het weer eens raak, met dank aan de C1000.
De supermarktketen heeft de ouders deze maand opnieuw voor het blok gezet met de dunganactie. Ik had me heilig voorgenomen er dit keer niet aan mee te doen, aangezien ik  nou eenmaal uit praktische overwegingen klant ben van Lidl en AH.
Een buurvrouw geeft Fafa toch vijf van die dingen. Hij hoort er voor zijn gevoel helemaal bij, nu hij het spel van water, vuur en aarde mee kan spelen. Als ik zie hoeveel lol hij er van heeft, betreur ik bijna mijn dogmatische houding in deze.
Vandaag raakt hij in het heetst van de strijd een dungan kwijt, als hij met twee oudere jongens aan het spelen is.  Hij probeert vriendje te overtuigen, dat het niet eerlijk is.
Vriendje weigert de dungan terug te geven. Ze staan bij de voordeur en ik kan vanuit de keuken het hele gesprek volgen. Het vriendje begint te fluisteren, dat hij met hem mee moet gaan naar zijn huis en dat hij dan daar misschien zijn dungan terugkrijgt.
Ik voel nattigheid en zeg tegen Fafa dat hij wel even nog met M. en L. naar hun huis mag gaan, maar dat het misschien verstandig is, de overgebleven dungans thuis te laten, zodat hij die onderweg niet ook nog eens kwijt raakt.
Het is een idee van moeder en dus een slecht idee.
Het zijn mijn zaken ook niet en ik ga verder met aardappels schillen.
 
Net als ik me afvraag of ik genoeg geschild heb voor de frietjes, hoor ik mijn oudste huilend thuiskomen. Ik zie dat hij nog net de moeite neemt één keer naar links en één keer naar rechts te kijken bij het oversteken, maar voor het overige heeft hij enkel aandacht voor zijn verontwaardiging.
Hij loopt naar binnen en ik troost hem, het keukentraphekje tussen ons in. Hij vertelt, dat eenmaal bij M. en L.  thuis, M. geen afstand wilde doen van de afgepakte dungan. 
M. was gemeen en hij zou het de burgemeester vertellen als hij de beste man weer eens zag op het dorpsplein.
Ik stelde voor dat hij naar binnen kwam, zijn handen ging wassen en aan de frietjes ging.
Nee, zei hij. Hij kon niet gaan eten zolang het dunganprobleem niet was opgelost. Hoe of hij het dan wou oplossen, vroeg ik hem.
Nou, dat moest ik maar doen. Toen ik hem zei dat ik niet tussen hem en M. in ging staan, stond hij op het punt het weer op een huilen te zetten, maar toen bedacht hij zich.
Hij zou naar de moeder van M. gaan en haar zeggen dat haar kind iets van hem had.
Of dat nog voor het eten mocht?
Is goed…zuchtte ik…en daar ging hij weer, vol goede moed.
Tegen de tijd dat hij opnieuw krijsend van verontwaardiging terugkwam hoorde ik dat niet, want de patatjes maakten zelf ook herrie in de hete olie.
Dit keer was het mannetje ontroostbaar. Hij snapte niet waarom zijn vriendje zo gemeen had gedaan en waarom de moeder niet thuis was. Want de oma die oppaste die durfde niets tegen M. te zeggen. Ik gaf mijn jongste zijn eerste portie en probeerde ook Fafa te verleiden met een bordje vol knapperige goudstaafjes.
Maar fafa was te zeer gekwetst. Zijn lievelingsmaaltje smaakte hem niet.
We worden gered door een onhandige klop op de deur.
Een ander vriendje uit de straat vraagt of hij mag komen spelen. Denkend dat deze afleiding wel even goed voor hem is, geef ik hem voor deze keer toestemming.

Ze gaan goedgemutst op weg.
 
Ondertussen komt manlief thuis en ik geef ook hem te eten.
Ik vertel wat er zoal gebeurd is die dag en vergeet ook het dungandrama niet te vermelden. We zijn allebei van mening dat dat nou eenmaal het risico is van spelen met oudere kinderen. We zijn allebei gesteld op M. en L. en hadden dit niet verwacht, maar kinderen zijn nou eenmaal kinderen.
Het beste zou zijn, als Fafa zelf zou besluiten niet meer met die jongens te willen spelen. Dat hij uit zichzelf tot het inzicht zou komen, dat beide jongens nou eenmaal een maatje te groot voor hem waren.
Net als we besluiten dat het een kwestie van leeftijdsverschil is…hoor ik een inmiddels bekend geluid.
Jahoor…de tranen zitten vandaag erg hoog. Ik doe de deur open en vraag Fafa waarom hij huilt.
Ze waren met een bal aan het spelen en dan gooit Fafa een beetje onhandig de bal terug en zijn vriendje krijgt de bal in het gezicht.
Fafa roept snel dat dat per ongeluk ging, maar het vriendje gelooft hem niet en hij krabt hem in het gezicht. Voor mijn oudste is nu de maat vol en hij besluit dat hij geen vriendjes meer wil.
 
Als beide kinderen eindelijk in bed liggen, begrijp ik met terugwerkende kracht de motivatie van mijn ouders indertijd mij op negenjarige leeftijd op karate te doen. Volgens de overlevering was ik van suiker gemaakt.
We leven nu in een andere tijd.
En ik moet me afvragen of suiker misschien toch niet te verkiezen valt boven steen?
Dat dit lieve suikergoedje wel wat harder mag worden…staat echter buiten kijf.
 
 
 
 
 
 

25 thoughts on “Dna

  1. @antoinette
    weerbaarder, maar niet ongevoeliger
    hoe je dat in hemelsnaam voor elkaar moet krijgen
    is mij een raadsel
    ik denk dat sport, welke sport dan ook daar wel een rol in kan spelen
    en verder dat hij toch leert dit soort dingen zelf op te lossen
    de ene keer zal dat lukken, de andere keer niet, zoals vandaag

  2. Vijf jaar is hij? Misschien nog een beetje te jong om zich al weerbaar op te kunnen stellen.

  3. @zelfstandig_journalist
    sommige kindjes hebben die weerbaarheid al van zichzelf
    zoals mijn jongste ook bepaald een assertief ventje is en dat manneke is twee
    ik vrees dat fafa nog heel veel teleurstellingen tegemoet zal zien en een manier
    zal moeten zien te vinden daar mee om te gaan, zonder te vervallen tot cynisme

  4. Dat komt allemaal wel goed.
    Hij begint een fijne neus te krijgen voor oplossingen.
    De Burgemeester in de arm nemen is verbluffend.

  5. Mijn zoontje ontdekte op zijn 5de de kracht van zijn vuistjes. Het heeft me handenvol medailles van zilverpapier gekost hem van die euforie te bevrijden. En drie weken en 14 blauwe ogen in zijn klasje.
    Bij transacties op die leeftijd kun je er maar beter bij zijn.
    Gisteren was ik ook bij een c1000, en kreeg een handvol van die dingen. Ik gaf ze aan een paar jongetjes, met de vraag of ze die wilde delen, met ook nog een ander jochie die bij ze hoorde. De grootste jongen stak ze stiekem in zijn zak, dus hup, fiets weer op slot, meelopen, en toezien dat er gebeurde wat ik wilde.
    Het kostte even, maar dat moest dan maar. Ze waren een jaar of 10, 11.

  6. Zo ben ik, 45 jaar geleden, mijn mooiste knikkers kwijtgeraakt. Als de dag van gisteren… Harder geworden? Ja, een beetje 😉

  7. Wat heb je dit mooi geschreven, was je even helemaal kwijt, ik hoop dat het goed gaat met je. xxxx

  8. @barbara
    het was geen transactie in die zin, het is hem gewoon afgenomen tijdens het spel
    hij is wat dat betreft erg naief…
    mijn zorg is eerder hoe voorkom je dat naiviteit omslaat in bitterheid na een aantal
    flinke desillusies
    dat hij van dit incidentje iets kan leren, is aan hem…
    dat de schuld bijvoorbeeld niet uitsluitend bij M. ligt maar ook wel bij hemzelf
    omdat hij niet goed heeft opgelet en niet assertief genoeg was
    dat de jongens te oud voor hem zijn
    dat …
    maar niet dat hij machteloos is!!!
    de scene die jij beschrijft herinner ik me nog van de go-go’s
    bij de ingang/uitgang van de winkel werd je al snel omringd door nerveuze
    jongens en meisjes die een slag probeerden te slaan bij het winkelend publiek;-)

  9. Dan is judo of karate inderdaad misschien geen slecht idee. Ik zou ‘m niet gelijk naar een boksschool sturen :-).

  10. Jongste zoon heeft mazzel dat C1000 hofleverancier is voor ons huishouden,
    Jawel 13 jaar oud en hij vind het verzamelen van kleurige schijfjes geweldig
    (idem voor een vriendje van 14!)
    IVraag: hoe weet je zo zeker dat het niet eerlijk was dat hij zijn dungan aan het andere jongentje kwijt raakte? Daar kan Fafa zich toch ook vergist hebben?
    En als je wel zeker weet dat het ordinair afgepakt is ……. dan had je toch in kunnen grijpen?

  11. Er zijn van die dagen die je eigenlijk gewoon zou willen overslaan.
    Daar tegenover staan gelukkig dagen waar je van hoopt dat ze nooit overgaan.
    Dat DNA zit er vast ook ingebakken. Naast de voorkeur voor frietjes.

  12. @Ely de Waal
    dat krijgen we straks ook nog
    hyves en andere platformen where the strongest survives
    blij dat we nog slechts in de go-go en dunganfase zitten
    @blew
    bij mij zijn een keer de fietsbanden doorgeprikt bij een zwembad
    ver weg van huis
    mijn vader bemoeide zich er later mee en gaf het meisje die daar schuldig aan was
    stevig van katoen
    ik vond dat toen heel erg en besloot nooit meer iets aan mijn ouders te vertellen
    als vriendinnen iets hadden uitgespookt
    ik probeerde het met haar goed te maken, maar ze was boos vanwege mijn vader

  13. @zilvertje
    je was een beetje afwezig hier op het blog
    maar ik heb jou ook gevonden, elders;-))
    @kuifje simon
    dank je

  14. @Zelfstandig_journalist
    hoeft niet perse een vechtsport te zijn
    kan ook toneel, als hij dat leuk vindt of iets dergelijks
    in elk geval iets waar je van binnen sterker van wordt

  15. @Catherina
    op het moment supreme was ik er niet bij
    dat speelde zich af bij de jongens thuis
    ik ben wel aanwezig geweest (op de achtergrond)
    bij het gesprek dat ze daar later erover hadden
    zeker weet ik niets
    maar ik heb een zeer groot vertrouwen in de openhartigheid van mijn zoon
    dat betekent overigens niet, dat ik geen twijfels heb dat hij het onhandig heeft aangepakt
    en dat de schuld ook gedeeltelijk bij hem ligt
    probleem in deze is dat de jongens voor hem geen partij zijn
    maar tot nog toe zijn er te weinig speelkameraadjes van zijn leeftijd in de straat
    en dit zijn over het algemeen lieve en leuke kinderen, kind aan huis bij ons
    voor fafa was het gister een heel drama
    maar daar leert hij alleen maar van
    op een minder verhit moment kan hij proberen alsnog dit op te lossen
    en nee…ik bemoei me liever niet met kleinigheden tussen kinderen
    als er niet wordt gescholden en geslagen…

  16. Moet je veel verder fietsen om eens een keer bij de C1000 te shoppen?
    Als je me een adres mailt dan krijgt hij er één van mij.
    (postzegels heb ik ook teveel)
    Gloednieuw nog niet uitgepakt,
    zat nog in mijn boodschappentas
    wellicht heeft Zoon er nog een paar over.

  17. Doe hem lekker op judo, mijn kleinzoontjes (van 5, maar erg verschillend van karakter) genieten daar enorm van.
    Ze mogen zich lekker uitleven maar het is ook heel erg gedisciplineerd:
    ze leren vechten, helemaal echt, maar zonder de ander te beschadigen, en met respect voor elkaar.
    De meester is heel streng, maar toch of juist daarom is het superleuk.
    P.S. Wat ben ik blij dat we hier geen C1000 hebben…
    hoewel ik dol op die winkel ben, vooral omdat zij de enige zijn die Kip zonder kip hebben, het lekkerste vegetarisch spulletje dat ik ken.

  18. @Aad Verbaast
    olijven, friet, salades…we hebben op culinair gebied veel gemeen, ik en mijn oudste;-)
    @catharina
    nee, de afstanden zijn ongeveer gelijk
    maar ten eerste wil ik niet door een achterbakse commercie gedwongen worden
    honderden euro’s uit te geven in één en dezelfde winkel binnen twee/drie weken tijd
    want zo lang duren die acties vaak
    je krijgt één go-go per tien euro boodschappen, toen met die go-go’s wouden ze er zo veel mogelijk sparen en werden de ouders geprest zoveel mogelijk geld uit te geven, zodat ze niet achterbleven bij hun vriendjes.
    Het is een commercieel chantagemiddel, erger nog dan de reclames rond kinderprogramma’s

  19. @Zilver
    heilig?
    o vandaar dat ik er niets van snap;-)
    @Stadsfotograafvelsen
    Kip zonder kip?
    vertel, ik ben ook overwegend vegetarisch en nieuwe smaakjes op dat gebied
    daar heb ik wel oren naar?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s