W's kloongetuigen – 2

Ondanks het winterse zonnetje kon ze het ruiken.
Haar gevoelige neusharen trilden van het absurde parfum om haar heen.
Poep, pies, sardinenkopjes, bedorven tomaten en niet te vergeten ongewassen lichamen.
Heerlijk…glimlachte ze, ik ben thuis…
Ze haalde haar telefoon uit de tas en vroeg de vriendelijke toerist naast haar of hij wist
hoe je een simkaart kon verwisselen.
De toerist keek haar grijnzend aan. Zo moeilijk was dat echt niet…kijk maar en hij liet haar zien hoe hij te werk ging.
Ze keek geinteresseerd toe. Lang had ze zich verzet tegen het bezit van een mobiel. Nu was het het enige naast haar huissleutels dat ze altijd bij zich had. Ze waren onafscheidelijk.
S’nachts lag het ding naast haar. Tussen haar borsten droeg ze de meest recente brief en onder het kussen lagen brieven en foto’s van haar verre liefste.
 
Ze hadden afgesproken dat ze een taxi zou nemen van het vliegveld. Zijn aanbod haar af te halen, had ze resoluut af geslagen.
Een weerzien temidden van koffers, wriemelende ledematen en schorre luidsprekers leek niet bepaald aanlokkelijk.
Wat ze wilde, was een overall, gereedschap en de verdere getuigenissen van zijn dagelijks bestaan.
Bovendien was de kans groot dat ze daar in het werkappartement helemaal alleen zouden zijn.
Mocht hij haar willen omhelzen, dan was er niemand die daar bezwaar tegen zou kunnen maken.
 
Bij de gedachte aan de fysieke aanraking begon ze te trillen als een klein meisje.
De rest van de reis was alles wat ze zag, zijn grote handen…op haar lijf.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
wordt vervolgd…
assyke, 14 sept. 2010
 
 
 
 
 
voetnoot:
het ik-perspectief heb ik omgezet in een personaal perspectief
 
 
 
 
 
 

16 thoughts on “W's kloongetuigen – 2

  1. @ Assyke:
    = Bij de gedachte aan de fysieke aanraking begon ze te trillen als een klein meisje.
    De rest van de reis was alles wat ze zag, zijn grote handen…op haar lijf. =
    Als je het nog niet hebt gelezen:
    Je zou genieten van het boek van Benoîte Groult ‘Zout op mijn huid’.
    Een geweldig boek van een jare ’60 feministe die door latere feministen werd verguist vanwege juist dit soort (geweldige) zinnetjes wat jij nu op hebt geschreven.
    Alleen al voor dat zinnetje krijg je een aanbeveling. En die geef ik niet snel.

  2. @k.Reintje
    twee slagen…klinkt intiem;-)
    @blogbrain
    ik raad je aan ondertussen even iets nuttigs te gaan doen,
    aan je pjoeter sleutelen bijvoorbeeld;-)))

  3. @jack pastoor
    Welkom op mijn blog, jack pastoor!
    benoite groult ken ik maar al te goed
    mijn lievelingsboek was overigens Een eigen gezicht
    zout op mijn huid heb ik toen die uitkwam ook meteen gelezen
    ik heb smakelijk gelachen om de wijze waarop deze oudere vrouw in het leven stond
    een heel verschil met het zwaardere geworstel van louise uit Een eigen gezicht
    dank je voor je compliment
    ik beschouw benoite groult als een groot schrijfster

  4. @antoinette
    zie mijn reactie aan Blogbrain;-))
    in jouw geval een beetje lastig want het is slecht weer
    @kuifje simon
    een beetje rustig alsjeblieft
    in frankrijk nemen ze er toch ook de tijd voor…
    al dat gehaast, is zo vreselijk hollands bah;-))

  5. @smokey
    dank je!
    @zelfstandig_journalist
    dit verhaal is een gebed zonder eind
    dus ga maar lekker op vakantie
    ik benijd je!

  6. @Cees Groninger
    dat zou je wel willen…
    en ik ook
    maar ik mis de glazen bol
    en al had ik die
    dan nog zou ik er niet in willen kijken
    bij nader inzien;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s