Nonfictie – Leyla

We zijn net een dag of tien in fes of we krijgen bericht dat Leyla in het ziekenhuis ligt.
Een paar dagen daarvoor hadden mijn man en ik haar moeder nog zien lopen. Door de drukte in het verkeer lukte het ons niet op tijd om te keren.
We waren nog niet bij haar op bezoek geweest en ik had haar door mijn eigen afwezigheid van vier jaar nog altijd niet gefeliciteerd met het huwelijk van haar enige dochter.
De moeder van Leyla, ik zal haar A. noemen was ooit een goede vriendin van mij, in de tijd dat we zelf nog jong en springerig waren. De paar zomers die we samen hebben doorgebracht zijn voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Wat A. vooral typeert is haar lach. Ze heeft een bijna dwangmatige behoefte aan lach en ontspanning.
Jaren later, toen het met mij zelf niet zo best ging en ik wist dat zij zelf ook maar net uit een diep dal was gekropen, kon ik daar niet meer goed tegen. Haar schaterlach kwam me geforceerd over. En ik kon me niet voorstellen dat ik me daar nooit eerder aan had gestoord.

Nu terugkijkend besef ik dat we uit elkaar waren gegroeid. Al was ik wel op de hoogte geweest van haar moeilijkheden, zij was dat niet van de mijne en daardoor kon ze nauwelijks inspelen op mijn sterk veranderde uitstraling.
Zij leidde haar leven, was inmiddels uitgehuwd, tegen haar zin en ondanks een hoop verzet en kabaal, kreeg ze met deze haar opgedrongen man een paar zoons en deze ene dochter.
Ik zag haar nog maar weinig. Mijn leven in nederland was te turbulent en slokte me helemaal op. Marokko was ver weg en er kwam zelfs een moment dat ik het gevoel had, dat Marokko onbereikbaar voor me was. Er scheidde mij en mijn geboorteland meer dan enkele kilometers grond en water.
Afgesneden van familie en oorsprong werd mijn binnenste een lege schelp, een schelp die enkel nog vuil en modder aantrok, maar waar niets meer wilde groeien.
Het weekdiertje zelf was allang geleden op zoek gegaan naar een ander tehuis.

 
Dus daar liep A., slechts twee jaar ouder dan ik.
Jammer…ze is uit zicht, zei mijn man, ik denk dat ze op weg was naar het huis van Laila, want die moet hier ergens in de buurt wonen.

Echt waar, vroeg ik verbaasd, om me heen kijkend.
Al wat ik zag, waren grote villa’s.
In mijn familie kwamen dit soort grote huizen niet voor.

Nou ja, maakt ook niet uit, we moeten maar even een strak programma maken, dan kunnen we hen één dezer dagen op zoeken.
Dat was een goed idee, vond ook mijn man.
We zouden een paar dagen later naar de Sahara vertrekken en wie weet hoe lang die reis zou duren. De vakantie was immers zo om.

 
Ik overlegde met mijn moeder of ze met ons meewilde als we naar A. gingen. En A. zou ons dan ook meteen het huis van Leyla kunnen wijzen.
Toen ik deze vraag aan mijn moeder voorlegde keek ze me verdrietig aan.
Ze had juist die ochtend een telefoontje ontvangen.

Leyla lag in coma…
 
 
 
 
 
 
 

Advertenties

26 thoughts on “Nonfictie – Leyla

  1. Afgesneden van familie en oorsprong werd mijn binnenste een lege schelp, een schelp die enkel nog vuil en modder aantrok, maar waar niets meer wilde groeien.
    Prachtig persoonsbeeld ook van Leyla.

  2. Tsjee en hoe is het nu? Mag ik dat vragen of
    vraag ik dan naar het definitieve.
    Het zou een literair thema kunnen zijn, maar
    dit is gewoon klote.

  3. Ik houd meer van een happy end en zeg maar, een afgerond T.V.-programma.
    Ik voel nu een leegte in me en denk and een aantal t.v.-series die op soortgelijke wijze eindigen.
    Is het nu allemaal voorbij? Zal ik zal het ooit weten?

  4. @theo
    ik weet niet of leyla wel zo veel op mij lijkt
    misschien wel, maar dan alleen toen ik nog een jong meisje was
    @Martin
    op het moment dat we uit marokko weggingen
    was ze uit het ziekenhuis ontslagen
    ze had toen een week in coma gelegen
    of ze daar verder nog iets aan heeft overgehouden weet ik niet
    ze leek in een redelijke conditie, alleen erg in de war
    maar ik schrijf er nog wat over
    want ik moet hetzelf ook nog allemaal verwerken

  5. @barbara
    dat begrijp ik
    we gingen zelf ook in een soort van rouwstemming
    op weg naar Erfoud
    wisten toen nog niet of ze uit de coma zou ontwaken
    @k.Reintje
    sorry
    maar de werkelijkheid is geen afgerond happy ending
    @Zelfstandig_journalist
    ik moest de spits afbijten met fictie
    want het was te dichtbij om in nonfictie te verwoorden
    dan was ik nooit opgehouden met schrijven
    want ik heb zoveel gezien, het verdriet daar in het ziekenhuis, leyla zelf door het glas
    mijn eigen gevoelens dat ik dat niet onder woorden kon brengen
    het was te veel

  6. Mag ik me bij Theo aansluiten voor die prachtige metafoor? Treffend geschreven dit stuk Assyke.
    Het werpt een schaduw over je vakantie, maar dat risiko loop je nu eenmaal als je op vakantie gaat naar je geboorteland. Ik heb dat ook als ik weer terug ga naar Nederland. Sterkte Assyke!

  7. En in dit verhaal lees ik weer, dat jij ook een heel moeilijke tijd hebt gehad, het schijnt bij het leven te horen.
    het leven is geen sprookje met een happy end. Je moet de bloemen plukken als ze op je weg komen en genieten en tussendoor overeind blijven.

  8. Jeetje, wat heftig..
    Ik ben blij te lezen dat ze er weer uit kwam. Maar je zult het maar meemaken. Het was een veel bewogen reis, dat is duidelijk. Schrijven is dan fijn he? Dat kan zo erg helpen bij verwerken en in je op nemen van gebeurtenissen. Ik hoop dat het allemaal een plekje krijgt Assyke.
    Liefs,
    Meisje

  9. Ik hoop op ongeschondenheid
    op heling
    Zo te horen heeft ze fijne mensen om haar heen
    aandacht heeft vaak genezende werking

  10. @svara
    lief…
    @Verbaas
    is het ook/was het ook
    het opkrabbelen, de confrontatie zal net zo zwaar zijn
    en of ze de schok al te boven is, de moeder, dat weet ik niet
    @Blogbrain
    ik beschouw verblijven in marokko dan ook niet als vakantie
    afgezien van de paar dagen in essouira is het voornamelijk familiebezoek
    en ja…dan zie en hoor je ook nare dingen, dingen die je raken omdat je er nou eenmaal
    toch bij betrokken bent

  11. @Z.J.
    ja, zo achterraf lijkt het snel
    maar die week duurde eindeloos
    vooral voor haar vader, moeder, broers en man
    het was maar de vraag of ze het zou redden
    @antoinette
    soms zaai ik ze zelf…die bloemen
    je moet wel
    @meisje-vanhet-heden
    als ik niet schrijf, word ik gek
    ik moet schrijven
    anders krop ik dingen op en loopt het fout

  12. @ghijsa
    dank je…
    ze heeft bijna alleen maar lieve goede mensen om zich heen
    wat dat betreft, komt het wel goed met haar
    ik maak me inderdaad alleen zorgen om de lichamelijke impact van de coma
    op haar gezondheid
    @paul nijbakker
    ze is thuis bij haar ouders
    ligt daar op bed, maar praat en eet
    alleen is ze nogal in een verstrooide stemming
    onderzoeken zullen verder moeten aantonen of ze nog schade heeft ondervonden
    aan de coma
    er komt nog een vervolg non-fictie
    over wat achtergronden van de ziekenhuisopname

  13. het is mooi geschreven.
    ik lees over het lachen van A en het eerste dat ik me opkwam is dat ze zo zichzelf op afstand houdt.
    zoals laila-leyla zichzelf, niet meer, op afstand kon houden in de vorige verhalen.
    De wending in dit verhaal is begrijpelijk omdat je wilt afschrijven, maar plotsklaps. Straks met wat meer afstand zou je deze kunnen herschrijven in de stijl van de andere verhalen. Vanuit haarzelf geschreven.

  14. @kiezels
    is zo, wat je zegt
    als ik vanuit haar zelf zou verder schrijven, zou het een verhaal in heel veel afleveringen
    worden
    dat geduld heb ik nu niet en bovendien speelt mee, dat het nog zo vers is, dat ik al snel het gevoel
    zou hebben dat ik haar exploiteer
    de angel van het plotselinge wordt er wel uitgehaald, door een nonfictie vervolg, hoop ik.
    en de lach, dat heb je goed

  15. @kuifje simon
    dank je
    @vogel-vrij
    dank je voor het hoedje;-)
    ik werd uit mijn bed verdreven door een klein imperialistje
    ga zo maar weer eens snel terug, zien of ik wat ruimte terug kan veroveren
    @boskat
    het zijn zulke goede en lieve mensen
    dit verdienen ze niet
    maar ja…wie wel

  16. Wat een drama.
    Wat ik echt gewoon helemaal niet begrijp is het uithuwelijken van mensen. Ik kan daar met mijn verstand gewoon niet bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s