L. versus traditie – deel 7

Wat zou ze graag koken!
Ma wilde dat niet. Pa zou erg moeilijk zijn met eten.
Aandringen had geen zin, ze had allang gemerkt dat ma een stevige wil had.
Boven in hun eigen appartement hadden ze een keukenblok. Het enige wat ze nog nodig hadden was een gasfornuis en een broodoven.
Ze had het er met Badr over gehad. Hoe fijn het zou zijn om een echt gezinnetje te zijn, dat ze voor hem zou koken en dat ze samen zouden eten.
Hij begreep het niet, ze waren nu toch ook een echt gezinnetje?
En zo met zijn ouders vond hij het eigenlijk wel gezellig.
Zij niet dan?
Ja…ja…dat was ook zo. En het was ook echt zo. Er hing tijdens de maaltijden een gemoedelijke sfeer. Pa en ma maakten voortdurend grappen waar zelfs Leyla hartelijk om moest lachen.
 
Maar…
 
Tijdens één van hun weinige uitjes samen, roerde ze het onderwerp opnieuw aan.
Ik wil zo graag zelfstandig zijn, Badr. Als we echt boven gaan wonen en alles alleen doen, dan leer ik pas echt om een goede echtgenote voor jou te zijn. Nu doe ik in feite alles gewoon in opdracht van je moeder. Zij is de baas beneden. Het is haar keuken. Het is haar leven, ik hang er een beetje bij als een nuttig stofdoekje. Maar ik wil meer.
Badr snapte het niet. Hij was immers ook in dienst van zijn vader. Als zijn vader terugtrad zou hij het bedrijf overnemen. Zo zag hij het ook voor Leyla. Er zou een dag komen dat zijn moeder te oud, te moe zou worden en dat ze meer taken zou overdragen aan Leyla. Geduld was een goede zaak. En bovendien leefden ze zo veel zuiniger.
De stelletjes die hij  kende, die op zichzelf waren gaan wonen, die kwamen financieel al snel in de problemen. Moest hij namen noemen?
Nee, ze wist precies welke gezinnen hij bedoelde.
 
Ze wist ook dat Sahroua extreem zuinig waren. Zo was ze zelf ook opgevoed. Het ging haar dan ook niet om de soberheid van hun levensstijl. Maar het moeten delen van letterlijk alles. Inmiddels was ze zover dat ze het gevoel had, dat ze zelfs haar ziel met hun deelde.
Er moest ergens een grens zijn. En die grens was er ook. Die zag ze op tv. Die zag ze ook in het centrum. Jonge wilde meiden, die deden waar ze zin in hadden. Die een eigen leven hadden, zonder eeuwige getuigen.
 
De pan die Leyla optilde was eigenlijk te zwaar voor haar. Ze was vaak duizelig en liet de laatste tijd regelmatig wat uit haar handen vallen.
Ze knielde met de spons op de grond en besloot dat ze net zo goed zo de pan kon afwassen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
wordt vervolgd…
waarschijnlijk nog twee afrondende delen
assyke,
29 aug. 2010
 
 
 
 

Advertenties

19 thoughts on “L. versus traditie – deel 7

  1. Het is wel een grote kunst als je alles kan delen. Het heeft ook
    nadelen. Een boek lezen wordt bijvoorbeeld al vaak als uiting van
    verveling gezien en men gaat je er weer bij trekken. Ergens ligt ook
    hier de waarheid in het midden.

  2. @jullie jongens
    ik ga jullie straks antwoorden, nu ga ik even een dutje doen
    in mijn geval: zwanger én anemie;-)))

  3. Een man die voor zijn moeder kiest in plaats van voor zijn vrouw roept het onheil over zijn huwelijk af.
    In Nederland en in Marokko.

  4. Tja, zo gaat het wel vaker als de zoon het bedrijf van de vader overneemt. Zuinig zijn , inwonen. En dat roep vaak veel spanningen op, vandaar dat er nogal wat zonen ongetrouwd blijven. wat je in Nederland vooral ziet bij boeren. Vandaar ook het programma boer zoekt vrouw, bij hoeveel zou het goed gaan?

  5. @Paul Nijbakker
    voor mij is het verhaal ook erg dichtbij
    tijdens mijn dutje bedacht ik me dat ik het eind niet in fictie
    zal weergeven, maar gewoon in een verslag van wat ik gehoord en gezien heb.

  6. @Martin
    als dat je eigen gave is, prima
    een opgedrongen gebrek aan privacy is echter ziekmakend
    ik weet nog wel van vakanties daar, toen ik nog thuis woonde, dat ik helemaal gek
    werd van voortdurend mensen om me heen
    als ik al even een leeg kamertje opzocht, volgde er altijd wel iemand
    zeggen dat je alleen wilde zijn, kon niet en werd als kwetsend ervaren

  7. @Zelfstandig_journalist
    als het niet de pan is…dan zal het wel iets anders zijn
    @k.Reintje
    yep!
    liefde voor je moeder zal blijven
    maar het leven deel je met je man/vrouw
    dus zijn/haar belang gaat altijd voor

  8. @antoinette
    hier speelt ook nog de eigenschap van deze saharamensen mee:
    een door de natuur opgelegde soberheid
    deze eigenschap is met de eeuwen een karaktertrek geworden
    die ze mee hebben genomen naar de stad
    het is echter geen krenterige zuinigheid, tenminste zo heb ik dat nooit ervaren
    maar een praktische en een vooruitdenkende

  9. Assyke, maar 50 jaar geleden was zuinig zijn hier ook gewoon, ik heb het zelf nog meegemaakt.

  10. @Barbara
    zo zie ik dat ook
    als we tenminste het over hetzelfde hebben;-)
    @antoinette
    ja, de sahrouia lijken zo wie zo wel een beetje op nederlanders
    ze zijn recht door zee, openhartig en houden zich niet bezig met futiliteiten
    nou ja, ik bedoel eigenlijk ook de vroegere nederlander
    de huidige herken ik al niet meer
    dat is toch een beetje een nieuw type mens;-)))

  11. Las net ergens (NRC of VK) verhalen over de intense relatie tussen lichaam en geest, of je het nou wil of niet: onafscheidelijk.

  12. @renelouman
    lijkt me ook logisch
    het is een eenheid anders zouden we niet eens kunnen functioneren

  13. @iers_dagboek
    wauw dat gebeurt niet vaak zo’n latere reactie
    meestal leest geen hond meer oudere publicaties
    er is een vervolg, die heb ik vergeten in het rijtje te zetten
    het is echter een non-fictie sluitstukhttp://www.vkblog.nl/bericht/344194/Nonfictie_-_Leyla

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s