Moi en haar lastige zoon – deel 2

Ze was weg en hij lag in een hoek van het bedompte winkeltje.
In de duisternis tastte hij naar het bord. Ondanks alles knorde zijn maag en was hij nieuwsgierig wat er in de homp met brood verstopt zat. Hij rook eraan. De geur was goed. Met het brood in zijn hand zocht hij een comfortabeler zithouding tegen de muur en begon te eten.
 
Het kauwen deed hem goed. Het kauwen deed hem het norse gezicht van de timmermansmeester vergeten. En ook kon hij onder het kauwen de kille stem van zijn moeder bij het afscheid wegmalen. Hij smakte en liet zijn tanden en kaken de vrije hand. Er was niemand die hem kon wijzen op zijn tafelmanieren. Niemand die hem kon beschimpen of negeren. Hij was vrij. En ze konden allemaal naar de pomp lopen, wat hem betrof.
 
Hoe groot de homp met brood ook was er kwam een moment dat zijn kaken niets meer te doen hadden. Zijn handen waren leeg en nadat hij het bord van zichaf had geschoven en een deken naar zich toe had getrokken, was er niets meer te doen.
 
Hij was alleen.
 
 
 
 
 
 
 
 
copyright assyke
juli 2010
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

24 thoughts on “Moi en haar lastige zoon – deel 2

  1. @Wattman
    dit kind is ongeveer zes jaar oud
    hij heeft niets aan dit soort vrijheid
    als timmermansslaafje ben je trouwens niet bepaald vrij
    maar hoe dat leventje eruit ziet, komt hopelijk in de volgende delen aan bod.

  2. ……het norse gezicht van hem vergeten.Zijn afwijzende stemgeluid met instructies op commandotoon geschreeuwd. Er was niemand die hem kon wijzen op zijn manieren. Niemand die hem kon beschimpen of negeren. Hij was vrij. En ze konden allemaal naar de hel lopen, wat hem betrof.Toch realiseerde hij zich dat vrijheid subjectief was en dat hij altijd behoeftig zou zijn naar contact met anderen,hoe goed hij ook alleen kon overleven.Maar hij moest dat onbewogen wolvenmasker wissen en die wrede trekken in dat gelaat.
    Die ondoorgrondelijkheid,dat sfinxachtige dat hem zo`n gruwelijke angst aanjoeg.Hoe kon hij als kleine jongen verwoorden wat hem overkomen was?Waar zijn de letters om angst in te vangen?

  3. Ja,van binnenuit verwoorden wat je overkomen is.
    Vergt veel moed.
    In het hol van de Leeuw.
    Goed dat de jongen blijft eten.
    Anders gaat hij zo trillen.
    En gaat zijn chemie met hem op de loop.
    Het leven is geen `lulletje`
    Wat de ander ook beweert.

  4. @fleur
    het is -op fictie en stijl na – in grote lijnen het verhaal van mijn vader
    zijn moeder was bang voor zijn intelligentie en zijn opstandigheid
    en in die tijd was het erg makkelijk je op een "geoorloofde manier" van je kind
    te ontdoen…door hem aan te bieden als knechtje/slaafje aan een lid van een of andere
    ambachtsgilde

  5. @Pirate Pete
    en dat was dus het addertje onder het gras
    andere kinderen werken overdag en komen aan het eind van de werkdag thuis
    om te eten en vervolgens te slapen
    ondertussen maken ze dan nog deel uit van het gezinsleven en krijgen ze de warmte/liefde
    die ze op die leeftijd nog zo hard nodig hebben
    deze slimme moeder liet haar kind voor kost en inwoning achter
    zo had ze twee vliegen in één klap gevangen,
    het moeilijke kind de deur uit en hij leerde ook nog eens een vak
    wie zou daar nou kritiek op hebben?
    overigens kwam hij wel in het weekends thuis
    mijn moeder moet me nog even bijpraten;-)))

  6. Ik ben wel blij met de achtergronden die je in je reacties geeft. Ik kan het verhaal nu veel makkelijker plaatsen. Benieuwd naar het vervolg.

  7. @assyke
    Net zoiets als een kostschool. Maar dan met een ¨apprenticeship¨! (Ik weet het Nederlandse woord niet!)
    Maar 6 jaar. Dat is wel erg jong voor ¨Westerse¨ begrippen!

  8. @zelfstandig_journalist
    het was even een afweging
    de waarheid mag soms best worden geopenbaard
    vooral als het dingen uit het verleden betreft
    maar uiteindelijk heb ik voor fictie gekozen
    en dat moet ook tot zijn recht komen
    al is het lastig

  9. @Pirate Pete
    zogenaamd is het een leerschool
    maar de eerste acht jaar zijn ze vooral loop- en boodschappenjongen,’
    lastdier én boksbal voor de frustraties van de meester
    de ouders strooien zichzelf graag zand in de ogen met de zogenaamde "praktijkervaring"

  10. @Pirate Pete
    lees mijn antwoord aan Zelfstandig_journalist
    mijn vader was een verhalenverteller en hij vertelde graag over zijn jeugd
    zodoende weet ik veel over zijn leven

  11. @Zelfstandig_journalist
    dank je!
    @Blew
    het is allesbehalve goed gekomen…helaas
    dank je wel voor: spannend

  12. @Ivanika
    de jongen is inmiddels 65
    en nee het is de jongen niet goed vergaan
    al heeft hij best wat gepresteerd in zijn leven…
    maar ik ben bezig met zijn leven in kaart te brengen
    hoop dat ik het volhoud
    dank je wel voor je bezoek
    Welkom hier!!!

  13. Pingback: Van baarmoeder tot het graf « Assyke's Blog

  14. Een hartverscheurend verhaal.
    Liefdevol dat je dit in kaart brengt voor je vader.
    Leest hij mee?

  15. doorgaan, assyke,
    ik wil alles weten
    het verhaal is universeel
    voor alle mensen die met niks begonnen
    steeds weer op de onderste sport van de ladder moeten klimmen
    en dan…

    ik zie hem al naar Holland gaan
    naar de hoogovens in IJmuiden
    waar ik hem tegenkom op het dek van de cokesovens

    hij als ‘gastarbeider’ met het vaste plan hier veel te verdienen en iedere dag overwerk aanneemt
    ik als ‘werkstudent’, die zijn beurs bij elkaar moet scharrelen op oproepbasis hier aan de slag in nachtdiensten

    hij waarschuwt me voor de fosfordampn als we de gloeiende cokes op het dek terug moeten bezemen in de enorme sleuven van de gigantisch lange oven

    het rode licht knippert bij sleuf 96
    ik ren samen met hem ernaartoe met onze zakdoeken voorgebonden
    hij veegt routineus de dampende sintels in 1 vlugge beweging precies in het gat
    ik zie door de geelwitte stoom niet eens wat ik doe, lukraak veeg ik om me heen
    tot de zoemer gaat en we naar achteren mogen rennen om de bezems af te blussen
    de mijne fikt bijna, die van hem lijkt wel nieuw

    later, als ik in de stofkelder moet werken, denk ik hem terug te zien
    in het vervuilde gezicht van de voorman aldaar, maar hij is het niet en kent hem ook niet
    hij zegt niks terug op mijn vragen, antwoordt alleen met een knik van zijn hoofd
    daaruit maak ik op dat hij oorspronkelijk in Spanje woonde maar al zo lang hier een boterham verdient

    de hel van het cokesovendek is nog een tropisch paradijs vergeleken bij de stofkelder, waar je de van de lopende band gevallen brokjes sintel terug moet scheppen in een lucht vol stof en een mondkap die binnen een minuut al vol zit

    ik hou het daar een halve nacht vol en vlucht naar een plekje bovengronds waar we rookten als de voormannen koffie gingen drinken

    mijn voorman dronk de koffie uit een thermoskan, die op een tafeltje in de hoek van de kelder stond; de neonbuis boven zijn kantine verlicht een door het stof aangevreten gelaat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s