ADHD…of gewoon een druk kind?

Ik hik al de hele middag tegen dit blogje aan.
Faf, door jongste liefkozend Mattie genoemd, is eind maart vijf geworden.
Afgelopen schooljaar heb ik echter al verscheidene korte en langere gesprekken met zijn
schooljuf gehad.
Tijdens de gesprekken gaf ze voortdurend aan geen hoogte van hem te kunnen krijgen. Zo erg zelfs, dat toen de kleuters een maand of drie geleden een toets moesten afleggen, ze erg verbaasd was over zijn niveau. Hij kon en  wist meer dan ze het afgelopen half jaar had gezien of had vermoed.

Ik vertelde haar hoe Faf/Mattie thuis was. Ze luisterde, maar kon niet voor de volle honderd procent beamen dat hij in de klas ook zo was.
Maar dat zei niets, zei de juf. Kinderen kunnen immers thuis heel anders zijn als op school.
Vooral op een montessori. Hij zit in een klas met vier verschillende leeftijdgroepen, groep 1 tot en met groep 4.
Hij mag dan nu niet meer tot de jongste kleuters behoren, toch is driekwart van de kinderen in zijn klas minstens een jaar ouder.
En dat kan invloed op zijn gedrag hebben.

Pijnpunten die hij echter niet kan verbergen,  zijn zijn gebrek aan concentratie, zijn moeite met luisteren en zijn spring-in-het-veld gedrag. Dat was dan ook wat de juf bedoelde , met dat ze moeilijk hoogte van hem kon krijgen. Zijn gedrag was te vlinderachtig, hij maakte nooit iets af, het duurde eindeloos voor hij uberhaupt een start maakte met een werkje en moest daar tot vervelens toe worden aangemoedigd. Erger, ook op school wilde hij gewoon doen waar hij zin in had en had hij een foeihekel aan opdrachten van bovenaf.

Hier kwamen we elkaar tegemoet. Zo was Mattie immers thuis ook. Ik heb dat inmiddels geaccepteerd en hou daar zoveel mogelijk rekening mee, probeer koelbloedig te blijven en niet mijn woede of ongeduld de overhand te laten krijgen.
Mijn man echter vindt het moeilijk en zijn irritaties lopen dan ook makkelijk op.
Dat Mattie, meer nog dan andere kinderen, behoefte heeft aan structuur, aan duidelijkheid, daar was ik al achter.
Maar ook heb ik sinds zijn jonge peutertijd ontdekt dat straf, boos worden niet werkt bij hem. Wil je hem bereiken dan kan dat bijna alleen met humor, speelsheid en een beroep op zijn ratio.
In mijn relatie met hem begint dat al een geruime tijd vruchten af te werpen. Hij weet dat ik hem serieus neem en dat werkt.

Na de zomervakantie gaat hij echter naar groep 2. Tenminste als de juf hem daar rijp genoeg voor vindt. Maar of hij nou wel of niet naar groep 2 gaat, het jochie wordt ouder en zijn gedrag kan niet meer langer met de mantel der liefde, boosheid en onbegrip worden bedekt.

Vandaag trok ik dan ook mijn stoute schoenen aan en liet in een kort gesprek met de juf dan eindelijk het woord adhd vallen.
Met een knoop in mijn maag wachtte ik op haar reactie, ondanks alles nog steeds hopend op ontkenning van jufzijde.
Maar nee…het leek alsof ze gewacht had op initiatief van mijn kant.
Ja, zei ze…dat is heel goed mogelijk, ik heb daar zelf wel eens aan gedacht. Wat we kunnen doen, is dat je een thuistest doet en als de test dan positief is, dan bespreken we dat gezamenlijk en beslissen dan wat de volgende stap zou kunnen zijn…

Ze zou de test voor me opzoeken en hem mij zo snel mogelijk geven.
Ik nam haastig afscheid, afgeleid door Sas die tijdens het korte gesprek voortdurend aan mijn arm had getrokken en vroeg me af, of ik mijn kind verraden had.

Doe je je kind goed door gedrag te benoemen of berokken je hem daar mee schade toe?
Vragen waar ik de hele dag mee rond loop en waar ik waarschijnlijk nooit antwoord op zal krijgen.

Advertenties

32 thoughts on “ADHD…of gewoon een druk kind?

  1. ik denk niet dat je dat zo moet zien,
    waarschijnlijk, als het zo is help je hem ermee, door het op tijd te erkennen,
    wat ben je toch een lieve bezorgde mama,
    * dikke knuffel geef*
    xxx

  2. Dag Assyke,
    Je doet het helemaal goed: structuur, respectvolle benadering voor zo’n klein ventje, noem maar op. Knelpunt is mogelijk het ongeduld van je man. Jullie moeten één lijn trekken in de benadering, in de wijze waarop je positief gedrag waardeert en negatief gedrag afkeurt.
    Je zoontje zit in een moeilijke situatie op school. Kan zijn juf hem de aandacht maar zeker ook de structuur geven die hij nodg heeft in een groep waar zoveel niveauverschil en leeftijdsverschil in zit? Het komt vak voor dat ‘lastig’ gedrag vaak een etiket krijgt waar een kind zich maar aan moet ontworstelen.
    Niet zelden komt het voor dat de docent niet de juiste competenties in huis heeft om gedrag, zoals jouw zoontje dat laat zien, juist te intepreteren.
    Ik werk erg veel met kinderen van 5 tot 18 jaar en ik heb erg veel te maken met autisme, pdd, pdd-nos, adhd, je noemt het maar op. Als ik iets heb geleerd dan is het om de signalen van ouders zeer serieus te nemen. De signalen van de docenten ietsje minder. Het is namelijk hun vak niet en het mijne wel, zoiets.
    Ik wens je veel succes en hoop van harte dat je de goeie wegen weet te vinden. Als je er prijs op stelt kan ik je wel wat tips geven.

  3. Assyke,
    Je kind verraden? Als moeder?
    Doe niet zo raar!
    Ik heb geen kinderen, maar ben wel kind geweest.
    Ik heb geen adhd, maar ben ook niet ‘normaal’ [beetje teveel iedeeen hier:-]
    Het gaat er niet om dat je kind ‘normaal’ is.
    Het gaat er om dat je kind een manier vind om gelukkig te worden zonder anderen ongelukkig te maken.
    Ja…makkelijker gezegd dan gedaan….
    Ik heb geen kinderen en dus makkelijk praten, ik weet het.
    Ik denk dat je zoon je uiteindelijk dankbaar zal zijn dat je benoemde wat er aan de hand is.
    Maar zoals B al zegt..benoemen is slechts de eerste stap. Met verraad heeft dat niets te maken!
    Sterkte.
    [Faf ook sterkte:-]

  4. Ach weet je, onderzoeken kan geen kwaad. Maar een thuistest stelt natuurlijk geen diagnose, dan heb je verder (professioneel) onderzoek nodig. Op school (en thuis) worden kinderen tegenwoordig al gauw als te druk ervaren (in volle klassen met overbezette onderwijzers en thuis met de overvolle agenda’s) en wat ik lees over jouw zoontje doet mij nogal denken aan een ander knulletje, die heeft echter geen adhd maar een iq van 145.
    Mocht hij echter wel adhd hebben, dan is het best prettig daar vroeg bij te zijn, om hem veel verdriet, frustratie en onbegrip te besparen. En dat geldt ook als er iets anders aan de hand zou zijn, zoals een hoog iq bijvoorbeeld of weer iets anders. Maar hij kan gewoon ook een levendige kleuter zijn.
    Laat je niet gek maken en denk in de eerste plaats aan hem.

  5. Lieve Assyke,
    ik heb de neiging om je toe te roepen: laat je niet opnaaien!
    adhd is niet meer dan een term, waarmee druk gedrag van een medisch embleem wordt voorzien.
    het geeft geen enkele indicatie over intelligentie, over fysieke vermogens, over toekomst, over geluk en over leerprestaties op de lange termijn.
    ik ben gepokt en gemazeld: al mijn kinderen hadden iets afwijkend volgens de testen. ik heb me er niets van aangetrokken; bijna alles gaat vanzelf over als je doet wat je voelt dat goed is. mijn drukste jochie ging op judo en leerde zijn energie niet alleen te gebruiken maar ook nog te richten, mijn dochter moest even af van prestatiedrang en ging van gymnasium naar havo en weer naar het atheneum. mijn oudste kreeg het stempel dyslectie, dat was toen mode, hij studeert nu aan de HKU.
    kortom, al dat meten maakt onzeker. laat je niet opnaaien, laat je jongen zijn wie die is, laat de juf vooral haar best doen, maar besef, zij wordt ook gestuurd door de meetdrang die ons land nu in haar greep heeft.
    adhd bestaat niet, die is bedacht.

  6. Allemaal goedbedoelde adviezen hoor.
    Maar laat het maar aan professionals over die het kind zien.
    Ik ben helemaal niet blij met verhalen over een extreem hoog IQ.

  7. Moedig om dat blog toch te schrijven, Assyke. Je wil het beste voor je kind en je wil dat je kind ‘normaal’ is. Als het dan even ‘anders’ is, worden opeens de anderen de maat der dingen, niet je kind.
    Probeer uit die logica te blijven. Wat verandert er nu aan je kind als zou blijken dat ‘ie wat dan ook heeft? Het blijft jouw lieve Mattie/Faf.
    Heel veel kinderen hebben behoefte aan een duidelijke structuur, en dat wispelturige, dat kan ook zomaar een karaktertrek zijn. Het meeste heeft hij behoefte aan liefde en aan serieus genomen worden. En dat geef je hem zo te lezen in grote mate!
    Sterkte en succes!

  8. Maar hij hoeft zelf toch niet te weten dat het ADHD is? Als het zo is.
    Als jullie het maar weten, dan kan hij gewoon kind zijn.
    Sterkte,
    Groet,

  9. als hij maar voelt dat je hem vertrouwt, Assyke
    ADHD is een lastig stempel, er zit de geur van een complex aan,
    zoals men vroeger kinderen al jong een minderwaardigheidscomplex
    toeschreeft op grond van dezelfde symptomen.
    Een houding van je kunt het, is beter dan van jou verwacht ik niet anders….
    Mocht het ADHD worden dan ben je nog niks opgeschoten.
    Het gaat om de omgang ermee. Hoe laat je merken dat hij desondanks
    er mag zijn en eroverheen kan groeien?

  10. ADHD wordt vaak ten onrechte gedacht. Als je echt volledige zekerheid wilt, neem dan eens contact op met een MEE-vestiging in je buurt. MEE verleent dienstverlening en ondersteuning aan mensen (volwassenen en kinderen) met een beperking en hun ouders. Welnu, ik zeg niet dat je het nodig hebt, maar bij MEE werken ook professionals die alles afweten van ADHD. Zij zullen je zeker een antwoord kunnen geven.

  11. Er over praten en denken en alles lezen kan geen kwaad.
    De twee dingen die wel kwaad kunnen zijn het officiele label en medicijnen.
    Misschien is die Montessori school wel niks voor hem.

  12. " zijn zijn gebrek aan concentratie, zijn moeite met luisteren en zijn spring-in-het-veld gedrag. Dat was dan ook wat de juf bedoelde , met dat ze moeilijk hoogte van hem kon krijgen. Zijn gedrag was te vlinderachtig, hij maakte nooit iets af, het duurde eindeloos voor hij uberhaupt een start maakte met een werkje en moest daar tot vervelens toe worden aangemoedigd"
    Ja maar Assyke, hij is net vijf! Waar is de kleuterschool oude stijl gebleven? Dit gedrag moet in de kleuterklas toch gewoon kunnen! Misschien vind hij de werkjes kinderachtig en stom maar kan hij dat nog niet goed vertellen.
    Montessori onderwijs is prachtig maar het werkt niet voor alle kinderen.

  13. Die Juf is, op z’n zachtst geschreven, niet de juiste en aangewezen persoon om op de proppen te komen met een zgn ‘thuistest’. Objectiviteit van ‘juf’ is kantelbaar.
    Hierboven staat het reeds boordevol adviezen. Nog eentje: Laat je niet gek maken!
    Goed dat je eroverschrijft. Het VK-blog herbergt ongelooflijk veel kennis op velerlei terreinen. Doe je voordeel daarmee ter orientatie.
    Succes!

  14. ADHD is de medische term voor een druk kind. In onze maatschappij willen we echter allemaal kinderen van dezelfde eenheidsworst en verschillende soorten temperament passen niet in dat hokje.
    Wellicht is je jongste een stukje inteligenter dan het gemiddelde niveau in de klas en daar wordt hij onrustig van. Laat je kind aub geen ziekte aanpraten.. 🙂

  15. @Alle Reageerders:
    Ik lees jullie reacties.
    Laat het even op me inwerken.
    Jullie verwoorden met jullie verschillende visies precies het dilemma waar ik mee zit.
    Vanavond of morgen kom ik er op terug en zal ik iedereen individueel beantwoorden.
    Voorlopig ontzettend bedankt voor jullie feedback en dat jullie de moeite nemen met me
    mee te denken in deze moeilijke en gevoelige materie.
    assyma

  16. Ik heb zelf in een soortgelijk dilemma gezeten, mijn dochter is nu ruim zes en een half en haar springerige gedrag en vooral ook de strijd zijn drastisch afgenomen.
    Kortom, bij veel kinderen en ook bij mijn dochter was het vooral kinderlijk gedrag waarin ze afweek van veel klasgenoten.
    Ik vind vijf jaar een erg jonge leeftijd om al een diagnose te stellen, natuurlijk zijn er ernstige gevallen waarin dit noodzakelijk is maar er zijn ook veel kinderen die naarmate ze ouder worden evenwichtiger worden.
    De thuistest vond ik zelf niks toevoegen, het maakte me alleen maar onzeker. Bij het invullen merkte ik al gauw dat heel veel kinderen daarbij een hoge score zouden behalen.
    Ik hoop dat je goede steun krijgt, eventueel van een kinderpsycholoog, dat heeft ons goed geholpen. Heel veel sterkte en probeer je hoofd koel te houden!

  17. @Blutch
    Toen ik gisteravond je reactie las, was ik het volledig met je eens
    nu een dag later en na dat ik alle reacties op me in heb laten werken
    denk ik dat het benoemen an sich, zoals gister tegenover de juf
    al heel wat heeft bewerkstelligd,
    zoals bijvoorbeeld dat mijn partner en ik er nu voor het
    eerst serieus en open over gaan praten
    ik merk bovendien dat mijn partner zelf door deze actie van mij
    anders naar zijn kind kijkt, begripvoller…misschien, alhoewel het daar nog te vroeg voor is
    in elk geval anders dan naar een "opzettelijk onhandelbaar kind" , zoals het vaak wel heel verleidelijk
    was om zo naar hem te kijken
    wat de consequenties betreft, daar moeten we samen nog eens heel zorgvuldig over praten
    en nadenken…

  18. @klaproos
    als het zo is, dan heeft hij er niets aan als we allen de kop in het zand steken
    overigens ben ik een overbezorgde moeder en dat wil je geen kind aan doen

  19. @prometheus
    qua opvoeding zitten wij zeker niet op één lijn,
    mijn zoon is daar zeker slachtoffer van,
    het valt mijn man nauwelijks te verwijten omdat hij nog maar heel recent
    uit een totaal andere wereld komt
    hij doet zijn best,
    maar westerse opvoeding en wat daarin van de papa gevraagd wordt
    is een thema dat nog lang niet uitgediept is
    toch is het verschil met drie jaar geleden gigantisch,
    de jongsten zullen degenen zijn die daar de vruchten van plukken

  20. Fijn zo,n moeder die haar best doet, maar laat je zoon kind kunnen zijn.
    Misschien kun je proberen om dagelijks spelletjes alleen met hem te doen en kleine opdrachten te geven.
    Maar een thuistest vind ik maar niets, geniet en geef hem complimenten als hij iets goed doet, daarvan zal hij zich meer concentreren om zijn best te doen en misschien is het allemaal wel te makkelijk voor hem.
    Heb zelf ook zo’n zoon gehad, ik zeg gehad omdat hij in de jaren naar zijn volwassenheid is veranderd, maar heb hem wel veel moeten begeleiden en stimuleren, maar dat was de moeite waard, als je nu ziet wat hij allemaal heeft bereikt.

  21. @bewonderaar
    bedoel je zoon A. ?
    ik zie mijn zoon ook veranderen al ouder wordend

  22. @bewonderaar
    mail me
    want ik ben echt verbaasd
    bij adhd stel ik me iets heel anders voor

  23. @vogel-vrij
    als je teveel ideeen hebt, dan heb je hetzelfde euvel als mijn faf
    nou dan komt het vast wel goed
    ik zag in je widget dat je ontwerper bent en kunt smakelijk schrijven…
    dat je als moeder je kind niet kan verraden is niet waar
    niet opzettelijk, maar door verkeerde beslissingen te nemen
    kun je wel degelijk je kind schade toebrengen

  24. @thera
    hij is erg druk ja
    maar wat mij het meeste zorgen baart is zijn slechte concentratie
    en zijn verzet om opdrachten uit te voeren
    tel daar zijn onverzettelijke wil bij op en je snapt dat je hier te maken
    hebt met een jochie, die wel even denkt zich zelf op te kunnen voeden
    als hij het van zijn vader heeft, wat heel goed mogelijk is, gezien de verhalen
    die hij over zijn jeugd vertelt, dan weet ik dat het wel goed komt
    maar ik weet ook van mijn man dat hij vele kansen heeft laten liggen
    omdat hij zijn energie enkel stak in verzet
    daar heeft hij nu spijt van en is nu bezig met een inhaalslag wat hem veel tijd
    en energie kost, tijd en energie die hij nu ook zou kunnen besteden aan genieten van zijn leven

  25. Ben het vooral eens met Catherina en Knutselsmurf:
    Wees voorzichtig met die vervloekte etiketjes op kinderen van vijf jaar te plakken. Een schooljuf is geen expert en thuis testjes zijn levens gevaarlijk. ADHD is geen medische term want ADHD is geen medische conditie. ADHD wordt alleen vastgesteld op grond van een heel bepaalde combinatie van gedrags eigenschappen. Voor hetzelfde geld kom je met zo’n testje op Asperger’s of nog erger autisme.
    Als Social Worker heb ik hier veel ellende van zien komen. Tenslotte wordt het kind het probleem en niet de omstandigheden of de volwassenen die niet kunnen omgaan met spontaan ,energiek gedrag van een kleuter. Dat gezegd hebbende was je wat mij betreft zelf al aardig op de goede weg met je eigen ‘moeder instinct’ waarmee je ontdekte hoe je wel tot hem kan doordringen. Humor en liefdevolle aandacht. Ga daar maar gewoon mee door.
    Bovendien…ik was net als zijn vader, ook zo vroeger en Godzijdank bestond dat etiket nog niet en kreeg ik de ruimte om gewoon te blijven opgroeien. Nu zie ik het in mijn vak ieder dag gebeuren en het maakt me soms woedend om kinderen in extreme gevallen in een tehuis of een pleeggezin te zien eindigen.

  26. @blutch, dominic,k.Reintje,Groepie, wattman,iris kijkt en Kat
    morgen ga ik verder met antwoorden op jullie feedback
    het is geen onderwerp wat ik af wil raffelen, bovendien kijk ik er morgen misschien weer heel
    anders tegen aan is
    @idem voor Marius van Artaaa, zelfstandig_journalist, knutselsmurf, Groupie,
    Vsp,rudolfhendriques1, mariska en iers_dagboek

  27. Of het ADHD is of iets anders zal zich met de tijd uitwijzen. Volgens mij kan men de diagnose hiervan pas vaststellen met 7 jaar tegenwoordig. Maar ik heb wel een tip voor je. Laat je zoon regelmatig met zijn vader samen dingen ondernemen.(naar de kinderboerderij; ijs eten; wandelen, noem maar op) Dit is voor je zoon goed omdat hij dan ondervindt dat zijn vader persoonlijke aandacht voor hem heeft. Het kan zijn dat hij daardoor al wat rustiger wordt. Het is zuiver gevoelsmatig. Met de moeder is het contact veel intensiever maar het is voor een kind ook goed te ondervinden dat zijn vader hem belangrijk vindt. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s