wat teksten over ons zeggen

Wereldvreemd als ik ben, ben ik meestal in gedachten verzonken. Zo weet ik hoogstens van mijn plakburen welke auto ze hebben, tenminste de kleur en vorm. Vraag me niet naar het merk of het model. Dan vraag je al te veel.
Hoewel ik toevallig nu wel weet dat mijn ene plakbuurtje een peugeot heeft. Dat moet ik wel weten, want zij heeft precies het zelfde rode karretje als die wij hebben en de enige manier om niet telkens aan het verkeerde portiertje te rukken is te kijken of het hier om onze volkswagen gaat of om die peugeot van haar.
 
Maar van de andere mensen in de straat…nee…
Hoewel…mijn alertheid is wel met grote sprongen toegenomen sinds oudste buiten speelt, nu ongeveer anderhalve maand. Ik let er nu meer op wie waar woont.
Of de mensen bijvoorbeeld een kinderlokkerstronie hebben…en terwijl ik met die scanning bezig ben, sla ik automatisch op of het een vrouw, man, kind is die op dat huisnummer woont. En zo is mijn bestand dus al behoorlijk toegenomen.
 
Maar er is één grote reusachtige donkerblauwe bus, die altijd achter ons huis geparkeerd staat en die ik wel moet zien, als ik uit mijn slaapkamerraam kijk, waarvan het me tot nu toe een raadsel was bij wie die bus hoorde. Terwijl ik hem vaak genoeg de straat zie in of uitrijden.
 
Tot gister.
Ik liep met Sas door onze straat om zijn grote broer op te halen van school en we liepen zoals gewoonlijk langs een bepaald huis.
 Dat huis heeft sinds het prille begin een grote aantrekkingskracht op Sas. De tuin is namelijk ommuurd en midden in het muurtje bevind zich een klein poortje. Met een aantrekkelijke klink op peuterniveau.
 
De ouders onder mijn lezers zullen begrijpen,  dat die klink onmiddelijk wordt vastgegrepen door de peuterhand in een poging het poortje te openen. Dit tot schrik en schaamte van moeders, die dan te laat rukjes geeft aan het stoute armpje en hem vermanend toespreekt. De poort blijkt gelukkig altijd dicht.
 
Tot gister dus. Wij lopen langs, peuter ziet klink, maar mama ziet iets anders. Mama ziet een enorme blauwe gevaarte geparkeerd op de stoep. Een puzzelstukje valt eindelijk na acht maanden op zijn plek!
Terwijl ik mijmer over de bezitter van de bus, slaagt peuter er na acht maanden oefenen er eindelijk in de poort te openen. In de kier die er onstaat zie ik een man…misschien iets ouder dan ik zelf. Ik kijk weg, voel me betrapt en dan valt mijn blik op de achterkant van de bus. Naast het kentekenbord op de zelfde hoogte staat een tekst. Ik moet mijn ogen inspannen om het te kunnen lezen, want het lettertype is klein:
 
Gekte is erfelijk.
Je krijgt het van je kinderen.
 
 
 
En zoals gewoonlijk weet ik niet wat ik met zo’n tekst aan moet. Is het ironisch, satirisch bedoeld? Of moet ik er meer achterzoeken…en me zorgen maken?
 
 
 
 
 
Wat was het leven makkelijk toen kleine kinderen nog binnen speelden.
 
 
 
 
 
 
 

28 thoughts on “wat teksten over ons zeggen

  1. Ik hoop vurig dat het sluimerende kind in mij door baby C. gewekt wordt. En laat ze mij dan maar gek vinden…
    Al hoop ik dat ‘ie nog lang binnen blijft spelen. 😉

  2. Leuk verhaal. De spanning blijft hangen. Volgende ontmoeting misschien uitleg van die absurde tekst op de auto vragen…
    "Plakburen", een nieuw woord. Wat betekent het eigenlijk?

  3. Loslaten …… het moet! Al kan het verrekte moeilijk zijn.
    juni 1991 verhuisde ik van het buitengebied naar een gewone woonwijk. Ik had bedacht dat oudste zoon, 3½ jaar oud wel buiten de tuin mocht spelen en dat jongste zoon, 1½ jaar oud braaf in de tuin moest blijven.
    Zo werkte dat dus niet! De schutting moest voor beiden op slot, jongste zoon accepteerde het echt niet dat hij in de tuin moest blijven.
    Gelukkig na de vakantie werd alles overzichtelijker. Ze waren op school of ze speelden met een vriendje met de Lego. Binnen!

  4. Het is wat absoluut, maar af en toe heb ik
    dat gevoel ook wel eens gehad. Jij toch ook?

  5. @wattman
    hahaha dat kind is er allang!!!
    ik ben één van die oelewappers die pas hun teksten beginnen te corrigeren
    zodra die gepubliceerd is,
    wat schetst mijn verbazing: de uitgevoerde correcties worden niet bijgewerkt grrrrr…
    ik stoor me verschrikkelijk aan het dubbele onmiddelijk
    ik raad iedereen dus aan er één mentaal te verwijderen;-)))

  6. @smokey
    de eerste ontmoeting moet nog komen
    dit was eerder een gluurseconde;-)
    of ik hem dat ooit zal durven vragen, hangt van zijn gezichtsuitdrukking af
    en o ja!
    plakburen is mijn omschrijving van buren die muur aan muur grenzen;-))

  7. @catherina
    aha!
    ik lees het al, de jouwe zijn ook wilskrachtige ventjes;-)
    hier hetzelfde, maar gelukkig spelen ze ook vaak genoeg bij ons in de voortuin
    en vinden ze sas (thank god!) blijkbaar schattig genoeg om ook met hem te spelen:-)
    of ik zelf ooit zou zijn weggegaan uit een buitengebied…dat betwijfel ik

  8. @Assyke: ik ging niet vrijwillig. Op mijn huisje zat geen woonvergunning. Zelfs bij de Raad van State kreeg ik dat niet veranderd ;-(((
    Toen de ME me mocht ontruimen ben ik maar verhuisd ;-))

  9. @martin
    ik heb dat gevoel dagelijks;-))
    en dus kan dat bordje gewoon een grappig bedoelde tekst zijn
    maar…het kan ook een heel andere lading hebben
    en dan ben je als ouder toch wat op je hoede
    omdat zijn huis vrij dicht bij die van ons staat, alleen dan een soort van hoekje om
    is de kans groot dat faf daar wel eens een bal over het muurtje heen gooit
    of op een andere manier buiten zijn boekje gaat
    en dan vind je het toch wel een geruststellend idee als je weet dat de meesten
    kindvriendelijk gezind zijn

  10. @Catherina
    er daagt me iets,
    was dat niet dat kleine huisje midden in het veld, wat je een maand of twee terug op je blog had
    geplaatst?
    wow!!!
    voor de kinderen is afgelegen wonen meestal geen pretje, vanwege de eenzaamheid
    maar zelf lijkt het me heerlijk
    De ME dus…hahaha…je bent me er één!

  11. Belachelijk bord
    Spotten met erfelijke bijzonderheden is bespottelijk.
    Je hoeft je niet te schamen Assyke.
    Een kinderhand heeft de vrije hand.

  12. Volgens mij moet het eerder andersom zijn: ouders geven gekte door aan hun kinderen, indien dat erfelijk zou zijn. Of ben ik nu gek?

  13. @Assyke, dat huisje ja. De tuin was zeer ruim maar geen kinderen in de buurt om mee te spelen…..
    We zijn verhuisd vlak voor het begin van de zomervakantie. Oudste zoon deed de voordeur open en riep;
    "Wij hebben jonge poesjes!"
    Hoppa alle kinderen in de straat zaten bij mij binnen. Oudste zoon vond het geweldig.

  14. @Reine jRagolo
    jij wilt niet weten wat dat kleine kinderhandje allemaal kan
    als het de vrije hand krijgt;-))
    of misschien weet je het wel, kijk maar eens naar die ondeugende
    pin-upjes daar bij jou

  15. @zelfstandig_journalist
    ouders die echt gek worden van hun kind
    doen meestal iets niet goed, sommige kinderen hebben een net iets
    andere aanpak nodig, iets meer aandacht of juist meer structuur

  16. @Catherina
    die jongen is je reinste P.R
    zo ging het bij ons dan niet, maar ik had het genieuze plan om
    de zandbak in de voortuin te zetten in plaats van in de achtertuin
    waar niemand hem ziet;-))
    succes verzekerd;-))

  17. De pin-ups zijn buitengewoon lui en ondankbaar.
    Geweldig zeuren als de bak leeg is maar eenmaal gevuld ben ik lucht.
    Tja en de handjes.
    Ik voel dat ik niet piep meer ben maar met mijn ervaring weet ik nog menig jongstertje te snel
    af te zijn.

  18. Ik zeg uit ervaring: Ik zou me maar zorgen maken…
    Gelukkig zijn er veel soorten van gekte en sommige zijn wel leuk.
    Word als de kinderen en gij zult het rijk der hemelen binnengaan, of zoiets, staat er in de Bijbel.
    Groet van gekke O, vier kinderen in twee groepjes.

  19. @k.Reintje
    ik geloof er helemaal niets van
    ze springen vast wel eens (hééél dankbaar) op je schoot
    en beginnen dan gezellig te knorren;-)

  20. @oliphant
    oei, dat klinkt onheilspellend
    ach misschien is het wel een heel lieve man
    ik ben echter aan het denken gezet omdat mijn buurvrouw
    nogal rare verhalen vertelt over sommige bewoners in de buurt
    bewoners waar mijn kind dus regelmatig naar binnen komt
    daar blijft eten etc…
    wat je dan moet geloven…????

  21. Teksten, ja. Je schrijft wat je bent, ook die man van de blauwe bus.
    Uit jouw verhalen maak ik een aardige, bewogen lieve jonge moeder. Leuk verhaal!
    Groet je

  22. 7.40 Nee, echt waar ze laten me feitelijk links liggen.
    De buurvrouw, die onder geen voorwaarde in een verzorgingshuis verzorgd wil worden, is wel erg populair. die krijgt allemaal likjes.
    De katten wassen zich niet alleen denk ik dan.

  23. @thrammy
    ja en als je ergens nog niet lang woont
    en afhankelijk bent van vreemde verhalen van je buurvrouw
    dan ligt wantrouwen makkelijk op de loer
    voorlopig schud ik alle verhalen van me af
    heb nog niets met eigen ogen zie wat me verontrust
    maar alertheid blijft wel geboden

  24. @Reintje
    heb echt medelijden met je
    ik had thuis ook zo’n kat, heel afstandelijk
    daar kon hij niets aan doen, want hij was een weesje
    daarom hadden we hem ook Orphy genoemd
    dus zijn gebrek aan aanhankelijkheid hadden we ook gewoon
    geaccepteerd als een gegeven
    tot: een vrouw ergens in de wijk ons vertelde, dat ze onze kat maar al te goed
    kende, want hij speelde bijna dagelijks met haar konijn (!!!)
    en was niet weg te slaan uit haar huis aaaaaarrrrrrgggggghhhhhh

  25. Nou geef me dan maar een lekker bakkie cappucino.
    Het is mooi weer vandaag dus kunnen we lekker buiten zitten.Ik zie dat tuinboontje je nu heel goed doet.
    Je bent opgeruimd, gastvrij, gezellig, noem maar op.
    Ja zo’n stralende vrouw doet het helemaal.
    Ik heb zelfs een van mijn hersenspinsels naar je vernoemd, nl
    Nicolette en helemaal niet ontoevallig is ook daar een tuinboontje.
    Je zult me vaak wel een only de lonely-figuur vinden maar ja ik schuw de dagelijkse gezelligheid niet.

  26. @Reintje
    alsjeblieft
    eerst de opgeschuimde melk in het porceleinen kopje
    koffie erover
    geen suiker…drink ze

  27. Wat een mooi beeld : die ommuurde tuin, dat poortje, die klink…. wat voor tuin zit daarachter? Op grond van die bus en die sticker verwacht ik geen romantische secret garden, maar wie weet…?

  28. @majowi
    heb geen idee, heb nooit een langdurige blik kunnen werpen in de tuin
    maar volgens mij is het een gewoon huistuinenkeukentuin
    en hebben ze het ommuurd vanwege de kinderen
    welke kinderen? dat weet ik niet…
    maar het wordt steeds mooier weer en mijn oudste slaat ook meer en meer
    zijn vleugels uit, dus als er relatief jonge kinderen zijn, dan komt hij daar wel mee
    in contact en valt voor mij het laatste puzzelstukje op zijn plek;-))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s