De natuur gaat zijn gang

Zwangerschapsgeschiedenis.
Als ik om me heen kijk naar de ellende van vriendinnen, die de eerste maanden kotsend en misselijk doorbrengen, aan het eind van de zwangerschap zoveel vocht vasthouden dat het pijn doet. Dan mag ik me gelukkig prijzen. De meeste van mijn zwangerschappen breng ik wel misselijk en zonder eetlust door, maar echt kotsen is me altijd bespaard gebleven.

Maar echt zonder zorgen breng ik ze niet door. Want er is iets raars aan de hand met dat tegendraadse baarmoedertje van me. Ze heeft de neiging te vroeg te willen openen, het liefst met acht á tien weken. En als ze dan eindelijk open mag, wat zeg ik, moet, dan wil ze niet en blijft ze stug dicht. En dan mag je er tegenaan gooien wat je wil, spuiten, hormonen en smeekbedes, maar mijn koppige dametje blijft haar mondje gesloten houden. In haar optiek is dat dan ook helemaal juist. Want was ze in de eerste maanden niet gesommeerd haar mondje dicht te houden en niet voor haar beurt te spreken? Nou dan!

De eerste maanden zijn dan dus ook altijd erg spannend. Bij Faf mijn oudste is het kantje boord geweest en is er twee keer een miskraam voorkomen door drastisch ingrijpen van een buitenlandse gyneacoloog. Ik zeg buitenlands, want was ik toen in nederland geweest, dan had de natuur zijn loop gehad en had ik mogen treuren over het verlies van een couldhave been kindje.

Zo niet in Marokko, waar men medisch ingrijpen niet schuwt. Daar werd ik dan ook volgepompt met hormonen, die als ik me dat goed herinner, voornamelijk bestonden uit nootachtige eiwitten en werd me strenge bedrust toegeschreven en met bedrust bedoelde men dan ook letterlijk  twee maanden horizontaal doorbrengen. Douchen en normaal naar het toilet gaan was er niet meer bij.

Uiteindelijk besloot  de gyneacoloog tot een klinische opname omdat ik teveel in gewicht verloor en kreeg de baby voeding via een infuus.

Maar ook deze ellende en onzekerheid ging gelukkig voorbij, want met vijf maanden zijn de meeste zwangerschappen wel gestabiliseerd en dat was in mijn geval ook zo.

Wat waren de eerste stapjes die ik mocht zetten heerlijk!!! Alsof ik zelf opnieuw geboren was en mijn horizontale stadium achter me had gelaten.

Faf is uiteindelijk toch geboren ondanks de sombere voorspellingen die nederlandse gyneacologen zouden hebben gedaan. En al was de bevalling geen pretje, omdat madame baarmoeder zich flink verzette, toch was hij een gezonde baby en goed voldragen.

Faf. Heerlijke Faf.

Mijn tweede zwangerschap bracht ik in nederland door en die eindigde met een spontane abortus. Ik heb nog gevraagd of ze iets konden doen om de uitdrijving van de vrucht te voorkomen. Maar dat weigerden ze. Hier geldt het dogma, dat een miskraam zo door moeder natuur bedoeld is en dat er vast iets mis is met het vruchtje.
Ik heb mijn vruchtjes onder de douche opgevangen, het waren er twee. Een tweeling die ik even vast heb gehouden, voordat mijn moeder het van me overnam en het naar de huisarts bracht om te laten onderzoeken.

Dat was mijn tweede zwangerschap. Abrupt afgebroken. Waarom? Op die vraag krijg je als moeder nooit antwoord. Had ik teveel koffie gedronken? Mij te druk gemaakt? Of mocht het gewoon niet zo zijn?

Hoe kort ik me ook had mogen verheugen op de zwangerschap, toch laat het een leegte na, die lang blijft resoneren in je leven.

Over mijn derde zwangerschap een volgende keer.
En ik zal proberen Appelvrouw een plezier te doen en wat onsmakelijke details beschrijven.

Advertenties

16 thoughts on “De natuur gaat zijn gang

  1. Aah zwangerschaps verhalen ……………….. die hadden we hier nog niet!
    Ik had nergens last van. Ik bliefde geen koffie meer en deed bijna een moord*) voor sinaasappels en ja die 20 kg erbij daar werd je op het laatst wel moe van. Maar ik functioneerde gewoon verder. Bij zoon#2 vond ik tandenpoetsen opeens erg belangrijk. Ik gaf er aan toe, niemand vond het erg.
    En ook bij mij bleven ze gewoon zitten. Zoon#1 maar 5 dagen, #2 enb #3 de volle 14 dagen. Alleen onder bedreiging van ziekenhuisopnames kwamen deze zonen haastig in de laatse nacht die ze daar ongestoord door mochten brengen ‘vanzelf’ ter wereld. Of lag het aan mijn baarmoeder? Interessante stelling 😉
    *)P. ging deze confrontatie wijselijk uit de weg. Ik kreeg de sinaasappels hij at de chocola die ook niet meer zo lekker vond.
    Ik ben blij met Nederland, daar mocht ik tenminste zelf wachten (tot op zekere hoogte) tot ze vanzelf kwamen. In het buitenland hadden ze me veel sneller aan het weeen opwekende infuus vastgebonen. En dat wou ik niet.

  2. @Catherina
    slimme zonen, zoon#2 en zoon#3;-)))
    wat je zegt is ook zo, in het buitenland zijn ze soms ook erg extreem met hun ingrijpen, zo worden daar erg veel keizersneeen gepleegd. In marokko heb ik het idee dat het motief vaak een financiele is en niets te maken heeft met de toestand van de moeder. Een zeer trieste zaak.
    En is natuurlijk bevallen zo wie zo bijna uit den bozen, want je krijgt bijna standaard een ruggenprik.

  3. Bij deze verhalen moet ik passen…mocht [gelukkig] enkel 4x aan de zijlijn staan.
    Heb wel alles gedaan haar het zo makkelijk mogelijk te maken…ook op haar voeding gelet…zodat haar gewicht precies in het schema bleef…kind + vocht…en niets meer.
    Kotsen e.d niet gehad….mijn vrouw glom in haar zwangerschappen….veel foto’s gemaakt……zwangere vrouwen zijn verdomd sexy en sensueel….
    Wie ooit het verhaal " het zwakke geslacht " de wereld in heeft geholpen heeft nog nimmer een zwangerschap mee gemaakt…ik zou het niet kunnen.

  4. @the Saint
    ja, jongen nu is het koffietijd
    babbelen over dikke enkels en lekkere sinaasappels
    ik zal proberen mijn mannelijke lezers niet helemaal te vergeten
    en er af en toe nog een gewoon stoer verhaaltje tegen aan te gooien
    maar beloven kan ik niets;-)
    dat bijstaan waar jij het over hebt, dat is verschrikkelijk belangrijk
    je partner zal er niet voor niets sexy en sensueel hebben uitgezien

  5. Indringend verhaal van je.
    Persoonlijk kijk ik (vanaf de zijlijn) niet terug op mooie zwangerschapstijden.
    Ik ben dan ook, door die ervaringen, tot de conclusie gekomen dat het beter was geweest als wij mensen gewoon een ei zouden moeten leggen. Een dwaling en weeffout van de natuur.

  6. Je hebt toch ook van die banden die de baarmoeder ondersteunen in zo’n geval?
    Volstoppen met hormonen vind ik wel erg drastisch.

  7. Bericht aan kleine Assyke:
    ´Je moeder is dapper en vrolijk, slim en onderhoudend. Als je er bent, stoor haar dan niet in het bloggen door luidkeels te gaan keten als ze aan de Pc zit. We zouden haar missen. Wens je een behouden vaart!
    Groet

  8. De legionair denkt aan zijn bonmaman.
    Hoe iedere nieuwe buurvrouw weer de litannie kree opgedreund van alle ongeboren kinderen.
    7 waren het er. " Zal ik ze in de hemel terug zien" vroeg ze onlangs weer aan de domina?
    De domina stelde voor om een stuk uit de bijbel voor te lezen. De parabel van de talenten.
    toe de domina vertrok haalde mijn vader opgelucht adem. "Aan jou heb ik ook niks", snauwde ze.
    Ze strompelt naar de keuken voor de afwas.
    "Mij willen ze nog niet hebben", bromt ze.

  9. ik krijg haast de neiging om mijn zwangerschappen te verhalen maar ik doe het maar niet :-))
    miskramen worden helaas nog te zeer onderschat in emotioneel opzicht.
    bij mijn derde kindje dat helaas niet geboren werd:
    -wees blij dat je twee gezonde kinderen hebt.
    -je hebt toch al een jongen en een meisje?
    -gelukkig dat de natuur voor je beslist heeft ( want mijn bewuste nakomertje moest vast een ongelukje zijn)
    -Mens, je hebt weer wat vrijheid. Waar zou je aan begonnen zijn?
    En dat zijn er nog maar een paar…
    Ik had troost nodig en een kindje dat nog leefde in mijn nog lang zwangere lijf, dat schrijnde nog het meest.
    Ik heb drie heerlijke kinderen nu en een Lieve-cadeautje , maar het kindje dat niet geboren werd, blijft een speciaal plekje houden. Resoneren, zoals je zo rakend zegt.
    Ik ben blij voor je, Assyke
    geniet van die woelwater in je buik
    yoghurt en sinasappelgroet 🙂

  10. Vind je het goed wanneer ik zulke verhalen alleen lees en niet becommentarieer? Weet er echt niets zinnigs op te zeggen.

  11. Foet, foet, foet, voor de kwade geesten.
    Een miskraam lijkt me intens verdrietig,
    alsof er een stuk van je ziel is gescheurd.
    Blijf gezond deze zwangerschap dat zij, die dwarse, je mag vullen met vreugde en een gezond kind!
    .

  12. NOu zeg! Na zoveel moois en veel verdriet door het verlies van een tweeling weet ik niet of ik nog al die ellende wil horen, het moet natuurlijk wel goed gaan, ik wens jou en je vruchtje geen moeilijkheden! Alleen wat zwangerschapsongemakken.

  13. Je hoort idd altijd de meest heftige verhalen over zwangerschappen.
    Ik heb alleen de zwangerschap van m’n zus van dichtbij meegemaakt. Zij was juist heel "mooi" zwanger. Ze voelde zichzelf heel goed, en ze had een soort vredige rust over zich die ik nog niet eerder bij m’n zus had gezien.
    Uiteindelijk kreeg ze wel dikke voeten enzo, dat werd de laatste twee weken wel lastig volgens mij. En de bevalling zelf, die was ook erg zwaar.

  14. Ik herken je verhaal helemaal. Ik woon in België, maar de kraamzorg kan bijna niet meer verschillen dan met Nederland. Waar in NL inderdaad de algemene opinie ‘natuur, natuur en nog eens natuur’ is, ligt dat in het buitenland vaak helemaal anders.
    Een bevalling is een zeer zware operatie en moet geneeskundig dus ook als zodanig behandeld worden. In het buitenland hebben ze dat beter begrepen,
    In NL is er bij een zwangerschap die over tijd is, pas na een dikke week een monitor van het hartje, in België al na drie dagen. Daar bleek dat het hartje niet snel genoeg pompte om zelfstandig de moeilijke weg af te leggen.
    Spoedkeizersnee dus, midden in de nacht. Verplegend personeel gewoon op post, anesthesist idem. Assistent maakte de ok gereed, en binnen een kwartier was de gynaecoloog er ook en kon er dus meteen geopereerd worden.
    Prachtige zoon, weliswaar met een stofwisselingsziekte, maar allez. Er zijn ergere dingen in de wereld, zonder het badinerend te willen stellen.
    Niet voor niets dat er in NL per jaar in absolute getallen (400) meer kindjes overlijden dan in het ons omringende buitenland. Kindjes die bij een andere inrichting van de kraamzorg/bevalling waren blijven leven. Gezond en wel. Toch iets om over na te denken.
    Sterk blog!

  15. leed wordt altijd eerst in rekening gebracht, assyke
    pas als het ze zelf overkomt, krijg je creditfacturen…
    mijn zus, die nog kinderen rechtstreeks van God krijgt,
    kan eigenlijk niet baren
    haar heupen zijn daar vergroeid
    toch probeert ze nog een kind te krijgen
    de laatste twee miskramen brachten haar er eindelijk vanaf
    na drie keizerssneden en een doodgeborene
    ik ben in dit soort dingen totaal niet thuis
    maar je ‘levensverhaal’ lezend denk ik dat als een geboorte
    bij slechts enkelen prettig verloopt
    we zo snel mogelijk die enkelingen moeten professionaliseren…./ – ; {]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s