Moeilijk mens, je mag er zijn

Ben het beu.
Ben het beu me altijd te moeten excuseren.
Ik leef.
Ik besta.
Leer maar met mij om te gaan.
Gaat dat niet. Blijf dan gewoon weg.
Ik zal je niet meer tot in den treure blijven vasthouden.
Het is goed.
Zelfs ik begin het al te leren. De zogenaamde kunst van het loslaten.

Dat ik niet de makkelijkste ben is te lang jouw excuus geweest. Te lang mijn excuus.
Ik ga me niet meer verontschuldigen voor het feit dat ik adem, dat ik leef…en dat ik dat allemaal doe op mijn eigen unieke wijze.

Er lopen zes miljard mensen rond op deze bol…zoek maar een ander uit.

En laat mij zijn wie ik ben.
Met mijn kuren, met mijn temperament.
Maar ook met mijn lach…die jij niet meer ziet.

Advertenties

70 thoughts on “Moeilijk mens, je mag er zijn

  1. Blijven investeren.
    Met bruggen verbranden is er geen weg meer terug. Definitief.

  2. Tja…als je eenmaal op dat punt bent aangeland ben je sterker dan je ooit daarvoor voor mogelijk had gehouden…
    En vanuit die kracht kun je met een duidelijke blik vooruit kijken…neem je zelf respect en je leven weer in eigen handen….je kinderen zullen je er dankbaar voor zijn.

  3. Een lange weg, Assyke, om daar te komen waar je wilt zijn. Meestal is het een kwestie van
    inzicht – oefenen – inzicht – op je bek gaan – een nieuwe kans pakken – inzicht – oefenen
    en dan komt er een dag dat je het gewoon doet zoals je het doet en het wilde doen.
    En de wereld draaide door, ze beet, schopte of sloeg je niet. Ze toonde repect, wat je misschien niet had verwacht.
    Maar jij bent halverwege en nog wel aan de goede kant van de streep.
    In je widget sta je ook de ander toe om te zijn wie hij/zij is. Meten met één maat. Chapeau, Assyke.

  4. Soms is breken de enige manier. Afscheid nemen, kan ook opluchten…
    Mooi betoog…

  5. @k.Reintje
    ja…bruggen verbranden is meestal onherstelbaar
    en toch denk ik ook dat het rust geeft
    zinloos blijven investeren in mensen die jou weigeren
    te accepteren zoals jij bent is zo vermoeiend, teleurstellend
    en uiteindelijk draagt het ook niet bij aan acceptatie van jezelf
    je gaat geloven dat er iets niet aan jezelf deugt…
    dat is het moment om eens goed naar jezelf te kijken
    heeft de ander gelijk en valt er iets te veranderen
    Doen!!!
    maar dat is makkelijk gezegd, want zo makkelijk is veranderen niet
    maar meestal is het gewoon een wisselwerking die niet deugt
    en kan je het in de ogen van de ander gewoon niet goed doen

  6. De afgelopen dagen heb ik weinig bij anderen gereageerd.
    Het was gewoon een beetje op.
    Niet dat ik geen leuke week heb gehad, integendeel.
    Maar door een ervaring zoals hierboven…is de spontaniteit gewoon even weg
    en dan wordt reageren vanuit jezelf moeilijk.

  7. 14.06
    Kom op meid. Zijn het die negatieve symptomen?
    Lekker uitwaaien op het strand met je koppie in de zon.
    Het leven lacht maar zorg wel dat de knop tussen je oren op de goeie stand staat.
    Negatieve symptomen zijn vaak het gevolg van tegenvallers. Dat gaat in principe wel weer over.
    Maar wees wel zo wijs dat je in je negatieve periode geen bruggen verbrand. Het verergert de zaak alleen maar en voor je het weet zit je in een depressie.
    Advies: Leer via psycho-educatie hoe je het beste kunt handelen als je last hebt van negatieve symptomen. Dat bespaart je veel extra ellende.

  8. 14.06
    Ik ben ook wel eens somber.
    Ik zorg dat ik een redelijk gevulde agenda heb die me door de dag heen rommelt.

  9. Nobody is perfect. Soms blijkt men niet op elkaars golflengte te zitten en dan verloopt de communicatie stroef. Zoveel andere mensen. Onder hen gelijkgestemden. Heilloze weg om aan een dood paard te trekken. Geluk hangt m.i. niet af van een ander. Wie dit verwacht wordt teleurgsteld. Uiteindelijk leren we voor onszelf te kiezen en elkaar te helpen waar `t nodig is. Met Brilmansje eens. We zijn allemaal op weg, met ups en downs. Volhouden is een optie.
    "We zullen doorgaan" zong Ramses Shaffy:)

  10. @k.Reintje
    ik ben niet zozeer somber, eigenlijk helemaal niet
    er lijkt een "einde" te zijn gekomen aan een bijna levenslange "vriendschap"
    ik zit met het dilemma wie belangrijker is, de zogenaamde vriendschap of ik zelf
    en mijn zelfrespect

  11. hm… vaak hoeven we ons niet eens te excuseren omdat we zijn zoals we zijn, maar dòèn het toch…

  12. 14.55
    Is er dan iets schokkends gaande die de vriendschap met je partner op scherp zet?
    Jullie zijn nog heel gezellig in Keulen geweest zondag.
    Ik weet dat ik hier wel erg in de privacy treedt maar ik doe het blogshalve?
    En omdat ik vermoed dat je negatieve symptomen hebt die desastreus kunnen zijn.

  13. Alle mensen zijn op hun tijd moeilijk en als je echt van iemand houd accepteer je dat.

  14. Wel knap dat je je zo kunt uiten
    Gevoelens zijn toch altijd moeilijk te omschrijven, tenminste als je ze wilt laten overkomen precies zoals je het voor ogen had.
    Ik stoot daar vaak mijn neus aan, dat wederzijdse onbegrip omtrent gevoelens uitingen.

  15. "…..Is er dan iets schokkends gaande die de vriendschap met je partner op scherp zet?…..’
    Nu ze ermee naar buiten komt is dat een teken dat ze er lang en grondig over heeft nagedacht….en dat het nu tijd voor haar zelf weer worden moet….met of zonder partner, het liefst met….maar als deze je niet kan respecteren voor wat en wie je bent, dan maar zonder…er is een pijngrens…en die heeft ze schijnbaar bereikt nu….
    Blijf assertief!
    Of ik zit er kompleet naast en lul uit m’n nek….maar dat is wat ik op pik uit haar blog nu..

  16. @ Sorry dat ik de starttekst al te snel genegeerd heb.
    Je baalt er erg van dat je jezelf iedere keer moet excuseren.
    Dat hoeft inderdaad niet samen te gaan met somberheid.
    Je hebt gelijk.
    Ik duim voor je dat je een verstandige beslissing neemt.

  17. Oeperdepoep afkloppen graag op ons blanke berkenhouten salontafel!
    man is in de tuin bezig, sas heb ik even in de box geparkeerd, faf zit bij buurjochies binnen te spelen
    en ik lees hier met verbijstering dat ik midden in een echtscheiding zit;-))))
    ik was weer eens vaag, niet voor het eerst:
    afgelopen vrijdag had ik een op zich klein akkefietje met een heel oude vriendin, ik ken haar al van mijn vijfde jaar, dus erg lang…
    hoe klein het akkefietje ook, het was de befaamde (misschien laatste) druppel. Gistermiddag hebben we met elkaar afgesproken in het dorpscafe hier om het uit te praten.
    Maar…
    hoe verder weet ik even niet

  18. @the Saint
    je raakt de kern (alleen dan niet dat het mijn partner betreft)
    ik denk namelijk ook dat de emmer vol is…omdat ik de kracht heb gevonden
    om die te vol te vinden
    bij iemand als ik kan er meestal nog wel iets bij en nog wel wat bij en nog wat
    en uiteindelijk ga ik er aan onder door.
    of mijn kinderen mij er dankbaar voor zullen zijn, weet ik niet,
    want zij heeft namelijk ook kinderen en faf is dol op haar dochter

  19. @sLIMME JUF
    en ze beet, schopte en sloeg je niet
    mooi gezegd…
    nu beet, schopte en sloeg ze wel
    omdat ik tegen mijn eigen belang in handelde
    het is voor sommigen een lange weg, klopt
    als zelfrespect geen onderdeel van de opvoeding was

  20. @Smokey
    wijze woorden…
    ooit heb je wel met elkaar op één en dezelfde golflengte gezeten…en opeens knipper je je
    met je ogen en vraag je je af wie die ander is…
    zoiets…
    @Maria-Dolores
    stom hé?
    @antoinette
    misschien ben ik iets vaker moeilijk:-))

  21. @pentabelle
    dank je
    dit soort verwarrende toestanden
    komen me onderhand de keel uit
    als je urdu lijkt te spreken…kun je ervoor kiezen
    de taal van de ander te leren spreken
    of je kan verwachten dat de ander jouw taal leert
    en anders…
    zijn er nog altijd deuren die open kunnen en
    wegen die zich kunnen scheiden

  22. @Roland Danckaert
    ja, maar iemand moet toch wel een "halsmisdaad " hebben begaan
    wil ik zulke drastische beslissingen nemen
    terwijl ik denk dat het van meer volwassenheid getuigt
    als je eerder op de rem trapt en iemand eruit gooit

  23. Assyke, dankjewel voor deze hele mooie woorden, zowel je blog als enkele van je toevoegingen in de reactieruimte. Ik vind het heel herkenbaar, iemand vroeg me pas of ik me wel realiseerde dat mijn gedrag voor mijn omgeving heel lastig kan zijn. Vroeger (nog niet eens zo lang geleden) was ik door het stof gegaan en had ik mezelf een vreselijk mens gevonden. Oh, mensen hebben last van mij, wat ben ik verschrikkelijk. Nu, eindelijk, dacht ik: ik heb mezelf (nog niet helemaal maar het begin is er) geaccepteerd zoals ik ben. Ik ga me niet verontschuldigen voor hoe ik ben want ik probeer altijd te handelen op de beste manier. Blijkbaar is die niet altijd handig maar de intentie is goed. En je kunt ook op een normale manier zeggen dat je mijn gedrag niet altijd even gemakkelijk vindt!
    "Dat ik niet de makkelijkste ben is te lang jouw excuus geweest. Te lang mijn excuus.
    Ik ga me niet meer verontschuldigen voor het feit dat ik adem, dat ik leef…en dat ik dat allemaal doe op mijn eigen unieke wijze. Er lopen zes miljard mensen rond op deze bol…zoek maar een ander uit."
    Mee eens, en zo mooi verwoord!
    "dat is het moment om eens goed naar jezelf te kijken
    heeft de ander gelijk en valt er iets te veranderen
    Doen!!!"
    En ook hier kan ik me zo goed in vinden. Ik heb na de eerder genoemde opmerking aan mijn adres ook heel lang nagedacht en bij mezelf gezocht en ook echt wel dingen gevonden waar ik aan kan (en wil) werken. En ook: nog steeds ga ik me niet meer verontschuldigen voor wie ik ben.
    Dankjewel Assyke, het heeft me erg geraakt.

  24. Vaak verandert een vriendschap door de jaren heen en dan kan het gebeuren dat je elkaar ineens niet meer kunt vinden. Dat is heftig maar ook reëel om dan te kijken of vriendschap dat verschil kan blijven overbruggen.
    Maar als je steeds maar op je tenen moet lopen en mee moet veranderen om de ander goed te stemmen ,dan ga je aan jezelf voorbij en kwets je jezelf meer dan dat je vriendin dat doet.
    Ik weet niet of dit het geval is, maar ik zie je oprechte zelfreflectie hierin. Moeilijk.

  25. Vóór je (het) breekt, Assyke, eerst nog heel bewust aaien. Anders loop je het risico dat je (als dat zo loopt) ook een volgende keer te vlug gaat breken, zelfs vóór je al geaaid hebt.

  26. Mensen veranderen met de jaren. Leggen andere accenten; leven een ander leven. En dan is maar de vraag of er genoeg inlevingsvermogen is om het leven van de ander te ‘zien’. Zo niet ,dan gaat de vriendschap mank lopen. En misschien valt ze dan ook.

  27. Ja, vooral als zelfrespect je niet is bijgebracht, is dat hard werken… Vallen en opstaan ook. Heel herkenbaar.
    Hartelijke groet, Coby

  28. ìk lees zojuist de hele reactiedraad en ben immens ontroerd
    ik moet nu weg, heb tienminutengesprek op school
    vanavond zal ik reageren en hopelijk ook langskomen bij anderen
    au revoir♥

  29. assyke 06-04-2010 17:27
    Wat je zegt over zelfrespect is essentieel. Ik noem het ook wel eigenwaarde. Je moet jezelf hooghouden om dat beeld ook voor anderen op te roepen. Dat je iemand bent die er mag zijn; iemand waar rekening mee gehouden dient te worden; iemand die haar grenzen stelt, gerespecteerd wil worden.

  30. @pandora
    op mijn beurt herken ik veel in wat je schrijft in je reactie
    ook ik weet van mijzelf dat mijn motieven meestal zuiver zijn
    en als ze dat niet zijn, dan voel ik me niet te goed om mezelf eens
    even heel streng onder de loep te nemen
    dat neemt niet weg dat mijn verschijning, mijn gedrag, intonatie,
    meningen, denkwijze anderen kunnen irriteren…
    als je gewend bent altijd maar het boetekleed aan te trekken
    dan gaat dat kleed op een gegeven moment slijtageplekken vertonen
    en dat is maar goed ook…
    door die schrale en kale plekken heen zie je dan de armoede en verwaarlozing
    van je eigen lijf en zelf
    dank je voor je uitgebreide en eerlijke commentaar

  31. @dianne
    ja, zo is het
    in ons geval is er ook nog een groot gat geweest waarin in we elkaar heel lang niet hebben
    gesproken en gezien
    dat uitelkaar groeien heeft toen ongemerkt kunnen plaatsvinden
    heel sneaky…betreurenswaardig
    maar het is niet anders

  32. @joost tibosch sr
    een heel opmerkelijk advies geef je hier
    het kruipt de hele avond al door mijn verwarde brein
    wat je daar nou precies mee bedoelt
    maar ik denk wel dat het op mij van toepassing is…
    ik ben er ook nog niet uit
    een vierendertigjaar lange vriendschap zet je niet van de een op de andere dag uit
    maar om eerst te aaien…
    ik ontkom daar waarschijnlijk niet aan
    want ik heb ook te maken met haar kinderen
    waar ik erg op gesteld ben en die hier buiten staan
    er wordt nog gebroed op dit advies:)

  33. Om je verwarde, vermoeide brein -hopelijk- wat te ontlasten en te helpen: bedenk waarom je haar hebt geaaid (haar goede,lieve kanten, die je ziet of ooit zag) en je kinderen gewoon wat meer vastpakken of tegen je aan trekken, als dat kan,

  34. Denk maar zo, Assyke, het kan straks zomaar weer zonniger worden.
    Lievegroet

  35. @kitty
    en het tegengestelde kan ook
    zo had ik een oude schoolvriendin meer dan tien jaar
    niet gezien
    maar op het moment dat ze binnenstapte in de hal van mijn huis
    lagen we al weer bijna in de deuk
    gewoon puur om elkaars gezichtsuitdrukking
    en toch zijn we allebei een heel andere richting uitgegaan
    in ons leven
    goedemorgen…oningelogd

  36. @coby
    hmmmm…het is meer:
    keihard je neus stoten tegen de onwrikbare muur
    tegenover je
    heel vaak gebroken neuzen dus:-)
    @sLIMME JUF
    best een primitief mechanisme dus
    de pauw die zijn verenkleed opzet en laat zien
    dat er met hem niet te spotten valt
    bij beschaving denk ik toch aan iets anders

  37. @joost tibosch sr
    goede kanten heeft ze
    haar aaien blijft evenwel een lastige
    ze is niet iemand die graag geaaid wordt
    snel wantrouwig bij lieve gebaren of voorstellen
    in die zin zou ik aaien interpreteren ïn de zin
    van: als vrienden uit elkaar gaan, zonder wrok of vervelende woorden
    @Cees
    het is al zonnig;)

  38. een time out wil ook nog weleens helpen, assyke,
    al zijn de meeste mensen als ze eenmaal uit het oog zijn geraakt
    ook snel uit je hart verdwenen, maar dat is niet erg
    gezien wat je miste aan haar…/ – ;[]

  39. Herkenbaar, Assyke.
    Met veel pijn ben ook ik een vriendin kwijtgeraakt.
    Onze wegen liepen totaal uit elkaar, het vertrouwen weg, op m’n tenen gelopen.
    Soms kan de tijd wat stuk is, weer helen. Soms ook niet.
    Maar ik ben er lange tijd door van slag geweest, dat wel.
    liefs en sterkte♥

  40. Ben je er nog?
    Knop om en niet aldoor hier herhalen.
    Door iedereen een reactie te geven herhaal je de dingen die niet goed voor je zijn.PUNT >
    Ik kan de knop goed omdraaien…
    Groet
    Robert

  41. @joostx
    dank je
    nu nog een sterke houding
    @marius
    blij dat je er nog bent
    een ongewilde lange time-out is
    waarschijnlijk oorzaak van de vervreemding

  42. Eerlijk zijn tegenover je eigen gevoelens.
    En dan daar over praten.
    Het wordt dan wel buigen of barsten voor vriendin.
    Maar na 36 jaar mag je best wel dat zeggen wat op je hart ligt.
    Je bent wie je bent Assyke.
    En je vriending is wie zij is
    En als de gulden middenweg bewandelbaar is voor beiden….
    Niet gemakkelijk hoor.
    Sterkte ermee.

  43. @geroma
    dank je
    voor mij is het dilemma pijnlijker
    vasalis:
    en niet het snijden doet zo’n pijn
    maar het afgesneden zijn
    gaat voor mij niet op
    @beeldsprekers
    zei zij stoer:-)))
    op een dag ben ik ook stoer
    @R.Kruzdlo
    ben er nog,
    was even teletubbies aan het kijken
    aan de ene kant benijd ik mensen
    bij wie de knop zo makkelijk om kan
    toch…kun je ook daar in doorslaan
    sommige dingen zijn nou eenmaal van te veel waarde
    om er schouderhalend aan voorbij te gaan
    ik ben een tobber
    take it
    or leave it, my dear;-))

  44. Nee dat bedoel ik niet met schouderophalend. Zelfs voor een tobber is de KNOP belangrijk. Als je echt er meer van wil weten doe ik dat maar niet hier. Ken iemand die hierin heel goed werk doet.
    Maar onthoud het gewoon: Herhalingen maken meer stuk dan er gewoon een paar keer goed over te praten.
    Kijk maar even op mijn blog. Nee doe maar niet het is geen leuk log…
    Dag…en een wijntje misschien?

  45. Eerlijk zijn is het belangrijkste. Tegenover jezelf en tegenover je vriendin.

  46. Ik heb een jaar gebroken met een vriendin en we hebben elkaar nu weer gevonden. Succes!

  47. 1) Dat is geen leven zoals jij het beschrijft.
    De vraag is of dat gevoel onherstelbaar is vanwege "onverenigbare persoonlijkheden" of die beruchte dal waar je doorheen moet om de top te bereiken zoals mijn voorganger in reactie ook aangeeft.
    2) "ik ben een tobber"
    Zo ken ik je niet uit je blogs, mogelijk heb ik er niet genoeg gelezen.

  48. Allemaal excuses 🙂
    Ik geef je groot gelijk. Constant commentaar sloopt de relatie.
    Zodra hij kan toegeven dat het niet jouw fout is, maar gewoon zijn levensloop, kan hij jou ook loslaten…
    Dan valt er een grote druk van je schouders!
    Los van het feit dat dat niet wil zeggen dat de relatie over is, trouwens.
    Dat ‘loslaten’ is heel gezond, of dat nu met een fysieke scheiding gepaard gaat of niet.

  49. De weg naar volwassenheid loopt tot aan de dood en gaat er zelfs overheen…
    Je bent op weg…

  50. @Hai PiratePete
    we hebben maandagmiddag een paar uurtjes tegenover elkaar gezeten
    zij met een cappucino, ik met een cola
    op zoek naar eerlijkheid, openheid
    wat er uitkwam…als onuitgesproken conclusie
    was in mijn beleving vervreemding…
    abrupt breken wat in veel moeizame relaties duidelijkheid zou scheppen
    is in dit gevaleen rare optie,
    omdat we een paar wederzijdse kennissen hebben
    waar we elkaar regelmatig tegenkomen

  51. @R.Kruzdlo
    je hebt gelijk, juist voor een tobber is de knop belangrijk
    vroeger sliep ik standaard elke nacht slecht, omdat ik niets, maar dan ook echt niets los kon laten
    het voordeel van kleine kinderen hebben…is dat je te moe bent om s’nachts
    uberhaupt nog ergens wakker van te liggen
    wat dat betreft gaat bij mij de knop om, zodra mijn hoofd het kussen raakt
    wat de herhaling betreft…daar ben ik het niet mee eens
    juist hier in mijn blogje, mijn logje schrijvend, de reacties lezend, er over nadenkend
    reagerend op de adviezen en andersoortig commentaar
    lukt het mij om mijn gedachten op een rijtje te krijgen
    en niet meer zinloos in een rondje te blijven lopen
    met een tobberige trek op mijn gezicht
    nu kan ik het loslaten omdat ik het op het blog heb neergelegd
    als de pc dan uitgaat, ben ik er weer honderd procent voor mijn kind,
    kan ik lekker lachen en gek doen
    en staat dit dilemma even op de pauzestand…
    tot ik weer mijn logje open…
    zo kom ik langzaam bij een beslissing, een gedachte die
    goed voelt en waar ik iets mee weet te doen
    Gezegend zij het fenomeen van de Weblog!!!

  52. @zelfstandig-journalist
    is ook mijn uitgangspunt
    maar wederkerigheid is dan wel prettig
    @Verbaas
    ja, dat kan ook
    vaak als er een heftige ruzie is geweest
    dan is het ook nog heel goed te maken
    na een poosje rust
    in dit geval…was het geen heftigheid
    maar meer een gestage druppel die de steen heeft uitgehold

  53. @Zelfreflectie
    ik begrijp punt 1 niet zo goed
    punt 2
    het scheelt dat mijn archief maar heel klein is
    maarre…het antwoord is helaas ja:))
    de omstandigheden dwingen me gelukkig om prioriteiten
    te stellen…
    maar op een dag laten die omstandigheden me in de steek
    en moet ik toch weer op eigen benen zien te leren staan
    hopelijk groei ik nog elke dag en kan ik op een dag het leven
    nemen zoals het is en niet overal strijd tegen te voeren

  54. assyke 07-04-2010 13:20
    1) "ik begrijp punt 1 niet zo goed"
    Dat is geen prettig gevoel wat jij beschrijft, dat heet ongelukkig zijn.
    2)" hopelijk groei ik nog elke dag en kan ik op een dag het leven
    nemen zoals het is en niet overal strijd tegen te voeren"
    Ik voer veel strijd zonder mij daar ongelukkig bij te voelen. Voetballen is ook strijd en dat doen mensen voor de lol. Wat heet dan "strijd"?
    Het gaat dan ook om de instelling waarmee je de strijd aangaat. "Strijd" is m.i. een wezenlijk onderdeel van ieder proces. Als je dat in de gaten houdt dan kan je dat ook relativeren. De strijd wordt dan een zakelijke strijd.

  55. @Zelf Reflectie
    dat komt hard aan
    ongelukkig zijn is een toestand, een absolute toestand als je het hardop zegt
    en ooit was het dat ook, absoluut, een grote zware koude hand die mij neerdrukte
    en waar ik niets tegen vermocht
    dat ik dat gevoel had, kwam ook door "verkeerde" literatuur op een kwetsbare leeftijd
    in alle vrijheid opgezogen en me eigen gemaakt
    nu ik ouder ben, maar vooral ook sinds ik kinderen heb
    weet ik dat je leven wel degelijk door je zelf te sturen is
    en dat ook die zware koude hand daar ligt omdat je hem toestemming
    geeft daar te zijn
    op het moment is het vechten voor de vrije wil en tegen
    het noodlot van karakter, opvoeding en omstandigheden
    en voor eigen invulling van de dag: gaat het vandaag regenen en misschien zelfs
    stormen of laat ik vandaag de zon schijnen???
    Twee jaar geleden heb ik het Bloggen ontdekt…en bloggen helpt me
    in deze strijd tegen het noodlot

  56. assyke 07-04-2010 13:36,
    1) Sorry, bloggen is nu eenmaal geen msn. ik zie niet dat je al aan het antwoorden bent en vul dan nog mijn antwoord aan. Zouden ze eigenlijk moeten veranderen.
    2) "of laat ik vandaag de zon schijnen???"
    Zoals laatst toen je de liefde bezong?
    3) Heb je alles ook uitgesproken? Weet degene waarover het gaat ook wat de problemen zijn? Om tot een oplossing te komen heb je ook de medewerking van twee mensen nodig.
    De liefde is pas "op" als de ander niet meer wil investeren. En als jij dan ook niet kan accepteren is het echt op.

  57. @mephisto
    hij is zij in deze specifieke situatie;-)
    langdurige vriendschappen kunnen op een gegeven moment
    heel ingewikkeld worden
    er is zo’n lange geschiedenis
    zoveel gebeurd, opgeslagen in mijn brein
    en opgeslagen in haar brein
    en zoals dat gaat, is de selectie van herinneringen
    heel persoonlijk
    wat er dan gebeurt, is dat je allebei een totaal andere beleving hebt
    van je gezamenlijke geschiedenis
    en dat kleurt gek genoeg je gedrag van nu
    @Roland Danckaert
    ik ben op weg…maar de weg is nog lang
    dat een groeiproces je dood overstijgt, dat geloof ik niet
    al zal ik het wel graag willen geloven

  58. @Zelf Reflectie
    ik geloof in liefde, in goedheid van de mens
    en waarom zou ik dan somber moeten zijn?
    dus vind ik het consequenter om de zon te laten schijnen
    als ik dat besluit eenmaal heb genomen, wordt het me vervolgens
    heel makkelijk gemaakt, want mijn jongste is één en al lach en vrolijkheid
    en dus ligt geinen…al heel snel op de loer
    ook dit is een kringetje waarin je kan ronddraaien,
    alleen wordt je in dit kringetje duizelig van geluk

  59. Gelukkig kan dat ook! Elkaar jaren niet zien maar toch nog op dezelfde frequentie zitten. 🙂
    Wederkerigheid. Je geeft het zelf aan. Jij bent voor mij belangrijk en ik ben dat voor jou. Intuïtief voel je best aan wanneer dat goed zit en wanneer niet. 🙂

  60. @Zelf Reflectie
    punt 3:
    nee, een veel te lange geschiedenis
    ouwe koeien uit de sloot halen wordt dan niet gewaardeerd
    maar één belangrijk ding is wel goed doorgesproken
    een misverstand die veel te lang heeft gesudderd
    en wat het investeren betreft, ik ben het moe
    het enige wat ik nog als een stap naar haar toe heb gedaan was
    het volgende:
    ze heeft een autistische dochter en de zorg voor haar drukt nogal op haar
    en ik herhaalde maar weer eens dat als ze eens een dagje voor zich zelf wilde
    en haar dochter niet wéééér naar haar moeder wilde brengen
    dat ons huis altijd openstond voor haar dochter
    ik heb dat al vaker aangeboden, maar ze wimpelde het altijd af
    wat ik geinterpreteerd heb als gebrek aan vertrouwen in mij
    ik heb haar die maandagmiddag uitvoerig uitgelegd waarom de zorg
    voor haar dochter voor mij geen probleem zou zijn
    mijn oudste heeft een vergelijkbaar karakter en gedrag en ik weet inmiddels
    hoe je met zulke "moeilijke" kinderen het beste kunt omgaan.
    ook nu bleef ze me ongelovig aankijken

  61. @kitty
    met sommige mensen heb je dat
    het valt ook bijna te voorspellen
    het pretlichtje in elkaars ogen vertelt al een heleboel

  62. @Assykezo waar, zo waar…
    De waarheid, dat is die van u, die ene die telt, tezamen met die van al die andere mensen 🙂
    Dat is ook waarom communicatie zo belangrijk is, toch?

  63. assyke 07-04-2010 07:12
    Assyke, het leven zelf leerde mij een les. In mijn jeugd werd mij niet (voldoende) bijgebracht hoe ik voor mezelf kan opkomen.
    Altijd maar anderen pleasen, om zelf aardig gevonden te worden.
    In mijn werk is mij dit uiteindelijk opgebroken en ook in andre relaties waar ik altijd maar "ja" knikte en nooit een "nee" verkocht. Burnout was het gevolg.
    Toen begon het grote nadenken, reflecteren, inzien en leren. Leren dat het anders moest. Om te overleven.
    Ontdekken dat ik al die jaren een beeld van mezelf had afgegeven dat altijd alles maar kon, dat ik altijd eerst aan de ander dacht en mezelf te kort deed.
    Op een goede dag heb ik aan mensen aangegeven dat ook ik mijn grenzen had. Inplaats van negativiteit ervoer ik respect. Respect omdat ik mezelf liet zien als iemand die ook grenzen heeft en die aangeeft.
    Ik wist in eerst instantie niet wat me overkwam omdat ik het zo anders had verwacht. Maar wellicht heb ik de juiste toon getroffen om dingen helder te maken en te motiveren.
    Nu, jaren later, meen ik de juiste verhoudingen te hebben gevonden en ben ik veel stabieler. Wat op zich ook beter is voor mijn omgeving.

  64. @sLIMME JUF
    dat is goed om te lezen, geeft hoop
    hoop dat je je ook nog na je kindertijd kan ontwikkelen
    dat ouders niet een absolute stempel op ons drukken met hun opvoeding
    het gaat moeizaam, het is een lange weg, soms bijna letterlijk een strijd die je levert
    met oude gewoontes, oude denkpatronen, maar het kan dus
    ik denk wel dat ik ook leer en me ontwikkel….maar zover als jij , ben ik nog lang niet
    ik trek nog teveel negativiteit aan en weet dat ik dat ook aan mijzelf te danken heb
    dank je wel voor je eerlijke aanvulling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s