over moederlijk verraad

Om elf uur wou hij zijn schoenen al aan doen, want volgens hem stond de wijzer allang op de 1. En we zouden beslist te laat komen. Uren lang kon hij aan niets anders denken, dan aan het moment dat hij daar dan zou zijn.
 
Heimelijk was ik behoorlijk opgelucht, want een paar dagen  terug was hij met geen stok naar het kinderdagverblijf te bewegen. Eerst deugde al het speelgoed  niet. Niet te vergelijken met het speelgoed op de peuterspeelzaal (de psz is niet meer dan een klein en eenvoudig barakje, dus met al dat speelgoed zal het best meevallen).
Toen ik aangaf, dat ik het  "leuke" van speelgoed niet afdoende vond als argument en dat er misschien iets anders speelde, kwam eindelijk het hoge woord eruit:
 
ja, er was daar een jongetje, Sem.
 
( even nadenken, oja, dat was dat jongetje dat hij zo lief vond,  waar hij zo leuk mee kon spelen en met wie hij tijdens het officiele middagdutje gezellig mee kon fluisteren?),
 
-ja die, alleen kreeg hij nu hoofdpijn van die Sem.
 
-Hoezo hoofdpijn, wat doet hij dan?
 
 Er volgde  een verhaal over reuzen, verstoppertje en dat dat allemaal helemaal niet leuk was en dat Sem ermee moest ophouden.
En toen kreeg ik een geweldige ingeving: zullen we dan naar het kv gaan en Sem vragen of hij dat niet meer wil doen, want dat jij dat niet leuk vindt?
 
Ja, dat was wel een goed idee.
 
Dus nu had hij een afspraakje op het kinderdagverblijf, met zijn ex-vriendje en met de juf en daarna zou hij meteen naar huis gaan, want het was immers enkel  een afspraakje.
 
We zullen zien en ik lachte in mijn vuistje.
 
Alleen… er was daar helemaal geen Sem,   met de juf had hij plots ook niets meer te bespreken.
 
-We gaan nu naar huis…ik vind het hier niet leuk…
 
Volgens de juf, liet ik mij erg makkelijk manipuleren.
 
Nou, hij is een beetje in de war, zijn oma is na 6 weken afwezigheid plotseling teruggekomen, hij gaat nu ook naar de psz…en er zal best dat akkefietje met sem hebben plaatsgevonden…ik wil hem in elk geval wel horen in zijn verdriet en verwarring…
 
Nee, hoor dat was enkel manipulatie, dat hadden ze zo vaak aan de hand gehad. Zodra jij weg bent, is hij het zo vergeten en als hij blijft huilen bellen we je wel."
Dat is goed, probeerde ik dapper, maar ik had ineens overal armen en benen en kon mij moeilijk vrijmaken. Als ik mij van de ene arm bevrijd had, was daar wel weer een been en vooral dat wanhopige stemmetje dat mij smeekte niet weg te gaan en hem alleen te laten…
Met lood in mijn hart ging ik weg. En ik weet niet wat er met mijn oren aan de hand was, want ik hoorde almaar mijn telefoon afgaan. Na een half uur ging de echte telefoon:
 
 
                                                                      Alles ging perfect!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
uit mijn archief
momenteel weer actueel
hij wil niet naar de kleuterschool…zucht
 
 

28 thoughts on “over moederlijk verraad

  1. Mooi verhaal Assyke en goed verteld, krijg een goede indruk hoe het gegaan is. En dat terwijl ik geen kinderen heb.

  2. @antoinette
    het speelt weer en het is zo dubbel
    de juf merkt helemaal niets aan hem, hij is vrolijk, doet leuk mee
    speelt met iedereen, kletst aan een stuk door…
    en toch wil hij niet naar school!

  3. Ik zal mijn mond dichthouden.
    Bij mij staat de evolutie dus stil. De klok blijf op kwart voor negen staan.
    Ik ben nog van de generatie van goed luisteren en goed je best doen op school.
    Nogal ondemocratisch. Ik weet het.
    Maar ik ben wel dol op kinderen hoor. Hoe meer zielen……………

  4. @k.Reintje
    ik vraag helemaal niet dat je je mond dicht houdt
    maar stiekem heb je toch al je zegje gedaan:)

  5. Mooie kinderavonturen. Al wat ik me ervan herinner was dat ik zelf al in de derde of vierde klas zat en er kort voor het begin van de eerste schooldag een groep moeders met heel kleine – ik was al groot en ging alleen naar school – en luid jankende kindertjes stond. Frappant was en is dat wanneer er één of twee beginnen, de rest er uit volle borst mee instemt. In je eentje dapper zijn schijnt moeilijk.
    Ik ondervond een overweldigende minachting voor dat gehuil en geschreeuw, dat herinner ik me nog erg goed. Later bleek dat ook ik mij niet geheel onbetuigd gelaten had en dat mijn vermeende dapperheid niet meer was dan pure verbeelding.
    Je beschrijft het weer mooi, Assyke.

  6. @Navelpluis
    ik herinner me dat alle angsten, alle dingen die je dwarszaten gewoon ingeslikt werden.
    wij huilden niet, want je wist dat je ouders dat niet serieus zouden nemen…we deden nooit ergens moeilijk over…alles werd geaccepteerd, want je had als kind toch niets in te brengen.
    er wordt zoveel over de vroegere opvoeding gesproken als zou die zaligmakend zijn…maar de ggz’s zitten vol mensen die nooit hun emoties hebben kunnen verwoorden als kind, die alles altijd maar hebben moeten opkroppen…het lijkt me niet goed.
    Aan de andere kant, wat dan wel goed is. Ik weet het niet. Het voelt als onzeker geschipper. Je kind niet te kort doen en tegelijk hem weerbaar te maken.
    Dat wat je zegt over de eerste schooldag, dat is vrij normaal.
    Een probleem wordt het pas echt, als het halverwege het jaar ineens opduikt…het niet meer willen…
    wat speelt er dan? Daar is moeilijk de vinger op te leggen.

  7. die van mij van zeven had het laatst ook. Ik kwam er ook niet achter wat het was. Gelukkig was het na een paar dagen weer over.
    Nou denk ik wel… als je met hem afgesproken had, dat hij meteen weer mee naar huis mocht gaan, dat je dan het armen en benenwerk misschien had moeten overslaan 🙂
    Ik bedoel: had nou maar niet iets beloofd, wat je – in dit geval – niet waar besloot te maken.

  8. Hm, herinneringen. Ik heb mijn kinderen altijd heel duidelijk gemaakt dat ze er niet over in hoefden te zitten dat ik even een tijdje alleen thuis was. Dat accepteerden ze altijd grootmoedig.
    Groet
    Simen Vaderrat

  9. @Suiker
    als je mijn zoon zou kennen…zou je het snappen:)
    mijn deel van de afspraak was: naar het kv, een babbeltje maken met sem en juf
    dat we dan vervolgens meteen weer naar huis zouden gaan, was zijn invulling.
    toch voelde ik me inderdaad een verrader omdat het anders liep dan gepland
    ik zal nog meer over mijn oudste schrijven en dan krijg je langzamerhand wel een
    duidelijker beeld van mijn sterkwillige kleuter.

  10. @Vaderrat
    jij hebt dan ook een creatieve geest!
    nu vinden kinderen het minder erg als de papa alleen thuis is
    dan bijvoorbeeld de mama…
    zou dat hebben meegespeeld, misschien?
    oh ja, en vooral geen smiley pfffff!!!

  11. @zelfstandig-journalist
    zelfs niet als kind?
    altijd blijmoedig naar school gegaan?
    nooit gedwongen…nooit buikpijn gehad bij de
    gedachte aan school?
    klinkt super:)

  12. @the Saint
    wat zou je zo weer doen?
    kinderen krijgen?
    of huilen als je naar school moest?

  13. ‘dat we vervolgens weer naar huis zouden was zijn invulling’ Maar je hebt hem wel in die waan gelaten. Hij dacht dus dat hij die afspraak met jou had gemaakt zo en jij wist dat hij dat dacht en lachte in je vuistje, want anders wilde hij helemaal niet mee?
    Ik bedoel alleen maar: ik doe er alles voor om beloftes die ik aan mijn kinderen doe niet te breken. Ik beloof liever niets dan het niet na te komen. ( ik bedoel helemaal geen heilige te zijn, ik leid ze om de tuin waar ik kan, maar beloofd is wel altijd beloofd 🙂
    Ik zou hem dan op een andere manier hebben proberen te paaien.

  14. suiker
    ik heb hem helemaal niets beloofd
    voor Faf is het heel erg moeilijk om bepaalde wensen los te laten
    zoals ik al zei, zal ik vaker over hem schrijven
    voor mezelf had ik de mogelijkheid dat sem er niet was niet meegenomen, dat klopt en dat was
    dom,
    vervolgens heb ik me laten overtuigen door de leidster…die vond dat ik te veel meeging in zijn zogenaamde manipulatieve gedrag…
    toen ik wegging voelde het inderdaad niet goed, alsof ik hem belazerd had, wat ik niet had
    maar daar gaat het niet om…
    nu hij beter over taal beschikt, kan ik veel makkelijker de nuances aanbrengen in wat wel en wat niet
    geoorloofd of verwacht mag worden…maar zelfs nu is het nog erg moeilijk
    hij is erg sterk van wil en vind het moeilijk om zijn "soevereiniteit" in te leveren.
    en ja, je mag best weten dat ik vaak met mijn handen in het haar zit, dat ik het gevoel heb, dat ik het helemaal verkeerd aanpak…
    deze week heb ik dat gevoel weer, maar het valt me op dat ik dat gevoel voornamelijk heb als ik niet lekker in mijn vel zit.
    dus in grove lijnen krijgt hij misschien toch wel wat hij nodig heeft..

  15. assyke, ik geloof meteen dat hij krijgt van jou wat hij nodig heeft 🙂
    en zelf heb ik ook regelmatig mijn handen in mijn haar zitten.
    Ik zeg alleen wat ik lees in je stukje: dat hij in de veronderstelling is dat hij meteen naar huis mag. En dat jij dat niet tegenspreekt en dat dat uiteindelijk niet zo is.
    En toen viel mij in: mijn ‘beloofd is beloofd’ heeft al veel vruchten afgeworpen. Dat deel ik dus graag.
    Meer is er niet aan.

  16. @Suiker
    dat jij dat daar in leest is mijn fout
    ik ben niet altijd even duidelijk, ik ben daar deze week al door iemand anders op gewezen
    ik ga er te veel van uit, dat mijn bedoeling duidelijk is in de paar woorden die ik gebruik,
    in fictie ben ik niet van plan dat te veranderen, want dat is nou eenmaal de stijl die bij me hoort
    maar in non-fictie, zoals dit verhaal toch is, zou ik toch wat meer duidelijkheid moeten betrachten.
    Dus in die zin, voegt jouw feedback veel toe.

  17. Ik was een modelleerling. Verbleef ook veel liever op school dan thuis …

  18. @Assyke
    De eerste dag naar de speelzaal
    De eerste dag naar het kinder dagverblijf
    De eerste dag naar school
    Het klinkt mij allemaal bekend in de oren.
    Mijn kleine klampte zich vast aan mijn benen.
    Daddy don’t go
    Please please please daddy
    Het is heel normaal
    Elk kind heeft dat gevoel
    Angst voor het onbekende
    Vreemde kinderen
    Het komt hier zelfs in het nieuws
    Huilende moeders met hun kroost
    Laat die juf maar kletsen
    Goed gedaan Assyke

  19. Ik heb het tegenover gestelde gepresteerd,
    op de woensdag dat juf niet (meer) gezegd had dat we die middag vrij hadden,
    wilde ik naar school.
    Mijn moeder kon praten als brugman (begrijp ik nu)
    Maar ik vond haar stom, en ik wilde naar school en en en
    Huilend en krijsend ben ik afgevoerd naar de buren,
    die ik veel liever vond, en zij wist dat mijn moeder gelijk had natuurlijk.
    Fast forward van de jaren zestig naar de jaren negentig,
    ik ben bijstandsmoeder en werk een paar jaar als assistent-peuterjuf,
    en wat ik daar allemaal zie,
    Veel dramatisch huilende kinderen bij het afscheid.
    Hier en daar kom het heel zielig over,
    moeders maken zich met veel moeite los van huilende kinderen.
    en
    Moeder is weg, kind kijkt op, wat gaan we vandaag doen?
    Spelen spelen spelen heerlijk vrolijk vol overtuiging mee doen,
    lol hebben, kastelen bouwen, broodjes bakken, liedjes zingen
    dan aan het eind van de ochtend komt mama terug,
    en zitten ze weer te huilen?????
    Op een dag zit er een zo te huilen dat moeders zegt,
    "Kom Mara ga maar weer mee naar huis"
    maar dat was niet de bedoeling,
    Mara droogt haar tranen en blijft.
    Moeder kon eindelijk zien dat het krokodillentranen waren….
    Later maak ik het zelf mee als mijn ex de kinderen komt halen
    dat worden vreselijk drama’s
    een dag ga ik huilend weer naar binnen en bel ik later naar mijn ex,
    "Dat huilen is over voor we de straat uit zijn!" vertelt hij,
    en ik geloof het.
    Mijn verklaring is dat ze niet huilen omdat ze met hem mee moeten,
    maar het moeilijk vinden om mij achter te laten. Alles went gelukkig.
    Ze zijn nu 23 & 21, en, ik heb er naar gevraagd,
    maar ze hebben er geen slechte herinneringen aan.

  20. fast forward…zwaar aanbevolen Catherina
    om de humor die zo heerlijk is en onontbeerlijk
    en nu even ingaan op de inhoud:
    ja, en daarom liet ik me omver praten door de leidster
    want dat is ook wat zij zei
    en wat ik ook van hem weet, is dat hij graag met andere
    kindjes speelt…daarom snapte ik de tegenzin ook niet
    en nu ook niet
    maar nu lijkt het mysterie toch steeds meer ontrafeld
    te worden
    want het zijn vooral de maandagen en de donderdagen waarin hij
    erg moeilijk doet:
    hij vraagt dan ook elke ochtend en zelfs de avond tevoren aan mij:
    is het vandaag (morgen) gymdag?
    de maandagen en de donderdagen zijn gymdagen!

  21. Ik krijg de mijne niet mee terug naar huis! Daar sta je dan als moeder te sjorren, trekken, dingen te beloven. Ondertussen wordt het lokaal aangeveegd…

  22. @Verbaas
    Ja!!!!
    die periodes heb ik ook aan de hand gehad…vooral in de beginperiodes
    genant soms, maar meestal hilarisch
    het was dan wachten tot het een na laatste kindje ook weg was…
    Voor jou als moeder is het een geruststellend signaal dat kind het leuk op school heeft.

  23. "ik had ineens overal armen en benen": mooi gevonden.
    Veelzeggend.
    OT ik denk dat het inderdaad het vertaalknopje was!
    hartelijk dank!
    gr eva

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s