een kwestie van genen

Hij kwam niet,
de bank
zij kwamen wel,
de dragers
 
een multifunctioneel navigatiespeeltje
aan het oor
bellen ze bij mij aan
ja?
komen jullie voor een kop koffie vraag ik negatief
nee,
het spijt hen zeer, maar de fout lag niet bij hen
maar firma Vlot,
laat me niet  lachen
wou mij graag spreken,
wilde ik zo goed zijn het speeltje aan te nemen
 
opnieuw spijtbetuigingen,
maar een andere route gingen ze vandaag niet rijden
geen bank,
was de onderliggende boodschap
onverstaanbaar bedolven
onder keurig afgewerkt spijtprotocol
 
en toen moest ik denken aan hem,
onze pa
hoe keurig ook hij dit afgehandeld zou hebben
iets minder voet bij stuk als ik
of zelfs iets meer
maar ook nooit zijn woede gekoeld
op onschuldige dragers bij de deur
 
en zo slecht ken ik jou
want heb geen flauw idee hoe jij reageren zou
in situaties als deze
 
 
 
 
 
 
 
november 2009
Advertenties

32 thoughts on “een kwestie van genen

  1. Ik neem het speeltje dankbaar in ontvangst
    en ga weer rustig op bed liggen met mijn zere been
    omdat de bank er nog niet is.
    Ik kijk naar de 2 brandende kaarsen.
    Ik geniet van de naderende hypnose.
    Welterusten voor straks Assyke
    Dit verhaal is good.

  2. @jezze
    ehhh…nee hoor, ik was erg beleefd, behalve dat eerste zinnetje, was een beetje sarcastisch
    maar het was een jong meisje en een jonge knul en ze zagen er nogal schuldbewust uit, vond het een beetje zielig voor hen, maar het slappe excuus van het transportbedrijf aan de telefoon, vond ik maar niets.
    Dan maar nog een weekje op de grond zitten;-)

  3. Heb je geen terrasstoelen?
    Alhoewel. Veel kussens op de grond is ook gezellig.
    Maak er wat van!

  4. @kitty
    dit speelde ten tijde van onze verhuizing, een maand of vier geleden
    het eerste wat ik kocht was een wollen tapijt en daar hebben we een paar weekje op gezeten,
    had wel iets…
    maar op een gegeven moment wil je toch wat meer comfort
    aangezien er in de kamer verder helemaal niets stond;-))))

  5. Och sorry, het staat er ook onder; november vorig jaar.
    Ik neem aan dat je nu prinsheerlijk zit? 😉

  6. en zo slecht ken ik jou
    want heb geen flauw idee hoe jij reageren zou
    in situaties als deze
    Die laatste zinnen zijn het mooiste , omdat ze zich onttrekken aan het verhaal, het wordt iets wat altijd opgaat of niet. Je schrijft het , je wist het. Heb ik zelf ook wel eens dat wissen , zoals een blog vanochtend om 7.30 , om 7.32 gewist.

  7. pracht laatste zinnen, zo verrassend dat ik me afvraag wie je bedoelt. maar niet zeggen. Het is mooi om iets te raden te hebben.
    Je bent veelzijdig, telkens andere stijl en dit, staccato, afgemeten dat past bij de stemming van de tekst
    gr
    d

  8. als twintigjarig was ik vooral bloemrijk
    als je ouder wordt, verdwijnen de woorden…
    in een gat?
    straks houden we geen lettergreep meer over;-)))

  9. soms zijn meer woorden volstrekt overbodig, omdat je beter tot de kern weet te komen.
    Ik weet niet of dat met ouder te worden te maken heeft, misschien wel als het ouder worden meer de beleving raakt.
    ik denk dat ik weet wie je bedoelt maar het is een kans van 50 %.
    Ik zou met een grote gelaten zucht reageren, dat heb ik ook van mijn moeder. Accepteren zoals het is maar ik werk er hard aan om sommige dingen in eigen hand te nemen ipv te laten gebeuren. Dus, nu zou ik korting bedingen 🙂

  10. Zelf stond ik ook bepaald niet vooraan bij het uitdelen van diplomaten-genen. Ik erken en herken.
    Ceesgegroetje

  11. @dianne
    in dit soort dingen ben ik niet assertief
    die korting zou ook niet eens in mij opkomen
    als ik een slechte dag zou hebben, zou ik wel ontzettend geirriteerd zijn
    maar dat niet hebben om kunnen zetten in een creatieve oplossing
    nu wekten de dragers mijn sympathie en dat relativeert;-)))

  12. Een paar keukenstoelen achter de hand houden, is een alternatief in zo’n situatie. Ondertussen zijn die ook allang niet meer nodig, begrijp ik.

  13. Ik hoop van harte dat je bank er inmiddels is.
    Drama, kan dat zijn, als je iets besteld en er gaat wat mis. Zelf heb ik dan grote moeite mijn kalmte te bewaren.

  14. @Red
    dank!!!
    @zelfstandig_journalist
    we hadden toen nog geen auto
    en waren dus afhankelijk van vrienden
    bovendien was alles wat we hadden zesdehands
    en dus hebben we, wat nog heel was, teruggegeven aan de
    kringloop en al het andere weggegooid
    we kwamen in het nieuwe huis met enkel kartonnen dozen
    en gelukkig wel onze bedden;-)))

  15. @paco
    zie reactie naar zelfstandig-journalist
    @Ineke
    ja, hij is er al;-))
    het rare was dat de vrachtwagen van het transportbedrijf wel keurig kwam,
    maar dat ze toen ze in de laadruimte keken, de bank niet vonden, want die waren ze vergeten in te laden;-)))))
    het meisje en de jongen keken zo beduusd…dat ik mijn woede vergat

  16. @Martin
    ik schreef het voor mezelf
    maar ik heb een klein weblogje speciaal voor dit soort herinneringen opgezet
    er staan geloof ik een stuk of tien dingen op
    het is een weblog waar ik niet netwerk, zodat ik in alle vrijheid
    de eerste gevoelig liggende dingen kan neerzetten
    als er dan tijd overheen is gegaan, durf ik het openbaarder te maken
    de tijd is dan rijp om feedback te waarderen en niet als kwetsend en te dichtbij
    te ervaren

  17. Voor jou, mijn gastvrije gastvrouw,
    Ik wil je graag trakteren.
    Ik ben er blij mee dat ik bij je mag aanbellen en mijn verhaal kan vertellen.
    Ik heb weer het idee dat ik thuiskom uit school en onder het genot van een kop thee met mijn oma de dag doorspreek. Ze was heel zorgzaam. Ze waakte over me al gaf ze alle eer weg aan de Here.
    Ja, de Here waakte over me. Als ik goed zou luisteren naar wat de Here me te vertellen had dan zou ik genade ontvangen.
    Dat begreep ik toen niet en als ik eerlijk ben begrijp ik het nog steeds niet. Het vind het heel leuk als ik aardige mensen ontmoet, ja natuurlijk maar ik heb vandaag op deze grijze dag al zoveel opmerkingen van mensen gehoord die ik ook zou kunnen lezen in boekjes over jaloezie en achterdocht.
    Oma stelde vaak dat er velen geroepen zijn doch weinig uitverkoren. De tranen stonden in haar ogen. Mijn vader heeft me nog verteld dat hij een motje was. Oma was wel geroepen maar niet uitverkoren.
    Ik blaas weer over de thee en kijk naar het scherm.

  18. wat een fraaie timing en woordkeuze..het pakt je en neemt je mee!
    compliment!
    groet van koen

  19. @k.Reintje
    iedereen is uitverkoren
    dit soort religieuze uitspraken daar krijg ik de kriebels van
    en een oma die klaar staat met een kopje thee
    heeft zeker een roeping
    waar wou je me op trakteren?
    jij ook bedankt voor je openhartigheid
    dat waardeer ik zeer!
    lieve groet, assyke

  20. @Koen
    dank je wel voor "fraaie timing"
    van iemand die daar verstand van heeft is
    dat zeker een compliment!
    dank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s