In de mist

Ik ben er wel.
Maar ook niet helemaal.
Ik kijk naar wat er om mij heen gebeurt en voel me een buitenstaander. Heb niet het gevoel dat ik op de een of andere wijze verantwoordelijk zou moeten of kunnen zijn voor het verloop der dingen.
Lang kun je dat in een gezin met kleine kinderen niet volhouden.
Arme Sassa,  normaal gesproken toch een makkelijke slaper, werd sinds ik hem in bed had gelegd, telkens weer huilend wakker. Zodra ik echter in beeld verscheen, verdween prompt het huiltje en kwam er een stralend lachje tevoorschijn.
En dit deed hij elke keer…
Op een gegeven moment voelde ik me behoorlijk bij de neus genomen…bij het laatste huiltje weigerde ik dan ook mijn geplaagde neus te laten zien en liet hem huilen…
-Ga je niet bij hem kijken?
-Nee, laat hem maar even huilen, dan valt hij vanzelf in slaap…
Ik word aangekeken alsof ik moederoverste der oude toverkollen ben, maar ik negeer  alle nonverbale lichaamsuitingen. Zuchtend staat papa op en loopt naar zijn arme baby, die prompt lief begint te lachen en ik ook, maar dan in mijn vuistje. Dan betreedt papa de woonkamer en zegt bezorgd dat zijn neusje verstopt is en dat hij daarom telkens wakker wordt…Dat krijg je er dus van als je in een dichte mist deelneemt aan het leven, dan gaat het leed van je dierbaren zomaar aan je voorbij…
Met de staart tussen de benen en een hart vol schuld pel ik een ui en snijd deze doormidden…
Zo Sassa, een uitje aan je linkeroor en een uitje aan je rechteroor…dat slaapt vast lekkerder…en mama zal het nooit meer doen…jou niet horen, jou niet zien…want daar ben je veel te lief en speciaal voor…

Advertenties

37 thoughts on “In de mist

  1. de dagelijkse moederdruk , mooi beschreven.
    ik zie het vaak aan de avondkleding.
    dat kleine plekje op de schouder van een bloes, een jasje.
    dat overlopende boertje, net voor je weg ging.
    snel! doekje! snel wegwezen!
    maar die pappa?
    die pappa’s hebben die plekjes nooit
    net zomin als schuldgevoel
    of zorgdrift
    de echte emancipatie, die van de man,
    het laat lang op zich wachten.
    arme mamma.

  2. @dominic van Vree
    deze papa had veel te vaak witte plekjes op zijn schouders
    bij voorkeur als hij op het punt stond naar school te gaan
    gna gna dacht ik wel eens
    maar soms had ik medelijden
    want hij was toch wel een echte papa voor de kleine
    vooral s’nachts
    niets arme mama
    arme papa’s van tegenwoordig;-)

  3. Leuk om te lezen maar minder leuk om
    dagelijks te ondervinden, lijkt mij.
    Wel weer mooi om hier over te schrijven!
    gr eva

  4. @Eva
    Sassa is niet zo’n moeilijke slaper gelukkig.
    @Antoinette Duijsters
    Leuk voor de kinderen ook, een betrokken vader
    en ja, je ziet het om je heen overal, papa’s die bij het schoolhek staan
    papa’s die tijd hebben voor hun kinderen, meer dan vroeger denk ik.

  5. Wat een leuke, mooie shortstory.
    Het leven van een baby is vol mysteries
    soms ben je hun te slim af
    soms is het andersom
    maar altijd weer die behoefte om ze te knuffelen, te koesteren
    Voor ze te zorgen.

  6. Ja mooi. Maar één vraagje heb ik wel naar aanleiding van je re-reactie.
    Wat moet zo’n papa bij een schoolhek, en wat heeft dat met tijd hebben voor je kinderen te maken ?
    Dit is een echte vraag, zonder ironie, ik heb mij dit altijd afgevraagd. Net als ik me altijd heb afgevraagd welke goede bedoelingen er schuilgaan achter de gewoonte van mensen om hun kind naar school te brengen met een auto.

  7. @Simen Vrederat
    Die papa die bij het schoolhek staat, heeft waarschijnlijk met zijn vrouw afgesproken dat hij een paar uur minder werkt, zodat zij wat ontlast wordt.
    Aangezien er meer vrouwen werken is het wel fijn dat er wat taken onderling worden verdeeld, anders is het voor de werkende vrouw toch wel veel op een gegeven moment.
    Voor het kind lijk het me leuk opgehaald te worden of gebracht te worden door de papa. Al is het maar een keer. Die betrokkenheid waarderen kinderen.
    Mijn man kan vanwege zijn uren dat vrijwel nooit doen. Is ook niet erg. Heel heel soms heeft hij door een afspraak een snipperuurtje en haalt hij zijn zoon onverwacht op. Voor mijn zoontje is dat dan een heel feest.
    Wij of eigenlijk ik breng mijn kind gewoon lopend naar school, want school staat achter ons huis;-)
    Op sommige scholen wordt daar wel aandacht aan besteed en ik zie ook veel ouders gewoon op de fiets.
    Sommigen hebben een schooltype heel bewust uitgekozen en dan ligt die school buiten het dorp, ik snap wel dat het dan een heel gedoe is om dat in weer en wind op de fiets te doen.

  8. Leuk om je verhaal te lezen, ik ben al weer een tijdje uit die periode. Die van mij zijn 19 en 21 maar er valt weer op een andere manier genoeg te moederen.
    Hoe goed je ook moedert, je kunt niet altijd 100% op scherp staan. Er ontgaat je ook wel eens wat.
    Dan is het heel mooi als je partner op dat moment wél op scherp staat.

  9. @Ineke
    Oh soms zou ik willen dat die van mij al meerderjarig waren;-)
    Maar ik zou deze fase toch niet willen missen, het gaat zo toch al veel te snel.
    Als ik niet op scherp sta dan schijnt er ineens van alles aan de hand te zijn. Ze noemen dat ook wel de Wet van Murphy;-)
    @Theo
    Eh…dank je?
    Toch niet te?
    Waarschuw me maar als het inkijkje te persoonlijk wordt. Ben nog een beetje aan het rommelen om het juiste evenwicht te vinden.
    Arnold Kemp heeft me ook weer aan het denken gezet: kortom ik ben er nog niet uit.

  10. Ok ik had je verkeerd begrepen. Ik dacht dat je bedoelde dat de tijd doorgebracht bij het schoolhek ten behoeve van de kinderen was. Ik heb geen idee hoe de stand van zaken is op dit moment.
    Ik ben altijd intensief met mijn kindertjes bezig geweest. Zelfs aan baanloosheid kleeft zelfs nog een voordeeltje. Ik moest echter aan mijn kinderen uitleggen dat het een teken van liefde en vertrouwen was en voor hen een groot voordeel dat zij zelf naar school gingen in plaats van te worden gebracht. Mijn oudste wilde op een gegeven moment altijd bij voorkeur naar buiten als het regende, zodat hij doornat werd en fijn door de plassen kon stampen. Ik dacht dan, goed zo jongetje , want later gaat het nog vaak regenen.

  11. @ Assyke, ik heb zelf ook gekozen voor vaak persoonlijke blogs en ben daar een aantal keren heel hard voor op m’n bek gegaan. Doorgaans ontvang je goede, empathische reacties, maar er zitten naar verhouding vrij veel cynici op het VKBlog, mensen met traumatisch verbroken relaties, zware drankproblemen, conflictueuze werksituaties, politiek gestoorden, pathologische egomanen en die storten zich op je als een prooi als je je kwetsbaar opstelt. Ze kunnen dan eigen frustraties en agressie kwijt. Je hebt het al een keer meegemaakt. Op den duur leer je ze kennen en mijden.

  12. @simen vrederat
    mijn man was het eerste jaar niet zozeer werkloos als wel aan het inburgeren, daardoor had hij ook veel vrije tijd, dat kwam mij goed uit, want ik had toen bezigheden buiten de deur;-)
    wat je zegt over zelfstandig naar school laten gaan, dat is het voordeel wat papa’s weer hebben. Moeders, in elk geval deze, zijn iets krampachtiger. Nu is de school wel zo dichtbij, dat ik me wel voorgenomen heb zodra hij oud genoeg is, dat hij dat toch ook moet kunnen. Of beter: dat ik het ook moet kunnen;-)))
    Maar hij is nu nog maar vier. Lijkt me niet verstandig hem nu alleen naar school te laten gaan;-))))

  13. Ga toch koken. Ga kantklossen, ga breien, ga boodschappen doen, ga de vaat wassen dweilen drogen poetsen, ga groenten wecken, ministecken, punniken, ga de kinderen brengen halen brengen boterhammen smeren koekjes bakken plinten stoffen koperpoetsen teutebellen op de tennisclub, ga naar de kapper pedicure supermarkt; ramen lappen overhemden strijken televisie kijken, ga mandalas kleuren, bloemschikken, pilates poweryoga piesen van het lachen, ga klankschalen kleien op de hobbykamer, ga batikken, ga beppen, ga wehkamp ga otto ga blokker prenatal ikea, leesportefeuille bonusaanbieding sherry senseo swiffer. En BLIJF met je bloemetjesjurk UIT DE POLITIEK. Bedankt, dames.

  14. @Theo
    alles went behalve…dit
    ik vraag me ook af waarom het zou moeten wennen
    maar goed, zoals ik al zei ben ik er nog niet uit
    bloggers als jij stimuleren me wel om toch zoveel mogelijk mijn
    eigen gang te gaan

  15. @Beste Ria de Witte
    ik vraag me af waarom jij dat allemaal niet gaat doen?
    of nog beter, als zoveel zaken je blijkbaar zo hoog zitten, waarom begin je dan geen weblog?
    Ik weet zeker dat je er veel succes mee zult hebben.
    Maar dat vergt ook moed. Alleen jij weet of je over die moed beschikt.
    Wat je nu doet is kiezen voor de allermakkelijkste weg.
    Ik stel geen prijs op dit soort reacties. Omdat de reactie niet erg kwetsend is laat ik het staan. Maar word je te persoonlijk dan ban ik je. Ik heb inmiddels geleerd hoe dat moet;-)

  16. @smokey
    vind ik ook;-)
    maar dat rare knulletje van mij is dol op uien, ik moet ze dan ook verstoppen, zodat hij ze s’nachts niet rauw opknabbelt
    ik heb rare kinderen;-)

  17. @VSP
    aan de vele knuffels die ik van hem krijg denkt hij er ook zo over;-)
    @Robert Kruzdlo
    Het is verschrikkelijk vermoeiend en ook ik verzucht vaak…wanneer zijn ze nou eindelijk eens volwassen!
    En dan heb ik er maar twee. Wel hyperactief, maar dan nog. Vroeger had je gezinnen met zes, acht kinderen en dat was dan nog gemiddeld.
    Petje af voor die vrouwen.

  18. Assyke, die vlekjes… ja!
    Leuk dat je ze kunt delen 🙂
    Een liefdevolle bijdrage met reflectie
    groet

  19. @zelfstandig_journalist
    nee, die is nog niet opgetrokken
    @Dianne
    ik wou je even plagen maar dat doe ik maar niet;-)
    dank je wel

  20. Pas maar op. Die Ria heeft waarschijnlijk ook te veel uien geknabbeld.
    Maar dit terzijde.
    Ik vind een blog dat over opvoeding gaat erg nuttig en interessant ( ook voor de blogger die dan niet bij het schoolhek hoeft te blijven hangen ).
    En leuk is een blog alleen maar als het persoonlijk is.
    Een belangrijk onderdeel daarvan is humor, vooral ten opzichte van uienknabbelaars.
    Wat is er nu handiger dan een overzichtelijk lijstje wat je overdag kan gebruiken om je huishoudelijke taken op af te vinken.
    Even "Blog schrijven invoegen" en je bent klaar. Tussen vaatwassen en dweilen in lijkt mij de beste plek.
    stimulerende groet,
    Simen Vrederat

  21. assyke,
    als jij mij uitlegt hoe ik een blog kan aanmaken, dan zal ik dat doen.
    ik kom er niet uit en het lukt me gewoon niet.
    niet erg, maar daarom vraag ik het maar aan jou

  22. oh nostalgie 🙂 enne:
    "@Ineke
    Oh soms zou ik willen dat die van mij al meerderjarig waren;-)"
    Kleine kinderen kleine zorgen… de meeste cliché’s krijg je echt om je oren, ooit.
    graag gelezen

  23. @ ria: waarom een blog aanmaken, ben je al klaar met koken, afwassen en bloggers afzeiken?
    In dat geval: het is niet zo ingewikkeld. Eerst registreren en inloggen, dan verschijnt links bovenin de blogpagina het knopje ‘je weblog’. Wanneer je daarop klikt wijst de rest zich echt vanzelf. Succes.

  24. @simen vrederat
    als we het dan toch over huishoudelijke taakjes moeten hebben…zucht,
    dan opteer ik koekjes bakken en ze vervolgens op te eten bij de senseo, alle tussenliggende taken sla ik voor het gemak maar even over, het is ook wel een erg lange lijst;-)))
    en nu excuseer mij, ik moet mijn onzelfstandige vierjarige van school halen, voor hij besluit zelf het dorp te gaan verkennen;-)))
    dank je wel voor je erg leuke reacties, simen, je bent hier meer dan welkom!!!

  25. @Ria de Witte
    ik moet nu weg,
    aan het eind van de dag kom ik er op terug
    maar als je niet zolang wilt wachten, dan zijn er vast anderen die het je ook kunnen vertellen.
    groet, assyke

  26. Sorry, Assyke, ik bedoelde het niet rot. Ik vind je als Marokkaanse vrouw nl. geweldig. Een goed rolmodel. En wat dat blog maken betreft: dat was een geintje hoor. Ik heb al een blog. Ik ben nl. Ruud Zweistra. En laat die Wilders maar kletsen: multiculturele samenleving, daar gaat het om! Liefs, Ria

  27. Als dat zo is, dan nog even dit.
    Zelfstandigheid begint zeker al op vierjarige leeftijd, zoals je zelf al aangeeft .
    Zelfstandigheid is immers het eindresultaat van verkennen.
    Het verkennen van je eigen vermogen in nieuwe situaties de goeie keuzes te maken.
    De auto is daar een weinig geschikte plaats voor.
    Je mist dan alle "gevaarlijke" oversteekplaatsen.
    Je moet dan wel als opvoeder ook de regen trotseren. Maar dat is het zeker wel waard.
    Als je me belooft je best te doen, hoef je vandaag de plinten niet te poetsen.

  28. Mooi. En heel herkenbaar. Er zijn talloze momenten dat ik mezelf achteraf wel voor mijn kop kon slaan, omdat ik gewoon niet zag wat er aan de hand was. Dat hij een hele dag zat te zeuren, bleek hij dus koorts te hebben. Ja, daar krijg je ook schuldgevoelens van.

  29. @Simen en Chimor
    ik heb verschrikkelijke last van vooroordelen, merk ik nu.
    meende echt dat er alleen vrouwelijke lezers op mama en papablogjes zouden reageren;-(((
    ik ben hartstikke blij met jullie openhartige bijdragen en ik moet nodig een andere bril op zetten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s