De oei ik groei Intertoycake
In de brievenbus valt een brief van de werkgever. Of de werknemers met jonge kinderen de St. Nicolaas verlanglijstjes willen invullen en zo spoedig mogelijk opsturen? Ja, dat willen we wel. Uren ben ik bezig, eerst in het dikke tijdschrift, later op de site van Intertoys. Het duizelt me. Ik verdwaal. Zoveel soorten speelgoed, het is moeilijk een keuze te maken. Tijdens de research realiseer ik me dat we veel te weinig nieuw spul voor ze kopen. Dat er een tijd is geweest dat we vonden dat ze genoeg hadden. Die tijd ligt al heel lang achter ons. En het meeste zijn ze inmiddels ontgroeid.
Was mijn motto aanvankelijk: minder is beter, later werd het toch ook vooral ingegeven door een financiele krapte. Speelgoed moest vooral goedkoop en het liefst gescoord worden op marktplaats of bij de kringloop. En dat is niet zo gek. Afgezien van de vluchtige hype rommel is kwaliteitsspeelgoed onbetaalbaar. Een beetje jongen wordt helemaal wild als hij Lego City op tv ziet en hij zou niets liever dan dat willen hebben. Koop je dat nieuw in de winkel dan zit je al gauw boven de vijf tientjes. Maar dan ben je er nog niet. Want in deze tijd van weinig buitenspelen ben je snel uitgekeken op één stuk speelgoed. Variatie is dan het toverwoord. Zoveel variatie dat je als ouder zo nu en dan wat stukken voor een poosje kunt verstoppen zodat het later als zo goed als nieuw kan worden gepresenteerd.
Alles bij elkaar ben je voor één kind op jaarbasis al snel honderden euro´s kwijt. Met een beetje op zij leggen zouden we dat best wel kunnen betalen, zou speelgoed eerste prioriteit zijn. En dat is het nooit geweest. Vol schaamte lees ik het commentaar van die meneer van de Oei ik groei cultus. Heb ik al die jaren de ontwikkeling van mijn kinderen willens en wetens gesaboteerd, door ze duur speelgoed te ontzeggen die hun prikkelen, stimuleren en onderwijzen? De schaamte dreigt de overhand te krijgen en dat is lastig want op de werkgeverslijstje mag slechts één stuk per kind. Dan maar een mama en papalijstje. En dat lijstje groeit en groeit. Speelgoed is tegenwoordig een serieuze zaak, als ik de Intertoys magazine mag geloven.
Omdat het Sinterklaas is slik ik het voor zoete koek. Want je weet maar nooit.
De wisselstuiver
Een zondagochtendtafereeltje:
Mijn boezemvriendinnetje en ik zitten op de stoep. Zij zal mij rond het middaguur verlaten
voor een bezoekje aan haar oma. Het komt niet in mij op haar te vragen, bij ons te blijven, als dat van haar ouders mag. Onze kleine volksstraat is stil. Vanwege het mooie zomerweer zijn er bijna geen kinderen op straat. Die zijn een dagje uit, of bij oma en opa op bezoek. Ik voel een gemis van iets wat ik niet ken, maar dat toch pijn doet. Ik ben zes jaar.
Drie jaar later gaan we voor het eerst naar Marokko. Ik ben bijna negen en wat mij betreft is dit de vakantie van mijn leven. De oma van mijn vriendin steekt schril af tegen wat ik daar aan grootouderlijkheid beleef. En dan de eindeloze hoeveelheid neefjes en nichtjes, ooms en tantes. Gezelschap is er altijd, ook als het me even te veel word. Het toilet blijkt de enige plek waar je niet omringd bent. Want zelfs tijdens de nacht ligt er niemand alleen. Kinderen hebben geen eigen slaapkamer. Daar waar je toevallig in slaap valt, is je slaapplek. Is dat op de bank voor de televisie. Prima. Als je s´ochtends wakker wordt zul je jezelf daar terug vinden. Wel heeft iemand heel attent een lakentje over je heen gegooid om je warm te houden. En pyama´s? Daar maakt niemand zich druk om. Sterker nog, tijdens de hele zomer zie ik geen enkel kind in een pyamaatje rondlopen. Super. Dat willen wij ook wel. Lekker in je kleren slapen. Marokko is wat mijn broertje en mij betreft een echt luilekkerland. Niets hoeft, alles mag en kan en er was altijd wel iemand in de buurt die jou wil verwennen.
Als ik vijftien ben gaan we voor de tweede keer. En weer geniet ik en kan ik mij geen leukere vakantiebestemming voorstellen. Met een verschil. Ik ben ouder en gesteld geraakt op mijn privacy. Het duurt niet lang of ik kom erachter dat dat niet valt uit te leggen. Een momentje voor jezelf? Zoiets belachelijks hebben ze nog nooit gehoord. Een mens hoorde zich niet af te zonderen. Dat was niet gezond en in ieder geval heel erg onbeleefd. Het bibliotheekboek dat ik mee heb genomen blijft in de koffer. Het maakt me niet uit. Ik dompel me maar wat graag onder in deze ongekende mensenwarmte. Die zo broodnodige momentjes voor mezelf, heb ik immers zat in nederland.
Dat werd later anders. De zogenaamde mensenwarmte begon me te benauwen. En ik begon mijn vader´s onwil vaker te gaan te begrijpen. Nederland was nu zijn land, zo stelde hij, als het onderwerp ter sprake kwam.
Nu ik kinderen heb en een man uit Marokko zie ik hoe de geschiedenis zich herhaalt.
Occupied Van Gogh
De aanleiding was Occupy Amsterdam.
Maar ja, je komt nooit in Amsterdam en als je er dan toch naar toe gaat, dan sla je het Vincent van Gogh Museum toch niet over? Aldus redeneerde en handelde calculerende ondergetekende, een echte burger van deze tijd.
Na het Gemeentemuseum in Arnhem keek ze haar ogen uit toen ze de driedubbele rijen zag staan in het zonnetje. Een waar babelonisch festijn en gezichten in alle kleuren van de regenboog. Zij en haar oudste kwamen helemaal in de stemming en de climax leek zelfs nog plaats te vinden voor dat we uberhaupt binnen waren. Krijg nou wat, denk je even een schilderijtje in real life te gaan bekijken, word je nog gratis getrakteerd op een heus Schipholgevoel. De tas met eten en drinken werd doorzocht, sleutels en telefoon in het bakje gelegd en voor we de zalige oversteek mochten maken, werden onze lichamen ook nog eens dunnetjes doorgescand in het hemelpoortje.
Faf was onder de indruk. En laat ik over mezelf maar zwijgen. Wat haalden wij op onze hals? Mochten we wel lachen, praten, hoesten en giechelen, of tastte zelfs dat al het kwetsbare verflaagje van de kostbaarheden aan? Geintimideerd, maar vol verwachting betraden we dan eindelijk de eerste zaal.
Thuis op de website had ik begrepen dat er voor kinderen een persoonlijke begeleiding was door Frank Groothof. Terwijl we in de rij langzaam meeschuifelden vertelde ik dat aan Faf, die was helemaal verrukt. Of hij ook wilde deelnemen aan die kindertour? Wat een vraag! Naarmate zijn enthousiasme groeide en luidruchtiger werd, bad ik in het geniep dat Frank niet in de lappenmand lag, want dan had ik heel wat uit te leggen!
Uitleggen moest ik zowiezo, want waar Frank ook was, hij was in elk geval niet in het museum. Wel kon je tegen een kleine vergoeding zijn stem in een bandje meekrijgen. Dat was zo´n afknapper dat die stem wat hem betrof de pot op kon. Een grote aantal donkere sombere schilderijen later en een kind dat niet snapte wat we daar kwamen doen, keerden we op onze schreden terug en bestelden we alsnog de geliefde stem.
En vanaf dat moment was Faf niet meer uit het museum te slaan.
.
ont zag
tik je op een ver grijpende
kinderhand
foei dat mag niet!
jeugdzorg komt er aan
behang laat los op grijzig puin
papa mama kijken toe
hun stemmen zacht
ongestraft
groeit onmacht
op een enkel stickervel
.
uit de ouwe vkdoos 2010 na enig geknutsel opnieuw geplaatst
Gedeeld bloed: op jouw gezondheid!
Voor mijn kinderen ben jij de held. Bungelend aan een heli.
Of die einzelganger die op het water loopt, leeft, eet en slaapt. Los van kade en kust.
Ook ben jij de vader van dat kleinzerige neefje. Dat na een val op zijn achterhoofd door jou werd uitgelachen.
Dit is het beeld dat zij van je hebben, helemaal zelf samengesteld.
Dat beeld wordt mondjesmaat aangevuld met onschadelijke overleveringen. De baby die uit zijn volle luier snoept. Het jochie van acht die ondernemend en nieuwsgierig in de struiken op zoek gaat naar eetbare paddestoelen.
Over jouw latere leven geen woord te veel.
Op een dag als vandaag weet ik niet of wij daar goed aan doen. Of beschermen niet erger is dan blootstellen aan. Mijn argument is dat jij onberekenbaar bent en dat blootstelling daarom een onmogelijke afweging is. Liever later het verwijt dat ze jou niet hebben gekend. Dan ook hun persoonlijkheden te zien vernietigd worden door het kwaad.
Dat ik nog altijd in jou zie.
Alle dagen Open
Ik denk altijd van alles. Bijvoorbeeld dat het zaterdag Openmuseum Dag was.
Omdat ik te achterlijk ben om uit te zoeken hoe dat nu zit met die ovchipkaart en het een mooie herfstzomerdag was, haalde ik de fiets uit de schuur en zette ik oudste in het fietstoeltje achterop. Of dat nog mag, met zijn leeftijd, zijn gewicht, kon me op dat moment worst wezen. Als de zon schijnt denk je niet aan eventuele bekeuringen of andere vervelende zaken.
Dus daar gingen we, ik zwoegend van heuvel naar heuvel, Faf nonstop kletsend en vragen stellend. We passeerden een rivier en terwijl ik het stuur recht probeerde te houden, attendeerde ik de kletsmajoor op twee ooievaars hoog in de lucht. Zoals wel vaker miste hij net het moment en dacht hij dat ik de ganzen bedoelde, die ook net besloten hadden over ons hoofd heen te vliegen. En ik moest hem uitleggen welke ooievaar ik bedoelde.
Door dat hij me bijna voortdurend verrast met zijn grote algemene kennis, ging ik er gemakshalve van uit dat hij zoiets simpels als een ooievaar wel zou kennen. Hoe hij die dan zou moeten kennen, daar sta ik dan maar liever niet bij stil. Van Zack en Cody, Phineas en Ferb zal hij het niet leren, al leren die laatste twee hem dan wel weer van alles over de relativiteitstheorie.
En zo viel ik van de ene verbazing in de andere. Genoot ik van zijn uitgelatenheid toen hij de nesten pissebedden ontwaarde in de grote houten appel. Was ik verbijsterd toen hij een lichte aanval van paniek kreeg in de donkere zaal. Raakte ik ontroerd toen hij zijn angst niet wilde toegeven toen de suppoost er naar vroeg. Liep hij stoer met mij terug naar de donkere zaal om dat te bewijzen. En toen we daar eenmaal stonden, zodat hij zijn gelijk kon halen, begreep ik pas dat de muziek ook eng was, om van de levensgrote beelden maar te zwijgen.
Vroeg ik me af of een grote mensen museum eigenlijk wel geschikt was voor kinderen. Want al kon hij de teksten op de muur niet lezen en wist hij niet wat de kunstenaar beoogde, hij voelde haarscherp aan dat de zaal een luguber thema behandelde.
Gelukkig was er speciaal voor de kleine bezoeker de onderzoeksriem. Gewapend met vergrootglas, geplastificeerde opdrachten en aanwijzingen op zijn smalle heupjes, ging hij de museumtuin te lijf. Het leverde hem een handvol eetbare beukenootjes op, die hij samen met mij op het bankje in de zon oppeuzelde. Het babyeikeltje met hoed werd aan mama in bewaring gegeven en de paardekastanjes gingen mee naar huis, die zouden maandag aan de juf worden getoond.
En zo werd een open dag die geen Open Dag was toch een geweldig succes.
Als ribben konden spreken…
Geheel tegen de regels in heb ik vandaag mijn oudste thuis gehouden. We hebben een duidelijke afspraak gemaakt dat hij morgen naar school gaat zonder gedoe. Hoe pijnlijk zijn ribbetjes ook mogen zijn, een grote achterstand oplopen op school is ook niet wenselijk. Daarbij heeft hij thuis opvallend weinig pijn en stoeit hij erop los met zijn broertje.
Ik denk dan ook dat er meer speelt dan alleen het ribbetje. Hij wordt afgeleid door de kleuters in zijn klas en voelt zich alleen op de kleuterloze vrijdagen rustig genoeg om zijn werk te doen. Zou hij dan naar een hogere klas moeten, alleen maar vanwege de kleuters? En zitten daar dan geen haken en ogen aan, voor zover dat uberhaupt mogelijk is.
Verder klaagt hij veel over een meisje uit zijn groep die hem op de nek zit, hem altijd plaagt en hem niet met rust laat. Het is niet voor het eerst dat hij het over haar heeft gehad, voor de zomervakantie kwam ze al vaker ter sprake. Misschien is ze verliefd op jou en plaagt ze je daarom. Als je verliefd bent, ga je niet klikken, was zijn verweer.
Tsja…meneertje zonder handboek…ik weet het ook niet, maar we zullen maar eens een gesprekje moeten aanvragen met de juf. Ze ziet me aankomen…alweer.
We zullen zien hoe flexibel een montessori is.
De wisseltruc
Jaren stond je op de lijst. Kleuren, gewicht en afmetingen.
Door je vrouw werd je gemist, door je kinderen vervloekt en verzucht.
De oudste nam de verzuchting voor haar rekening. Ze hoopte diep in haar hart en zelfs hardop dat je niet meer thuis zou komen. Verder durfde ze niet te gaan. Wat haar betreft mocht je een goed leven leiden met een nieuwe vrouw, een ander gezin. Zolang dat maar heel ver uit haar buurt was.
Ze wist dat haar wensen wreed waren. Het zien van de vertwijfeling van je vrouw, de kilo´s die ze verloor, de wijze waarop haar moeder een poppetje werd in te ruime kleren was genoeg. Maar ze kon er niets aan doen. Te lang had ze je verdwijning gescandeerd, zo ver als haar herinnering terug ging. Nachten had ze zich zelf in slaap gehuild, god gevraagd haar vader tot zich te nemen. God had haar verzoeken nooit gehonoreerd, tot dan die dag dat je niet meer thuis kwam.
Maar je vrouw was niet enkel echtgenote en geliefde. Haar kinderen kwamen helder in beeld. Weg was de grote donkere schaduw, die de contacten tussen moeder en kinderen een leven lang had verduisterd. Ineens zag ze wie ze waren. Zag ze hun pijn. Wist ze niet hoe te reageren op de voorzichtige blijdschap van haar dochter, de verwarring van haar zoon. De zoon die van de een op de andere dag begon te dromen. Hartverscheurende dromen. Ze werd er wakker van. Ergens in een nabije stad lag hij badend in het zweet met zijn handen in denkbeeldig bloed. Het was niet zo dat ze het vroeger niet geweten had. Maar dit was anders. Dit weten was er een van scherpe duivelsnagels in haar vlees. De moeder in haar vergat haar geliefde en greep zich vertwijfeld vast aan de zoon die verdronk in bloed. In haar armen nam ze hem mee naar huis en voedde hem. Als hij maar goed at, zouden de dromen wel ophouden.
De lievelingshapjes uit zijn kindtijd werkten als een katalysator. Associaties die nauwelijks bij te houden waren wisselden elkaar af in een moordend tempo. Moeders eten was vergif en was dat
altijd al geweest. De dag dat ze hem een bord champignonnesoep voorzette zag hij haar gezicht er in weerspiegeld. Hij schrok en keek op. Ze zat tegenover hem en grijnsde onzeker. Hij keek opnieuw in zijn bord en zag haar weer. Dit kon niet. Het was een duivels spel en hij was de inzet.
Die nacht droomde hij van zijn moeder.
Ik wil weer kleuter zijn!
Verwarrend dat moeten groeien.
Gewoon groeien is leuk, gaat lekker van zelf. Een boterham, een glas melk en de natuur doet de rest. Maar wat te denken van de groei die anderen je opdringen. De zogenaamd geestelijke pedagogisch verantwoorde ontwikkeling? Het is een ding om fysieke attributen aangereikt te krijgen bij het overgaan naar de status van exkleuter. Zoals een schooltas bij je lessenaar.
Werkjes moeten doen waar je helemaal geen zin in hebt, de strenge regel dat er pas gespeeld mag worden als het taakje klaar is, is van een geheel andere orde.
Toen ik vanmiddag Faf van school haalde was hij één van de laatste kindjes in de klas. Hij mocht pas weg als zijn werk af was. Dat was en kwam niet af en de juf en ik kwamen tegelijkertijd met het voorstel dat hij het mee naar huis zou nemen. De vrije dag die hij gister had vanwege het Suikerfeest had hem ook niet echt geholpen, zijn achterstand die er al was nog een stuk groter gemaakt. Hij was gefrustreerd, zag er boos uit en liep als een robot. Ik vroeg de juf, of hij niet regelmatig wat mee naar huis kon nemen, zodat hij niet elke dag een momentje speelhoek hoefde te missen. Omdat hij zo makkelijk was afgeleid, had ze hem ook alleen aan een tafeltje gezet. Op zich een goede maatregel gezien zijn fladdergedrag, maar als hij dat als straf ervaart een stuk minder effectief.
Ik ken uit mijn familie een aantal van dit soort moeilijk lerende kinderen en weet dat vooral voorkomen moet worden dat hij een hekel aan school krijgt. Het kleine beetje goodwill dat er wel is prikkelen en te doen groeien, is een proces dat telkens opnieuw herhaald moet worden.
De juf vond het geen goed idee, want jonge kinderen werden niet geacht te vaak huiswerk mee naar huis te nemen. Eenmaal thuis moesten ze zich kunnen ontspannen van school. Nu voorzie ik weinig ontspanning als hij van te voren weet dat de onafgemaakte werkjes zich opstapelen en de achterstand dag na dag vergroot wordt, hij apart wordt gezet en niet mag spelen, terwijl zijn behoefte nog zo groot is om zijn gang te mogen gaan.
We namen het werkje mee naar huis. Een rekenwerkje. Onderweg vertelde hij mij dat hij een hekel had aan rekenen. Het was gaan regenen en Faf was te sip om te gaan buitenspelen. Ik keek het eens even aan en nadat ze iets te eten en te drinken hadden gehad, zette ik Sas in de kinderstoel met een vel papier en pen en ging ik met Faf aan tafel zitten.
Laat maar eens zien wat je nog af moet maken, vroeg ik hem. Het was een speelse serie aftrekken, wat ze tegenwoordig splitsen noemen. Als er van de zes balletjes vier boven water drijven, hoe veel zijn er dan onder water? Het rekenwerk ging hem makkelijk af, 6 min vier was twee, 6 min drie was natuurlijk 3, makkie! En hij keek er verveeld bij. Wat was er dan zo moeilijk?
Ze oefenden het schrijven van de cijfers. En zoals dat ook in mijn tijd ging, werd ook hier de beproefde methode gehanteerd van oefening baart kunst. Laat hij nou net een hekel hebben aan al dat geoefen. Wat hij voor zich zag was een ellenlange rij hokjes waar het cijfer 4 en het cijfer 5 in gevuld moesten worden. Zet je hem alleen aan tafel, dan is hij met een rijtje van tien hokjes zo een hele dag bezig, als hij het dan al af krijgt. Hij gefrustreerd en zijn omgeving gefrustreerd.
Nadat we op klad even geoefend hadden en hij zelf kon ontdekken wat voor hem een fijne manier was om de cijferstreepjes neer te zetten, deelde ik de lange rij hokjes op in rijtjes van vier. Na elke vier geschreven cijfers mocht hij van mij een theepauze, een kietel of een kletspauze houden. Uiteindelijk werkte dat zo goed, dat hij de vier al af had terwijl ik alleen maar even naar de keuken liep om iets voor hem in te schenken.
Klaar was kees.
Nu moet ik wel zeggen, dat de strategie van de pauzes enkel werkte omdat Sas inmiddels opgehaald was door mijn moeder, zodat Faf nergens meer door werd afgeleid en ik me ook enkel aan hem hoefde te wijden. Toch werd het daardoor een klus van een half uur, in plaats van oeverloze tranen, geschreeuw, smeekbeden en andere frustratie uitingen waar hij zo goed in is.
Ik hoop dat hij ontdekt dat leren niet vervelend hoeft te zijn.
Balans – Landelijke Oudervereniging Balans
Zijn er ouders die ervaring hebben met deze stichting?
Voegt deze vereniging iets toe aan de grote kluwen hulpverlening in Nederland?
Positieve ervaringen, maar ook negatieve ervaringen zijn welkom.
Het liefst via mail:
assykje@gmail.com
Alvast bedankt.
Ik zal ook op Twitter en Facebook deze vraag stellen.
