Marcellus Emants, hoe deed je dat ook al weer?
Ooit verklaarde Marcellus Emants in een gesprek of interview zijn tobberige levenshouding. Volgens hem was het beter uit te gaan van niets en dan prettig verrast te worden. Dan je te verheugen en vervolgens een stinkende kous op je kop krijgen.
Daar zit wel iets in. Maar is een rasechte pessimist ook blij als de negatieve voorspelling niet uit komt? Ik denk het niet. Want om pessimist te blijven kun je je dat niet permitteren. Je zult denken, nou vooruit, toevallig dat het nou meeviel, maar de volgende keer gaat het geheid mis, of: ja, ja, kijk maar uit, er schuilt vast een addertje onder dit meevallertje.
En zo houdt een pessimist het noodlot in zijn greep. Niet andersom zoals hij zelf knarsetandend pleegt te denken.
Ik neem Marcellus Emants als voorbeeld, om dat ik mij als scholier wel wat in hem meende te herkennen. Als kind was ik geconditioneerd het ergste te vrezen. Nu mijn levenspad al jaren intens verlicht wordt door stralende zonnen en zilverzachte manen is die levensangst, want dat is het eigenlijk, ongemerkt op een te hete temperatuur verwarmd tot dat het meeste ervan is opgelost.
Vandaar dus dat ik er van uit ging dat Sas 5 maart hele dagen naar school zou gaan. Want 4 is vier. En tussen psz en basisschool is immers niets.
Behalve dan een lieflijk maar ongeleid projectieltje.
Groter groeien
Vandaag de laatste traktatie.
En dan gaan ook de slingers weer terug in het zakje en mogen de balonnen fungeren als zweverige en prikkelbare voetballen voor zolang als dat duurt.
Want het kind is groot geworden. Zo groot dat het mama mag vergezellen op idiote verre reisjes in het land. En hoe vermoeiend dat ook mag zijn, we blijven cool en laten ons niet kennen.
Carnaval!
oorlogskleuren rood en zwart veren
gebroederlijk op een dameshoed
bekers vol met gevulde koek
vullen opgewonden kindermagen
sieren slierten smalle schouders
schools plezier in kinderland
Borre en de aanstaande exjuf
Vanavond een dubbelgesprek met de bijna exjuf van oudste die de aankomende juf wordt van middelste.
Spannend vind ik die oudergesprekken altijd. Vooral nu de installering besproken zal worden van mijn kleutertje.
Als ik me dat realiseer, dat ik meer bezig ben met de installering, dan met de rapportbespreking van oudste, besef ik dat het goed gaat met Faf. Zo moeizaam als het begin van dit schooljaar was, zo geintegreerd voelt hij zich nu. Leren is leuk. Lezen nog meer.
Hij heeft misschien ook wel zijn leeftijdsbestemming gevonden. Zes, bijna zeven, met de prikkelende leerervaringen die daarbij horen. De onrust in zijn lijfje, maar vooral in zijn hoofd, lijkt wat getemperd te zijn.
Jij vraagt, ik lever, zal ik hebben gedacht toen ik deze middag dan ook urenlang doorbracht op de stoffige site van Marktplaats op zoek naar de gestreepte boekjes van Borre. Je kan je er op abonneren, dan krijg je twee keer per maand een vers boekje. Die boekjes volgen de ontwikkeling van de leesvaardigheden van je kind op de voet.
Dat klinkt leuk. Op een duur abonnement zit ik echter niet te wachten.
Er zijn vast genoeg ouders die niet alles bewaren wat ooit van hun kindje was en die alles veilen wat los en vast zit. En dat klopt. Nadat de boekjes één keer gelezen zijn, moeten ze blijkbaar weg, want ze zijn volgens de adverteerders allemaal zo goed als nieuw.
Toch blijft het lastig om de hele verzameling te vinden, inclusief originele bewaarbox. Want blijkbaar is de bezitter van een goedgevulde doos niet zo happig op het loslaten daarvan.
Zo stel ik mijzelf ook een beetje voor. Eenmaal aangeschaft hoop ik er nog twee andere kinderen mee blij te maken. En dan zijn we wel een jaar of zes verder. Een bewaardoos is dan wel heel handig. Ook om naar te kijken op een kindje zijn kamer. Want ook kinderen voelen zich trots als ze een heuse boekenkast hebben. Soms als wandversiering en soms om uit te lezen.
Maar goed. Nu ik niet meer zo veel schrijf, heb ik de neiging af te dwalen.
De koters worden groot.
Ik denk dat dat het hoofdonderwerp van vanavond zal zijn.
De vader die zijn hoofd niet boog
Simo gooide zijn rugzak in een hoek van de keuken en liep op zijn tenen naar de woonkamer.
Ja, hoor, het was weer zover.
Hij hoorde het gesnurk nog voor hij de gestalte op de bank zag.
Daar lag hij, de kostwinner.
Achter in zijn kaak begon een spier te trillen.
Zoals elke keer wist hij ook nu niet wat hij moest doen.
Het liefst wilde hij weggaan, de straat op, lol maken met zijn vrienden.
Vergeten wat hij hier had gezien.
Maar ook nu weer was er die aarzeling.
Het was zijn vader en hij hield van hem.
Hij kon hem daar niet laten liggen. Wat zou hij voor een zoon zijn?
Hij liep achterstevoren terug naar de keuken, waste zijn handen en zette water op het vuur.
Een kwartier later liep hij met de middagthee, wankel balancerend op het veel te kleine dienblad, naar de woonkamer.
Hij trok de gordijnen open en gaf zijn vader een kus op zijn ongeschoren wang.
Het belletje speeksel dat met de snurk uit zijn mond plofte spatte op Simo´s gezicht.
Geroutineerd veegde hij de nattigheid van zijn wang en schonk de thee in.
Hij hoefde hem niet wakker te maken. Een beetje rammelen met de theekopjes, lepeltjes en suikerklontjes was meestal
voldoende.
Een diepe kreun weerklonk. Simo keek niet op.
Hij wist dat zijn vader zich zou schamen en tijd nodig had om zich
een houding te geven.
Vandaag had hij erg veel tijd nodig.
Het duurde even voor hij rechtop ging zitten,zich had uitgerekt en zijn zoon de gebruikelijke klap op de schouders gaf.
Maar hij deed het allemaal wel en Simo slaakte een zucht van verlichting.
Zo, ouwe jongen, ben je al weer thuis van school?
Ik…had hoofdpijn en ben maar wat eerder thuis gekomen van mijn werk. De baas vond het goed.
Ben op de bank in slaap gevallen…ja, ja, het zijn zware tijden bij ons in de fabriek.
Terwijl Simo van zijn thee dronk, probeerde hij uit alle macht de geluidsmuur tussen hem en de man op de bank overeind te houden.
Hij begreep niet goed waarom, maar hij werd neerslachtig van de uitgebreide verklaringen die zijn vader meende te moeten geven.
Het liefst gooide hij de hele theetafel om en gaf de man een rotschop. De klootzak.
Gister had hij heimelijk een gesprek tussen zijn vader en moeder afgeluisterd.
Zijn moeder had geeist dat hij naar een psychiater ging.
Zijn trots maakte alles kapot. Tegenwoordig had men pilletjes voor dit soort ziektes. Niemand hoefde het te weten. Niemand zou hem uitlachen.
Zijn vader had, voor zover hij wist geen antwoord gegeven.
30 okt 2010
Connexxion goes sugar!
Nederland, les pays bas, de lage landen. Een naam die doet denken aan de middeleeuwen en oude verhalen. Als je de berichten in de media volgt wordt Nederland steeds meer de Hol land die het in het buitenland al is. Want hol dat zijn de ontwikkelingen die het ooit zo fiere volkje achter de dijken ver neder en:
Er zijn vast mensen met andere ervaringen dan ik. Mensen die niet snel een plekje zoeken voordat de bus optrekt, bang te vallen, te struikelen of op de schoot van een medepassagier te geraken, zonder dat één van beide daar om heeft gevraagd.
Er zijn vast ook mensen die nooit een boterhammetje in hun jaszak hebben, bedoeld als ontbijt of lunch. En verder zijn er vast ook heel veel mensen die ervan overtuigd zijn, dat een meegebrachte boterham minder gezond is dan een met verzadigde vetten gevulde marsreep.
En laat ik de buschauffeur niet vergeten, de belangrijkste man in dit verhaal. Hij gruwelt van de boterhamzakjes die zijn bus vervuilen. Verontwaardigd laat hij weten geen schoonmaker te zijn. Waarom kan die boterhamzak niet vervangen worden door een reepjeswikkel? Dan verdient hij daar tenminste nog een boterham aan.
Dus waar maak ik me druk om?
Over wiebelkussens en ingebouwde stokken
Twee bloggen geleden had ik het over het drukke gedrag van Sas. Martin stelde toen wiebelkussentjes voor. Ik dacht dat het een grap was en ben gaan googlen.
Niets is minder waar. Ze bestaan en worden ingezet bij wiebelgrage kindjes, precies zoals Martin suggereerde. Het zijn ronde kussens gevuld met lucht en geven het kind de mogelijkheid te bewegen naar behoefte zonder dat dat opvalt. Geniaal!
De beweeglijkheid van mijn zonen hebben ze te danken aan hun ietwat maffe papa. Hun erfelijke doorgever was op de leeftijd van mijn kinderen de buurtschrik van klein en groot. In het Marokko van zijn jeugd was het niet gebruikelijk dat kinderen werden beziggehouden. De opvoeding beperkte zich in het algemeen tot enkele basale omgangsvormen.
Zo kon het gebeuren dat niemand in de gaten had dat papa waarschijnlijk behept was met een vleugje adhd/add of misschien zelfs wel heel veel vleugjes. Dat konden ze ook niet, want zelfs in de zogenaamde beschaafde westerse wereld, waar de kindjes wel werden plat geknuffeld en betutteld, waren add en adhd nog niet bekend.
Maar of een aandoening nou wel of niet bekend is, daar trekt het zich niets van aan. De energie moet er toch uit. Dat ging heel simpel. Je ging naar buiten en toog pas weer naar huis als je geen poot meer had om op te staan en alle energie uit je was gevloden met rennen, schoppen en slaan.
Nu ritalin en etikettering volop negatief in het nieuws staan, zou je kunnen zeggen, dat de liefdevolle verwaarlozing van vroeger nog zo gek niet was.
Manlief, papa van, is nu een rustige, bedachtzame man, die bruist van de energie, maar die nu, ouder geworden, weet hoe hij die energie in produktieve banen kan leiden.
Zijn gehol heeft een nieuwe mal gekregen en deze mal heet Ambitie.
Prachtig toch?
Maar nu komt het. Na jarenlang met zijn handen gewerkt te hebben in veelal extreme weersomstandigheden, heeft lief besloten zijn loopbaan een grote schop te geven en iets totaal anders te gaan doen. Kantoorwerk, dat was waar hij nu van droomt.
Lekker binnen zitten, als het buiten min acht is, pijpenstelen regent of de mussen van de daken vallen.
Geen gesjouw meer met grote dozen in appartementencomplexen zonder lift.
Geen gerij van hot naar her.
Geen bouwvakkersjargon, dat thuis prompt wordt afgestraft.
Kortom Rust Reinheid en Regelmaat is wat hij zoekt. Denkt hij.
Het is nog lang niet zover. Maar voor de zekerheid heb ik al op de wiebelkussensite gekeken. En ja hoor, ze verkopen die luchtzakken ook voor volwassen kinderen.
Maar omdat ik iemand ben die graag op safe speelt, heb ik nog een alternatief voor hem in petto.
Zie onderstaand plaatje:
Billenlijm, was dat maar te koop!
Over twee maanden is het zo ver.
Dan gaat Sas naar de basisschool.
Officieel is hij dan een kleuter. Hij kijkt er naar uit.
We kijken er allemaal naar uit. Een beetje rust overdag is geen overbodige luxe in dit huishouden.
Toch ben ik er niet gerust op.
De juffen van de peuterspeelzaal vinden hem nog altijd een super charmant ventje met zijn eeuwige vette grijnslach.
Maar ze zijn ook strenger geworden, want al is hij nu de oudste peuter in de groep, rustiger is hij er niet op geworden. Elke week wordt hij wel een keer uit de groep gehaald, omdat hij niet op zijn billen kan blijven zitten.
Zelf heb ik met verbazing zijn ontwikkeling van rustige baby naar ongeleid projectiel gevolgd. En kan er met mijn verstand niet bij.
Thuis zijn we nu ook wat strenger, vooral tijdens de maaltijden. Wil hij de overgang naar de basisschool kunnen maken, moet hij toch echt een kwartiertje aan tafel kunnen blijven zitten, zonder dat hij half onder de tafel verdwijnt en we alleen nog zijn besokte voetjes zien.
Stilzitten dus. Maar ook een ander laten uitpraten en wachten op je beurt is iets wat niet in zijn dunne woordenboekje voorkomt. Ook daar werken we intensiever aan, in de hoop dat het beklijft.
Twee maanden.
Werk aan de winkel.
.
afbeelding: paint en een afrondingkje op een fotobewerkingsprogramma
Voor S.
mijn jongens jouw meiden
hebben niets
aan uitzending gemist
spelen liever in het hier
had ik een offer
dan zoende ik die beslist
een stuk over de rivier
Baba Ashori
Vandaag wuift iedereen de Sint uit op zijn reis terug naar Spanje. Wel raar dat hij nou net op zijn verjaardag weg moet. Pepernoten en chocoladeletters liggen voor een stuiver in de winkel. Niemand wil ze hebben. Ik wel. Maar zul je net zien dat onze letters reeds zijn opgesnoept. Wel zijn er veel M´en en V´s over. Heet er niemand Mark of Victoria?
Wij doen natuurlijk alles weer anders. Maandagmiddag 5 december hebben onze koters geen pakjesavond gevierd. Wel Baba Ashori. Want het is Asjoera of wel de tiende dag. Zelf ben ik niet opgevoed met Baba Ashori. Maar oma heeft besloten dat met de kleinkinderen anders te doen en heeft een soort van islamitische Kerstman geintroduceerd als familietraditie. Leuk voor de kinderen, al knipper ik elke keer met mijn wimpers als ze voor de zoveelste keer proberen te achterhalen wat ze dit jaar krijgen van die goede beste man. Ik verwijs ze door naar oma, die immers deze Baba uit haar duim heeft gezogen.
Maar omdat ik vind dat mijn traditie, die van Sinterklaas ook niet in een vergeten hoekje mag geraken, heb ik besloten een uitgesteld pakjesavond te houden en wel op de verjaardag van Saar. Het fijne van Saar is dat ze én niet weet dat ze jarig is én niet beseft dat haar verjaardag misbruikt wordt voor een heidens feest. Dank je Saar voor je leeftijdsgevoelige flexibiliteit.
Het regent multiculti en dat bevalt me best.
.
