de titel ik heb een footbal wedstrijt ferloren
de titel ik heb een footbal wedstrijt ferloren
ik heet bert
ik heb vandaag een footbal thuiswedstrijd tegen svv gehad
en ik kan goed keepen en ook goed in het veld spelen en ik ben vandaag
keeper geweest en in mijn groep zit iemand die op mijn school zit en
in de tweede helvt rende ik om men tegenstanders heen met de bal om
te skoren maar jamer het is niet gelukt omdat er iets mis ging wat weet
ik heelaas niet maar het was wel leuk op het laatst gingen we
penelties nemen maar jamer heeft svv gewonen met
2 – 12 en wij heben verloren
Kriebels…
kinderklei en vingerverf
Time out
Hart en ziel in een marokkaans lijf (Assyke´s blog) gaat voorlopig in de wachtmodus.
Bij deze wil ik mijn trouwe lezers bedanken voor hun liefdevolle bezoekjes en hun betrokkenheid.
. . Het reactieveld gaat dicht. Wie toch behoefte heeft te reageren kan dat via mail of via facebook. assyke@live.nl
Iphone en/of Samsung digimax A503
Foto´s!
Foto´s ja, dat waren, B.B (before blogging), momentopnamen van mijzelf, vrienden, familie en daarna vooral van mijn kinderen. Een foto was geslaagd, als ik of de anderen er vrolijk op stonden of als het een verhaal vertelde dat je later nog kon ophalen door er naar te kijken.
Maar ja, toen sloeg het noodlot toe in de gedaante van het Blog Virus. Al bloggende kun je namelijk nauwelijks om de fotobloggers heen. En dat was in den beginne ook helemaal niet erg, want ik mocht zomaar genieten van de mooiste opnames. Ik leerde anders naar foto´s te kijken. Een foto hoefde niet slechts een momentopname te zijn. Echte fotografen deden mysterieuze dingen met hun fototoestel, van microbeestjes vele malen uitvergroten tot prachtige panorama´s en dan had je nog de categorie die voorwerpen op de gevoelige plaat vastlegden. De laatste categorie is mijn favoriet, omdat een voorwerp, of nog erger een onderdeel daarvan op een verrasende manier plotseling tot leven lijkt te komen door de close-up. Dank je fotobloggers, ik heb jaren lang intens genoten.
So far so good.
Nou heb ik een vervelende karaktertrek. Kijken is leuk. Genieten ook. Maar er komt bij mij een moment dat dat niet meer genoeg is. Dat magische wat anderen met hun handen weten te doen, wil ik ook kunnen. Moet ik daarvoor op een fotocurus? Dat zit er nu helaas niet in. Maar hebben al die blogtovenaars op zo´n cursus gezeten of is het aangeboren talent? Nu weet ik wel dat ik dat talent niet heb, maar een beetje oké foto moet ik toch ook wel voor elkaar kunnen fiksen.
Maar wat heb je daar nu voor nodig?
Op het moment beschik naast mijn gebrek aan fotografische kennis, over een digimax A503 en een iphone.
Van Marion had ik al begrepen dat je op de iphone allerlei apps kunt plaatsen waardoor je meer uit de fotoknopje kunt halen, want de foto´s die ik tot nog toe er mee heb gemaakt zijn niet echt om je vingers bij af te likken. Je kan, zonodig ermee zoomen en dat is het dan wel. Moet je echter voor een app betalen, dan tresspass ik als het ware, want lief en ik hadden afgesproken ons niet te laten verleiden tot aankopen via de iphone store.
De samsung heeft filterfuncties die ik wel eens gebruik, zoals kleur of zwart wit, of dag, nacht, strand, bergen etc…maar dat voegt niet echt iets toe aan de mogelijkheden een Wauw foto te maken. De samsung kun je op automaat zetten en ik moet eerlijk toegeven, dat hij daar standaard op staat. Als je het apparaat op handmatig zet dan komt er een scala aan mogelijkheden, waar ik niets van begrijp.
Iets in me fluistert dat in die scala het geheim schuilt.
Is er iemand onder mijn lezers die wel eens gefotografeerd heeft met een eenvoudige digitale camera en alle foefjes kent? En is die iemand bereid die kennis met mij te delen?
Als dat zo is en ik ben in staat het te begrijpen dan maakt u van mij een gelukkig(er) mens.
de foto´s van de bootjes en de krabben zijn met de digimax
de andere drie, de nijlpaard, regenboog en dood vogeltje met de iphone
Het genot dat delegeren heet
Een kindermeid, een kok of een tuinman zal ik wel nooit hebben.
Of het zou zo moeten zijn dat we de jarenlange knoop doorhakken en toch lid worden van een loterij. Dat zal wel niet gebeuren. En dat maakt de kans op een winnend lot nog een stuk kleiner. Dus koken doe ik zelf, de kinderen voed ik zo goed en kwaad als dat gaat ook maar gelijk op en in de tuin rommelen we gewoon wat aan.
Maar niet getreurd.
Dankzij de ondoorzichtige bureaucratie is er een markt voor adviseurs.
Ideaal voor adminstratieklunzen en vermijders.
De adviseurs staan in het telefoonboek, hebben niet zelden een klein kantoortje aan huis en na een aftastend telefoontje wordt zelfs aangeboden bij jou aan huis te komen tijdens de avondkoffie.
-Nee, hoor dat is geen enkel probleem. Na achten, dan is de boel lekker aan kant, de kinderen in bed en kunnen we ons in alle rust over het papierwerk buigen.
Zo geregeld zo gedaan.
Adviseurs lijken mij koffietypes en dus zette ik maar alvast koffie.
-Met kinderen weet je het nooit, verontschuldigde ik mij, zo heb je koekjes en zo zijn ze op. Want al komt hij op zakelijk bezoek, een koekje hoort er toch bij.
Hij had het aan de telefoon al verteld, het was een man met prepensioen en zo oogde hij ook. Netjes, keurig, maar wel casual gekleed, geen stropdas of jasje te bekennen. Na het obligate hete drankje en kennismaking haalde lief de mappen tevoorschijn. Het was er niet één, ook niet twee, zelfs geen drie, maar het liefst vier dikke uitpuilende ordners.
Gelukkig was het niet aan mij om die stuk voor stuk door te ploegen elke keer als er een document nodig was. Al heb ik voor spek en bonen zeker ook mijn bijdragen geleverd. De stress en het geblader laat ik maar al te graag aan de mannelijke kostwinner over.
Toen de keurige meneer na ruim twee uur afscheid van ons nam met de woorden, tot de volgende keer, slaakte ik een spreekwoordelijke zucht.
Zeker is het geweldig dat er adviseurs bestaan, maar een tuinman is vele malen leuker…
Fransje – 1
De man stond voor het digitale bord te treuzelen.
Hij keek niet echt. De trein ging elke dag op het zelfde uur en hij ook.
Maar toen hij het station kwam binnenlopen had hij haar zien staan bij het loket.
Dat had hem van zijn stuk gebracht.
Gisterochtend had hij zich nog aan haar voorgesteld.
-Karel, zo heet ik.
Ze had opgekeken van haar studieboek.
-Oh…ja, had ze gelachen, het werd wel tijd dat we ons bekend maakten aan elkaar. Nu jij je naam hebt genoemd, kan ik niet achterblijven. Nou goed dan, ik heet Fransje. Vertel het maar aan niemand. Want ik reis het liefst in stilte…
-Ja, ja natuurlijk… Ze moest vooral niet denken, dat hij haar wilde lastigvallen.
Ze had vaagjes geglimlacht en was weer in haar boek gedoken.
Daar zat hij dan en voelde zich ontzettend stom.
Hij had zijn mond moeten houden. Had moeten wachten tot het ijs uit zich zelf was gebroken.
Waarom had hij dat niet kunnen opbrengen.
Vrouwen, vooral vrouwen zoals hij dacht dat zij er één was, hielden van mannen die zich gereserveerd opstelden. Een onverwacht woord, één woord te veel en ze sloegen op de vlucht. Hij leerde het nooit. Mooie vrouwen, zoals zij, zouden altijd buiten zijn bereik blijven.
Toen ze haar bestemming had bereikt had ze hem vriendelijk gedag gezegd, wel weer met dat speciale lachje om haar mond. Dat lachje zat hem dwars. Hij had ervan wakker gelegen. Kon hij het haar maar vragen. En hoe oud ze was. En waar ze woonde. En wat ze studeerde. En of ze een vriend had. Ja, vooral of ze een vriend had.
Zag hij haar maar nooit weer…
Van mij mag het licht uit
Ook ik heb zo mijn verslavingen. En zoals dat met de meeste dingen gaat, hebben verslavingen hun leuke en hun minder leuke kanten. Zo noopte deze verslaving mij vanavond de fiets te pakken op zoek naar een super die nog open zou zijn op de late zondagavond.
“Hij is al dicht”, zei partner. “Voor je in deze kou naar buiten gaat, zou ik eerst maar een even checken of je niet voor niets gaat”. Als je moet, heb je helemaal geen tijd voor checken. Sterker nog, als je dat geduld nog kunt opbrengen, mag het al geen verslaving heten. En dus trok ik de dikke windjack van lief aan, twee jassen van mij hebben in een week tijd de brui er aan gegeven, dus voorlopig leef ik van de leen.
Onderweg náár heb ik niets gezien, zo hard heb ik gefietst, bang dat mijn rationele partner ook nu weer gelijk had. Was die winkel nou echt zo ver weg, aan het trappen leek geen einde te komen. Ondertussen maakte ik alvast plannen, mochtl ik naast het net vissen. Ik zou gaan pasteltekenen, nam ik me voor. Als ik daar eenmaal in zat, dan was ik dat ene vast snel vergeten. Maar ik was er al bijna, alleen die hoek nog om en ja…de fietsenstalling was rijk gevuld en ook de parkeerplaats mocht niet klagen over een te weinig aan bezoekers.
Ik rende de winkel in, greep een onhandig oranje mandje uit de hoge stapel en besloot van de nood een deugd te maken. Tenslotte hadden we ook geen kaas meer. En hadden de kannibaaltjes niet alle peren opgepeuzeld vandaag? In het mandje verdwenen eerst de verantwoordelijke zaken en toen ik zeker wist dat er niets meer echt nodig was, zocht ik, me inmiddels niet meer zo belachelijk voelend, het vermaledijde gangpad. De afdeling lag er ongezond en kleurrijk bij. Niet grissen. Beschaafd blijven. Alleen zo kon ik mijn gedrag nog ietwat gladstrijken. Ik nam het zakje chips , mijn missie ten einde.
Nu kon ik afrekenen en op huiswaarts.
Dat werd een compleet ander ritje. Terwijl ik de boodschappen in mijn fietstas schikte, voelde ik de avondkou op mijn wangen. Een frisse sensatie die ik wel kon waarderen. Ik verheugde me op het fietstochtje. Die leidde me een paar keer rechtsstreeks de sloot in. Ha, het was maar goed dat ik geen rijbewijs had. Of het nachtblindheid was of ordinaire kippigheid, feit blijft dat ik weinig in het donker zie en weinig kan voorspellen op een slecht verlichte fietspad.
Binnen de bebouwde kom viel me op dat er al veel kerstlichtjes en verlichte boompjes in voortuintjes te zien waren. Alleen al daarom was het heerlijk even buiten te zijn. Dat genoegen duurde helaas niet lang bij de eerste ontmoeting met de vieswitte lichtjes die menig facade ontsierde. Zo witwit dat het geen wit meer was, maar zilverachtig. Wat was dit nou weer? Waren het energiezuinige lampjes, led, of was er even iets heel erg mis op hype gebied?
Bah. Ik was haast blij toen ik onze straat in reed. Totdat ik het keukenraam van onze buren in het oog kreeg. Een zilverwitte ster keek me doods aan. Wat een anticlimax.
Zoveel witheid zo dichtbij.
Voor S.
mijn jongens jouw meiden
hebben niets
aan uitzending gemist
spelen liever in het hier
had ik een offer
dan zoende ik die beslist
een stuk over de rivier
Sara!
20 oktober 2011
klik op de foto voor levensechte afmetingen:)
Tijdens de afgelopen 365 dagen heeft ze een kleine woordenschat opgebouwd. Hieronder haar vocabulaire en de veronderstelde vertaling ernaast:)
baaaaibie=baby
jaaiiijjj= jij
eeetttenn= eten
mammmamama= mama
babababa= papa
…..
.
