Vers desem
In een recent verleden bakte ik elke ochtend brood. Twee grote platte broden, soms 3 gingen dan de oven in. Ze hadden dan al een poosje gerust onder een paar warme doeken.
Niet lang, moet ik zeggen, ik gaf het deeg een klein uur en dan was het basta! Ik had zoveel andere dingen te doen, de uitgebreide warme maaltijd moest voor twaalf uur uitgeprutteld zijn, zodat het kon worden opgediend zodra meneer kostwinner stoer binnen kwam lopen.
Zelf vond ik mijn brood heerlijk. Soms wit. Maar meestal gemengd met volkoren en of maismeel.
In het begin is het wel eens gebeurd dat ik brood presenteerde met wormen. Niemand had me verteld dat je het meel eerst uitgebreid moest zeven en controleren op weeige zaken.
Met terugwerkende kracht word ik alsnog misselijk.
Afijn.
Met een paar keer flink vallen en opstaan, werden mijn handen behendiger en kreeg ik zowaar heuse spierballen.
Brood bakken hoeft tegenwoordig niet meer. Ik hoef maar een willekeurige super binnen te lopen, het liefst een spar of een C1000 en het water loopt me in de mond…
Heerlijk ambachtelijk brood met zaden, waar een thuisbakker als ik, alleen maar van kan dromen.
Maar voor degenen die het toch graag doen ondanks de verleiding van kant en klaar én die ook nog van lezen houden heb ik een leestip: De geur van Brood van Sarah-Kate Lynch.
Wat het boek zo bijzonder maakt is dat er ook een uitgebreide beschrijving instaat van het zelf bereiden van zuurdesem. Dat recept en beschrijving wil ik de liefhebbers van vers brood niet onthouden.
Bereiding zuurdesem:
- dag 1 : Maak sap van drie verse biologische appels, zeef het en laat het in een gedeeltelijk afgedekte kan of pot staan.
- dag 5 tot 10 : Doe 200 gram bloem en 2 deciliter water in een kom van aardewerk of in een plastic bak. Voeg het sap, als het zichtbaar schuimig en gegist is, toe.. Dek af met plasticfolie waar je een paar gaten in prikt, of doe het geheel in een losjes dichtgemaakte plastic zak. Laat de hele handel vervolgens rustig staan.
- Dag 11 : gooi de helft van het mengsel weg en voeg nog eens 200 gram bloem en 2 deciliter water toe.
- Dag 13 : Herhaal het bovenstaande proces en blijf dit elke dag herhalen totdat je ziet dat je zuurdesem er zin in heeft. Het mengsel komt dan omhoog langs de komwanden als je het hebt laten rusten. Er zit zichtbaar lucht in en de geur is scherp, een beetje zoals cider. Je kunt het hele proces versnellen door er twee keer per dag bloem en water bij te doen in plaats van één keer.
Een goed 2013 voor allen!
kerstei
Voor degenen die kerst vieren: Fijne dagen met lichtjes, geurtjes, warmte en een vol buikje 
Voor alle anderen: een goed, gezond en hoopvol 2013!
***
Leyla
Haar ouders wilden het niet.
Te jong, was hun sterkste argument.
Amper twintig en dan al trouwen. Nee, daar kwam helemaal niets van in.
Leyla hield voet bij stuk. Ze was gek op de jongen en de jongen op haar. Niets kon hun tegenhouden.
Moeder A. ging overstag en een groots bruiloft werd georganiseerd. De gelukkige bruid straalde, waar haar moeder drie dagen lang huilde.
Familie en gasten keken bevreemd naar moeder A. Een emotionele moeder van de bruid was een fenomeen dat ze allemaal kenden. Maar dit was van een geheel andere orde. Dit raakte iets wat niemand snapte.
Mijn dochter is gewoon nog te jong, antwoordde ze op nieuwsgierige vragen.
Ik heb er geen goed gevoel bij.
De bedruktheid van de moeder legde een zware druk op de feestelijkheden. Maar dat nam niet weg dat de dochter vol verwachting haar bruidsnacht in ging. Een nacht waar haar maagdelijkheid zou worden prijsgegeven.
Een nacht die geen weg terug meer kent.
Leyla en haar geliefde Badr trokken, bij gebrek aan eigen woonruimte, in bij zijn ouders.
De riante villa bood immers genoeg plaats voor nog een huishouden.
En zo, met haar sexy lingerie in de koffer, heimwee in het hart, begon Laila aan haar nieuwe rol als echtgenote.
.
ass.
assyke,
23 augustus 2010
.
kom je
de koplampen schijnen in het duister
een parkeergarage met enkel toegang
of ben jij de weg een beetje kwijt
de beker thee wacht verliest warmte
hij is van jou ik drink hem leeg
de titel ik heb een footbal wedstrijt ferloren
de titel ik heb een footbal wedstrijt ferloren
ik heet bert
ik heb vandaag een footbal thuiswedstrijd tegen svv gehad
en ik kan goed keepen en ook goed in het veld spelen en ik ben vandaag
keeper geweest en in mijn groep zit iemand die op mijn school zit en
in de tweede helvt rende ik om men tegenstanders heen met de bal om
te skoren maar jamer het is niet gelukt omdat er iets mis ging wat weet
ik heelaas niet maar het was wel leuk op het laatst gingen we
penelties nemen maar jamer heeft svv gewonen met
2 – 12 en wij heben verloren
De landrover
Wat je moeder moest zonder jou…was een vraag waar jij geen antwoord
op zou geven. Dat zou later nog wel komen. Je was op weg naar het land van melk en boter.
De douane kreeg te maken met een ongekende vrolijkheid. Jij zou wel eens laten zien
wat die met jou zou binnenhalen.
Als binnenvetter had niemand geweten van wat jou bezighield.
Je had het gehad in je moederland.
Hij is gefrustreerd, het zit hem tegen, zeiden mensen vol begrip, nadat je ze telkens opnieuw onheus bejegende. Je vloekte, je schold, het systeem was door en door verrot en de mensen ook – je liet beslist wel van je horen, maar wat er diep in je speelde, dat hield je goed verborgen.
Sinaasappels plukken onder de spaanse zon, de rijkste man worden van jouw dorp..dat waren beelden die je s nachts, als de slaap niet kwam, voor je zag.
Niets van dit alles zei je tegen mij, die toch dacht dat ze alles voor je was.
Maar ik, ik legde mijn oren goed te luisteren als wij tussen de lakens ons geluk hervonden. Jouw bloed ruiste als van geen ander, want onrust deed het sneller stromen. Van niemand, leerde ik al snel, had ik iets te vrezen. Naar andere vrouwen keek je niet. En hoe jij je moeder bejegende was ik van haar ook al niets beducht.
Jouw tweede liefje, dat was de overkant.
Ik moest degene zijn, die jou zou helpen bij haar te komen.
.
.
Drukke werkweek
Ik heb nooit meer tijd om me een beetje te vervelen, klaagt Faf.
Vervelen in zijn ogen: voor de televisie hangen, zoeken naar een moegespeelde game op de ipod, ijsberend de woonkamer verkennen, met altijd als eindbestemming de keuken waar ik aan het koken ben, ondertussen het onmogelijke vragen…en nooit, maar dan ook nooit, op het antwoord wachten…Je vervelen is ook: praten met een zeurderig stemmetje en ruzie zoeken met je broertje…
Al met al niet iets om naar terug te verlangen lijkt mij.
Vind je het niet juist fijn dat je je niet meer verveelt?
Ik kriebel hem onder zijn kin. Hij krimpt licht in elkaar en blijft me het antwoord schuldig.
Of bedoel je dat je het te druk hebt?
Ik kom hem tegemoet, want al is hij welbespraakt, tenslotte is hij nog maar zeven en is verwoorden van je gevoelens nog helemaal niet zo makkelijk.
Ja…zucht hij, dat bedoel ik. En dan heb ik vandaag en morgen ook nog eens een toets, en overmorgen alweer een wedstrijd…
We hebben een paar minuten over voor hij de deur uitmoet en ik neem hem op schoot.
Er is weinig tijd om er lang op door te gaan, maar ik stel hem gerust dat mocht het teveel worden, hij altijd nog van voetbal af kan.
Hij schrikt. Nee, ik had hem beslist verkeerd begrepen.
Moe werd hij van de toetsen.
Als hij nou niet meer naar school zou gaan, dan was dat probleem opgelost!
Winterkleren?
Seizoenen…op ochtenden als deze mogen ze mij gestolen worden.
Graaide je tot voor kort blindelings enkele kledingstukken uit de kast en wist
je dat het goed was; sinds een week of meer is aankleden opnieuw een issue.
Vol weemoed denk ik terug aan mijn kleuter die zich zelf in luttele minuten wist om te toveren van een slaperig en kreukerig gevalletje in een vlotte zontoerist, met zijn hawaishirt, bermuda en vrolijk gekleurde slippertjes.
Wat voelde ik mij toen een geslaagde moeder.
Dat gevoel ligt al weer dagen achter mij.
Hemden, onderbroeken, tshirts, truien met lange mouwen, kousen en de juiste schoenen…
Ik kan ze niet meer zien en vraag me af waarom we zoveel onderdelen dragen.
Maar misschien is het wel zo dat ik vriendelijker gestemd zou zijn, als ik op tijd de inhoud van de kasten had aangepast aan de weersverandering.
Ik heb alleen geen flauw idee waar ik, tenslotte alweer een seizoen geleden, de winterkleding heb verstopt.
Babylunch
Als je na brokje nummer zoveel, besmeerd met margarine en kipfilet, verzadigd bent komt je creativiteit los.
Wat je allemaal niet met brood kunt doen, verkruimelen, kneden en plakken, tekeningen maken op het blad van je kinderstoel en als de mogelijkheden dan uitgeput lijken, dan zijn de kruimels nog een heerlijke bron van gooiplezier. Je strekt je halsje om te zien hoever het handje vol belandt, nog leuker als ze onder het stoeltje vallen en je ze niet terug kunt vinden…als je het opgeeft komt je duim in het gelid…en geef je je over aan de vroege middagdip…
als ik je vraag of je een slaapje gaat doen is het eerste antwoord een harde nee, het tweede klinkt al wat minder hard en vervolgens kom je met je billetjes omhoog en wil je opgetild worden. Je slaat je armen om me heen om me je instemming extra te benadrukken. Onderweg op de trap begin je te zingen, je vertrouwde sleets geworden slaapliedje. Nini a moumou nini a moumou hta tib acha´t mou…
ik leg je in bed na je nog een paar keer horizontaal heen en weer gewiegd te hebben op de maat van 1 2 3 en dan laat je een kleine vermoeide grinnikje horen, trek je je grote babypop wat naar je toe, klop je haar op haar rug en zing je haar zachtjes toe…totdat je oogjes langzaam dichtvallen en je handje van de pop afglijdt…
welterusten saar.
gade
randen vervloeien
handen voeten benen
raken geleidelijk uit het zicht
een schamele poging
tevoorschijn te komen
brengt weinig voort
een schrale grijns
als je me ziet
.
.
.
.
foto: living statue in Keulen
.
.
.
