Iedereen was de deur al uit.  Ze was alleen thuis.
Dat was  natuurlijk geen bijzondere situatie. Tenminste toen nog niet.

Haar altijd trouwe wekker was deze ochtend niet afgegaan.
Haar jongste dochter had ooit het ijzeren gevaarte in de prullenbak gegooid.
Geschokt dat men aan haar spullen had gezeten, had ze hem schoongemaakt en er een kusje op gedrukt. Als ze er last van hadden, deden ze hun slaapkamerdeur maar dicht.

Eerst uitgebreid douchen, besloot ze.

Toen het water eindelijk op temperatuur was gekomen,  draaide ze de douchekop zo, dat ze tegen de muur kon leunen.
Met een diepe zucht gaf ze zich over aan de troostende tentakels.  Het slechte gevoel waar mee ze was opgestaan, verdween in het doucheputje.
In de plaats daarvan kwam de erkenning dat haar dochters misschien wel gelijk hadden.
Het was egoistisch van haar om vast te houden aan het verleden.
Als haar gezin  last had van de wekker, moest ze hem misschien toch maar wegdoen.
Er zou vast wel iemand zijn die hem van haar wilde overnemen. Een zware last viel van haar af.  Wat was ze toch een rare.

Net op het moment dat ze zich bukte om de shampoofles te pakken, hoorde ze een geratel uit haar slaapkamer komen. Het zou toch niet? Wie verbood haar om haar zojuist genomen besluit op de lange baan te schuiven? Niemand toch?

Ze stapte uit de douchecabine.
Terwijl ze een handdoek greep, verschoof het gordijntje voor het raam.
Een donker gezicht staarde haar verbluft aan.
Het enige echter wat zij op kon brengen was verbazing.
Voor schrik of zelfs maar angst was geen plaats.
Haar blijdschap over de ratelende wekker, die het nog niet had opgegeven, was daarvoor te groot.
Ze opende het raam en barstte uit in een vrolijk gelach.

Voor de man, nat van haar druppelende haren, was dit genoeg.
Hij nam de benen en keerde niet weer.

.

.

.

Wil je ook meedoen aan deze schrijfopdracht:  in 300 woorden een kort verhaal schrijven met een eventuele twist, kijk dan hier:   We-300 maand juli