Hoe vervelend overdag ook, zodra het avond wordt en iedereen slaapt, krijgt het versleten rubbertje van de hemelse kraan zijn charmes in veelvoud terug. Als je even weg bent in gedachten en langzaam terug keert, waan je je een moment lang aan de oever van een kabbelende rivier.
Na het doorploeteren vandaag van een interpretatie van Genesis is dat een lieflijk en geruststellend geluid. Lieflijkheid bestaat. Zelfs in de als wreed bekend staande natuur.
Je hoeft je oren maar te luisteren te leggen en je zintuigen veren op en wat kan tintelen zal dat ook doen en wat open kan gaan, zal open gaan. Mindfullness in de nog niet zo kleine uurtjes van de nacht.
Des te onbegrijpelijker wordt dan Genesis, waar afgunst, onderlinge haat en een god die partij kiest en verdeeldheid zaait, de basis lijkt.
Heel lang geleden heb ik de bijbel gelezen, geboeid van begin tot eind. Ik las het als een roman, wat het niet was.
De interpretatie van Jack Miles echter met zijn Biografie van God, die zich toespitst op het personage God, bracht me met de beide benen op de grond. De bijbel is natuurlijk geen vrijblijvend verhaal, bedoeld om de lezer te entertainen, zoals ik destijds. Hele samenlevingen zijn gegrondvest op dit boek en op grond van dit verhaal hebben dogma´s een steviger fundament gekregen dan de pilaren van welke kathedraal dan ook.
Genesis is wreed, maar vooral banaal en staat ver van de dieppaarse kleur van een vroege krokus of zelfs maar het gesteel van de vermaledijde reiger uit de burenvijver. Wat jammer dat het begin van de bijbel zich niet meer focust op de positieve kanten van het leven en dan met name in die van de mens.
Zou de geschiedenis en het heden er wellicht anders hebben uitgezien als de bijbel een positiever verhaal was geweest?
Enfin.
Dankzij het kapotte rubbertje laat ik me op de klanken van een gedempte xylofoon wegvoeren naar het land dat slaap heet en waar alles mogelijk is.
Zelfs het bestaan van een groenere geschiedenis.