Bla di bla en au + Update Botje
Te enthousiast getraind of te zware boodschappentassen gedragen? Wat de oorzaak ook moge zijn, met mijn linkerpols is al een dag of acht iets raars. Als ik mijn pols buig dan komt er een botje tevoorschijn tussen arm en hand (de pols). Het viel me eerst niet eens echt op, totdat het pijn begon te doen. Desondanks door getraind en daarbij mijn linkerhand zoveel mogelijk ontzien.
Ik hoop altijd dat dingen uit zichzelf over gaan. Want de gang naar de huisarts, daar zie ik tegenop. De natuur een handje helpen heb ik ook geprobeerd. Maar het botje was niet op zijn plaats te krijgen. Ik baal als een stekker, want de crosstrainer ligt nu te verstoffen en ik heb de koelkast weer ontdekt.
Het is erg. Terwijl ik dit zielige verhaal typ lepel ik een hemels kwarktoetje naar binnen. Sommige mensen zijn onverbeterlijk. En helaas behoor ik tot die categorie.
Update Maandag 5 maart
Volgens de huisarts was het idd een ganglion. Deze cystes kunnen uit zich zelf weer verdwijnen. Doen ze dat na lange tijd niet en veroorzaken ze pijn en ongemak dan is een spuitje of een operatie een optie.
Ik mocht gewoon door trainen zolang het ding niet verder uitgroeide.
Fragmenten uit de mist
al wat ik dacht
en dacht te weten
vloeide met de pen
moeizaam zeer in digitaal
een gezicht ik dacht de jouwe
zag zich geboren in de verhalen stal
jouw kern – oorspronkelijk en ingetogen
vervaagde in dat diffuse licht dat de mijne was
.
.
bron afbeelding: ikzelf
Hesie
co en ad
leveren hun moleculendeel
in de stroperige uren
van gebeden zijn
co en ad
randfiguren in de wacht
Van koffiejunk naar chocofreak
Voor de komst van de crosstrainer had ik de drie theelepels suiker al uit mijn koffie geweerd.
Om die bittere pijn wat te verzachten nam ik melkdik in plaats van suiker. De calorieen hadden natuurlijk vette pret, maar dat kon me niet schelen. Het ging mij om het ontwennen aan de zoete smaak van koffie. Na een week of wat veegde ik ook koffiemelk in het vergeethoekje en dronk mijn ochtend koffie en de tussen door koffies zwart. Ik moet zeggen, dat was een schok, ondanks de maatregelen die ik had getroffen. Om niet het idee te krijgen dat ik mezelf een beker gif cadeau deed, had ik de verhoudingen koffie/water veranderd. Smakelijker werd het er niet op, maar het wantrouwen jegens mij zelf nam af.
Het probleem is echter dat ik geen fan ben van Starbucks. Er kwam onherroepelijk dat moment dat ik s´ochtends vergat dat ik een caffeine junk was. Ik probeerde het met thee, maar dat is al helemaal $%”$%#&$ zonder de toevoeging van suiker. Pffff…het leven van een moderne welvaartmens gaat beslist niet over rozen.
En dan vind ik op een dag achter in het keukenkastje een verdwaald fairtrade cacaopoederpakje met heuse vanillesmaak (?). Toevallig was het net weekend en hadden de kinderen wel een extraatje verdiend. Het vroor, het was ijskoud. Ideaal! Zo gedacht zo gedaan. Het pakje werd opengemaakt, gemengd met warme melk en de kinderen kregen er rode wangetjes van!
Maar mama was er ook nog en die had helemaal niets meer waar ze zich drinksgewijs op kon verheugen. Ze zal hebben gedacht dat zonder een blije mama er ook geen blije kinderen zijn en ze eigende zich na een dag of wat een beetje van het cacaopoeder toe. Dat smaakte verrekte lekker. Zonder melk dan wel. Alleen kokend heet water! Wat een sensatie om die mok in die winterse omstandigheden in je beide handen te houden. Aan drinken kwam ik bijna niet toe, zo bevredigend was het warme gevoel dat door mijn lichaam via mijn handen stroomde. Net in die chocoladedroom las ik ergens op MSN dat ontbijten met zoetechocola helpt bij afvallen. Waarom zou je niet geloven wat er op MSN wordt beweerd als het in je voordeel is? De deal met mezelf werd snel gesloten. Chocola mag met suiker!
En zo kwam het theelepeltje weer boven water.
Iphone en/of Samsung digimax A503
Foto´s!
Foto´s ja, dat waren, B.B (before blogging), momentopnamen van mijzelf, vrienden, familie en daarna vooral van mijn kinderen. Een foto was geslaagd, als ik of de anderen er vrolijk op stonden of als het een verhaal vertelde dat je later nog kon ophalen door er naar te kijken.
Maar ja, toen sloeg het noodlot toe in de gedaante van het Blog Virus. Al bloggende kun je namelijk nauwelijks om de fotobloggers heen. En dat was in den beginne ook helemaal niet erg, want ik mocht zomaar genieten van de mooiste opnames. Ik leerde anders naar foto´s te kijken. Een foto hoefde niet slechts een momentopname te zijn. Echte fotografen deden mysterieuze dingen met hun fototoestel, van microbeestjes vele malen uitvergroten tot prachtige panorama´s en dan had je nog de categorie die voorwerpen op de gevoelige plaat vastlegden. De laatste categorie is mijn favoriet, omdat een voorwerp, of nog erger een onderdeel daarvan op een verrasende manier plotseling tot leven lijkt te komen door de close-up. Dank je fotobloggers, ik heb jaren lang intens genoten.
So far so good.
Nou heb ik een vervelende karaktertrek. Kijken is leuk. Genieten ook. Maar er komt bij mij een moment dat dat niet meer genoeg is. Dat magische wat anderen met hun handen weten te doen, wil ik ook kunnen. Moet ik daarvoor op een fotocurus? Dat zit er nu helaas niet in. Maar hebben al die blogtovenaars op zo´n cursus gezeten of is het aangeboren talent? Nu weet ik wel dat ik dat talent niet heb, maar een beetje oké foto moet ik toch ook wel voor elkaar kunnen fiksen.
Maar wat heb je daar nu voor nodig?
Op het moment beschik naast mijn gebrek aan fotografische kennis, over een digimax A503 en een iphone.
Van Marion had ik al begrepen dat je op de iphone allerlei apps kunt plaatsen waardoor je meer uit de fotoknopje kunt halen, want de foto´s die ik tot nog toe er mee heb gemaakt zijn niet echt om je vingers bij af te likken. Je kan, zonodig ermee zoomen en dat is het dan wel. Moet je echter voor een app betalen, dan tresspass ik als het ware, want lief en ik hadden afgesproken ons niet te laten verleiden tot aankopen via de iphone store.
De samsung heeft filterfuncties die ik wel eens gebruik, zoals kleur of zwart wit, of dag, nacht, strand, bergen etc…maar dat voegt niet echt iets toe aan de mogelijkheden een Wauw foto te maken. De samsung kun je op automaat zetten en ik moet eerlijk toegeven, dat hij daar standaard op staat. Als je het apparaat op handmatig zet dan komt er een scala aan mogelijkheden, waar ik niets van begrijp.
Iets in me fluistert dat in die scala het geheim schuilt.
Is er iemand onder mijn lezers die wel eens gefotografeerd heeft met een eenvoudige digitale camera en alle foefjes kent? En is die iemand bereid die kennis met mij te delen?
Als dat zo is en ik ben in staat het te begrijpen dan maakt u van mij een gelukkig(er) mens.
de foto´s van de bootjes en de krabben zijn met de digimax
de andere drie, de nijlpaard, regenboog en dood vogeltje met de iphone
Carnaval!
oorlogskleuren rood en zwart veren
gebroederlijk op een dameshoed
bekers vol met gevulde koek
vullen opgewonden kindermagen
sieren slierten smalle schouders
schools plezier in kinderland
Over buren en dakgoten
Door de aanhoudende vorst waren we het bijna vergeten.
Vlak voor het oude jaar het loodje zou leggen hadden de buren geklaagd over het onstuimige regenwater dat niet weg kon uit de dakgoot. De grote plonzen hadden hen uit hun slaap gehouden, terwijl wij, van de prins geen kwaad wetend,
van de zon genoten in de buurt van de Atlantische Oceaan.
Het leven is niet eerlijk, maar dat moeten de buren al eerder hebben geweten.
We zijn echter de beroerdste niet en nemen klachten serieus.
Maar een dakgoot die je uit je slaap houdt, zou het nou echt?
Om de overlast voor de buren te beperken, is lief in de regen op de ladder geklommen en heeft de goot in ogenschouw genomen. Hmmm…een specialist is hij niet en van daken heeft hij geen verstand, maar zelfs hem werd duidelijk dat de dakgoot niet waterpas loopt en al het water onze kant opkomt en niet verder kan, vanwege een tussenwand. Een oud probleem dus, die al jaren moet hebben bestaan.
Vreemd dat je dan ineens klachten krijgt, als je net nieuw bent. Vreemd vooral omdat nederland niet bepaald een droog klimaat heeft en regen eerder regel dan uitzondering is.
Maar goed, we voelden ons dus best lullig en als je je lullig voelt probeer je iets te doen. Ten goede of ten kwade, dat maakt dan al niet meer uit.
Dus toen lief, met zijn geringe dakbedekkerskennis, op de ladder klom, wist hij niet veel beters te doen, dan een gaatje te maken zodat het water toch kon doorstromen. Vanaf nu zou het regenwater niet meer met bakken uit de hemel vallen.
Maar in een regelmatige tip tap top.
Om gek van te worden.
Zenuwslopend voor iemand die tikkende wekkers smoort onder dikke stapels spijkerbroeken achter in de kast.
Ik ben een onstuimig mens, geef mij alsjeblieft de hoosbui weer terug. En laat de buren klagen.
Want het is dus echt waar.
Dakgoten houden je uit je slaap.
Zelfs als je nog wakker bent.
Sesam sluit de deur
doos na doos
word uit en ingepakt
de sneeuw gesmolten,
het ijs gezonken
de stad des nachts van ons
van het gastrijke kastje,
hete koffie, warme lijven
naar een oude viaduct gestuurd
zelfredzaamheid is nu het woord
die nochtans geen lakens weeft
.
Dit keer zijn de druiven moe
.
de pikkel die ìk bedoel
is grauw, harig en groot
in de ton
knijpt zijn puisten uit
scheidt – stampend - zijn grote teen,
schraapt het zwarte drab
bijt een laatste druppel
uit
.
Hemellink
de strepen kruisen elkaar
niet altijd
en is de ontmoeting
lijnrecht en onvermijdelijk
een incident luidt dat officieel
en daar is veel van waar
in de gebroken beenderen
geknapte vaten
is de kennis om het even
.
