Generale rotjes bij de buren
De Generale Repetitie Oudejaarsavond hebben we achter de rug. Dronkenschap, Hazesdecibellen, dito trillingen én de kwajongensachtige rotjes op de vroege ochtend…het hoorde er vannacht allemaal bij.
Blijkbaar.
Het is ons eerste jaar hier, dus of er iemand jarig was of de ouders waren van huis, joost mag het weten. Als ik over mijn irritatie heen was, betrapte ik mezelf zo nu en dan op een neurietje op benny nijman of andere ouwe bekende. Sas was gillend bij ons in bed gekropen toen de rotjes hun aandeel leverden aan de feestvreugde. Daar had ik het knap druk mee, om hem vanonder mijn voeten vandaan te halen, bang dat hij oververhit zou raken of vertrapt onder mijn dwangmatig meedansende voeten.
Ik hoop van uit het diepste van mijn slaapbehoeftige hart dat er gister niemand jarig was. Incidenten zijn nog net verteerbaar. Op herhaling zit niemand te wachten.
godinnen
krap was het blik
dat gedwee zijn wanden
sloot om lichamen niet van vis
kort van stof
menden jonge vrouwen
blauwgeknepen achterdelen
.
Cellenjazz
hand in hand
zingt neustonsil en
de amandeldril die gaat
er serieus op in
zonder dirigent of moederkoor
brengen zij hun meesterwerk
.
Kostenloos over de aardbol
Ik moet pakken.
Bij de Wibra (tegenwoordig leverancier van vliegbenodigdheden) kun je trolleykoffertjes
krijgen die precies de afmetingen hebben van toegestane handbagage. Daar mag je tien kilo verschoningen in proppen en zo vlieg je licht en luchtig de wereld over. Hoe lang dat nog kan om voor soms slechts nul euro zeeen over te steken? Feit is dat Ryanair er alles aan doet om zijn vliegtuigjes vol te krijgen, zo laag zijn de prijzen. Voor iemand die gewend is met de KLM en Royal Air Maroc te reizen, waarbij je duizenden euro´s kwijt bent, als je niet alleen gaat, is het een verbazingwekkend fenomeen, dit nieuwe gevlieg.
Lees ik terug, ziet mijn alter ego moet staan.
Ik mag pakken.
Luidt de officiele versie.
De kerstkaart
De eerste kerstkaarten vallen geluidloos in de buitenbrievenbus.
Vorige week verscheen de eerste. Die zorgt altijd voor een klein schokje.
Ik open zo min mogelijk de post.
Waarom zou ik, het gros bestaat uit rekeningen en in heel barre tijden aanmaningen. Een persoonlijk briefje of kaart krijg ik zelden nog.
De kinderen zijn nog te klein om verjaardagskaarten te ontvangen en afgezien van de zomervakantie waar met een afronding naar boven een handjevol ansichten al veel is.
Nee, dan de kerst.
Je verwacht het niet, je bent niet jarig, er is niemand geboren en nog niemand dood, maar vierkante, langwerpige, zelfgemaakte, confessionele, mini en maxi wensen vinden als vanzelf hun weg naar jouw brievenbus. Soms voorzien van postzegel, soms slinks gebracht in het winterdonker.
Of het me veel doet?
Dat iemand aan je gedacht heeft in het lange lijstje te versturen wensen is prettig, ja zeker. Als iemand schaar, lijm en potlood gebruikt heeft, dan kan zulke inspanning je niet koud laten, dat zijn dan ook de kaarten die nooit worden weggegooid. Een kartonnen hoedendoosje is de romantische bewaarplek voor deze kleinoodjes van eigen hand.
Daarentegen zijn de kale kaarten, voor gedrukt en binnen in enkel de namen van de afzenders niet echt iets waar ik warm of koud van wordt. Behalve dat je denkt, shit, dat kunnen we toch niet maken, deze kaarten niet te beantwoorden. En daar gaat ons voornemen dit jaar geen kerstkaarten te versturen. Het begint wel op te vallen, nu we net iets te vaak op de valreep kerstig mee doen. De kerstbomen liggen tegen de tijd dat wij in actie komen langs de kant van de weg. Een smerige smurrie van gesmolten sneeuw en rood vuurwerkafval bedekt de straten. Er heerst een depressieve zware stilte over het land.
Wie weet dat dan juist ons mosterd na de maaltijd wens wat licht brengt?
Maar goed.
De eerste kaart dus. Die kwam van de buren. Prille buren. Lieve buren. Het is geen kale standaard kaart, maar één met een echte persoonlijke tekst. Mijn hart maakt een klein vreugdesprongetje. De tekst komt er hier op neer, dat zij ons ondanks ons moslim zijn en het feit dat wij uiteraard geen kerstmis vieren toch niet hun kerstwensen wilden ontzeggen.
Zo. Dat hakt er diep in.
Tropenjaren – proza
Als ik uit het raam kijk, de wolken zie, de regen zie striemen tegen het raam, voelen de dagen die ik niet buiten ben geweest nog zwaarder aan.
Zolang ik koortsig de bacterien uit mijn lichaam wasem, het laken en al wat ik draag klam wordt en ik daar niets van merk, is ook mijn afwezigheid voor mij zelf onopgemerkt.
Maar dan zomaar ineens, ben ik wakker en aan een mok hete thee toe.
Wonder boven wonder wordt mijn wens vervuld.
Ik mompel dank je, je bent lief tegen de rug die de deur achter zich sluit en als ik dan uit het raam kijk zie ik nog steeds wolken.
Andere wolken dan die van een halve dag geleden.
In het palet waarop de kleuren pastel zich verdringen en beweging vooral de hoofdmoot voert zie ik opnieuw de rug van de hete theeschenker.
De rug is minder breed, slanker rond de heupen en de spieren lijken te zwieren in hun ongedurigheid.
Het is een rug die ik niet vaak zie.
De voorkant van de man weigert zich om te draaien, bang iets te missen. Dat hoeft hij niet, want de tijd staat stil in dit vacuum van ademloosheid.
Tropenjaren – gedicht
tussen wolken temperatuurverschil
in gemene kneuterigheid
delicaat de weerstand
van druipend vocht
onderga ik echo´s van wat ooit was
